 |
Paus Pius XII = "Rome" en de schismatieke Paulus VI = "Babylon"
|
Dit korte antwoord "Ja" vereist echter een onmiddellijke en cruciale toelichting, zodanig dat duidelijk is wat er precies met 'Rome' wordt bedoeld, want in onze tijd is er een Namaakkerk, een Ersatz-kerk opgericht – een conciliair-synodaal gedrocht – een Bastaardkerk die is voortgekomen uit de dwalingen van het Tweede Vaticaans Concilie. De Post-conciliaire Bastaardkerk is als een parallelle structuur die het 'Ware Rome' aan het zicht onttrekt. Men moet dus goed voor ogen houden wat er met 'Rome' wordt bedoeld. Men moet tegenwoordig eerst definiëren wat 'Rome' is en wat het niet is.
'Rome' is niet louter een geografische locatie, noch is het een bureaucratisch apparaat in het Vaticaan dat door de neo-modernisten werd gekaapt. 'Rome' is het 'Eeuwige Rome', het 'Ware Rome' van het Rooms-Katholieke Geloof. Het Rome van de Heiligen Petrus en Paulus, het Rome dat de Rooms-Katholieke Kerk getrouw leidt in het volbrengen van de Wil van Onze-Lieve-Heer Jezus Christus, zoals die definitief is vastgelegd in de Geloofsschat: de Heilige Schrift en de Heilige Overlevering, en in de onfeilbare Leer en praktijken die door het constante Leergezag van de Kerk worden onderwezen.
Aan dit 'Rome' – waarvan de wortels door de hand van de Voorzienigheid werden bevestigd in de hoog-klassieke Romeinse beschaving, taal en denkwijze – zijn alle mensen onderworpen, inclusief de Paus, de Kardinalen, de Bisschoppen, de Priesters en de leken. De Katholieken hebben de plicht in gemeenschap te zijn met dit 'Eeuwige Rome' net zoals de Paus zélf ook in gemeenschap moet staan met dit 'Rome', dat wil zeggen: met zijn 260 voorgangers in de Ene, Katholieke en Apostolische Kerk. De Paus is de dienaar van de Traditie, niet haar meester.
We beleven momenteel echter in de Kerk een ongekende crisis. Er is een "Conciliaire kerk" gefabriceerd – die inmiddels volledig is gemuteerd tot een "Synodale kerk". Dit is niet slechts een verzameling van misstanden, maar een systeem, een Namaakkerk, een Ersatz-kerk, een Bastaardkerk die gebouwd is op nieuwe en vreemde principes zoals 'godsdienstvrijheid', 'oecumene' en 'collegialiteit'. Deze nieuwe principes staan lijnrecht tegenover het sociale Koningschap van Christus, de exclusieve Zending van de Kerk en het Primaat van Petrus. Deze Namaakkerk heeft een nieuwe misritus, een nieuwe wijdingsritus en een nieuw Wetboek van Canoniek Recht gefabriceerd; stuk voor stuk ontworpen, niet om het Ware Geloof te handhaven, maar om een nieuwe, antropocentrische religie op te leggen.
Deze 'Conciliair-Synodale kerk' is echter niet de Katholieke Kerk. Het is een kunstmatige constructie die materieel gezien weliswaar dezelfde fysieke ruimtes inneemt, maar qua leer en eredienst formeel vervreemd is van het Geloof van de Apostelen. De riten die zij heeft voortgebracht – met name de Novus Ordo Missae en de nieuwe bisschopswijdingsritus – zijn géén Katholieke riten die in continuïteit staan met de Traditie; het zijn in hun wezen schismatieke riten. Ze zijn op dubbelzinnige wijze samengesteld door een vermoedelijke vrijmetselaar en een protestantse predikant, met als doel om beter 'verteerbaar' te zijn voor ketters en ongelovigen, en met het doel de Heilige Mis te ontdoen van haar karakter als zoenoffer. Hun twijfelachtige geldigheid vormt een plaag voor de zielen, en wij hebben de strikte plicht tegenover God om deze vergiftigde riten te mijden.
Wanneer prelaten, met inbegrip van de paus, niet het Rooms-Katholieke Geloof onderwijzen maar de nieuwe opvattingen van de 'Conciliair-Synodale sekte' – opvattingen die indruisen tegen de Leer die de Rooms-Katholieke Kerk al tweeduizend jaar onveranderlijk handhaaft – dan zegt de Heilige Petrus zelf ons dat het de plicht van de gelovigen is om niet te gehoorzamen, maar weerstand te bieden. "Men moet God meer gehoorzamen dan de mensen" (Handelingen 5:29).
Er bestaat geen enkele twijfel over ex cathedra-uitspraken van de Paus en het onfeilbare gewone universele Leergezag van de Kerk (= "datgene wat overal, altijd en door allen werd geloofd"). Die zekerheid ontbreekt volledig wanneer een twijfelachtige 'paus' louter de ideologie van Vaticanum II oplegt – een vermeend 'concilie' dat slechts pastoraal van aard is en geen aanspraak maakt op onfeilbaarheid, maar dat zich hult in een mantel van gezag om de gelovigen te misleiden.
Gemeenschap binnen de Katholieke Kerk berust in de eerste plaats altijd op eenheid in het Katholieke en Apostolische geloof. Daarom zien we in de geschiedenis van de Kerk niet alleen pausen, maar ook bisschoppen, priesters en leken die weigeren in gemeenschap te staan met hen die niet langer beschikken over – of ervan verdacht worden niet langer te beschikken over – het aloude Katholieke Geloof dat door de Apostelen is overgeleverd. Door een nieuwe religie te belijden, hebben de Conciliair-Synodale gezagsdragers feitelijk gebroken met het 'Rome van de Traditie'. Wij - als Traditionele Katholieken - blijven echter in gemeenschap met het 'Ware Rome' door onze belijdenis van het Ware Geloof, ook al zijn wij genoodzaakt weerstand te bieden aan de mannen die in het 'Afvallige Rome' (= Babylon) dit Geloof afbreken.
De Paus bezit weliswaar "de volheid van macht over alle kerken" (H. Bernardus, Epistulae 131), maar deze macht is beperkt tot het bevestigen en verdedigen van het Geloof van Petrus; zij dient niet om dit Geloof te wijzigen of om hen aan te moedigen die het zouden willen wijzigen. Dit is de absolute grens, van bovenaf vastgesteld en dogmatisch verkondigd door het Eerste Vaticaans Concilie (Pastor Aeternus, hfst. 4): "Want de Heilige Geest is aan de opvolgers van Petrus niet beloofd opdat zij door Zijn openbaring een nieuwe leer zouden verkondigen, maar opdat zij met Zijn bijstand de door de Apostelen overgeleverde Openbaring – oftewel het Geloofsgoed / Depositum Fidei – trouw zouden bewaren en getrouw zouden uiteenzetten".
Elke pauselijke handeling die buiten deze dogmatische definitie valt – zoals de invoering van een nieuwe 'Mis' en een nieuw leerstellig stelsel dat de protestantse en neo-modernistische geest van het Tweede Vaticaans Concilie uitdraagt – is wat betreft haar bindende kracht simpelweg nietig. De ware Katholieke gelovigen dienen hieraan geen gehoor te geven, maar er weerstand tegen te bieden.
Juist om deze reden heeft het verzet, in navolging van het heroïsche voorbeeld van Aartsbisschop Marcel Lefebvre, geldige lijnen van Apostolische Opvolging in stand gehouden door middel van de traditionele Romeinse ritus van bisschopswijding. De Traditionele Katholieken baseren zich niet op de schismatieke nieuwe wijdingsritus – een twijfelachtige ritus die is gecreëerd voor een 'nieuwe kerk'. De traditionele bisschopswijding garandeert geldige wijdingen en de overdracht van het ware Katholieke Priesterschap, wat essentieel is voor het voortbestaan van het Geloof.
De gemeenschap/communie met de 'paus' wordt gekenmerkt één cruciale voorwaarde: Eenheid in het Katholieke Geloof zoals het is overgeleverd door de Apostelen. Wij zien echter duidelijk de ernstige en openlijke verzaking van de plichten van hij die tegenwoordig het Ambt van Petrus bekleedt. Deze usurpator is géén beschermer van het Geloofsgoed. Wij moeten ons dus distantiëren van zijn kwaad, terwijl we de ontologische band in stand houden en bidden voor zijn bekering en die van 'Afvallige Rome'. Wanneer het Geloof door hun meerderen in diskrediet wordt gebracht, zijn onderdanen verplicht zich tegen hun meerderen te verzetten, zelfs openlijk, zoals Paulus zich tegen Petrus verzette "in zijn gezicht" (Galaten 2:11).
De Heilige Cajetanus verklaart: "Het is noodzakelijk om weerstand te bieden aan een paus die de Kerk openlijk vernietigt" (De Comparata Auctoritate Papae et Concilio). De Heilige wijst erop dat het beroemde axioma "Ubi Petrus, ibi Ecclesia" (= "Waar de Paus is, daar is ook de Kerk") ALLEEN geldt wanneer de paus handelt en zich gedraagt als dé Paus, omdat Petrus "onderworpen is aan de plichten van het ambt". Anders gezegd: “noch is de Kerk in hem, noch is hij in de Kerk” (Thomas van Aquino, Summa Theologica, IIa IIae, Q. 39, Art. 1, ad 6).
De Conciliair-Synodale 'kerk' is een vervalsing. Traditionele Katholieken, die vasthouden aan de traditionele Latijnse Mis, de traditionele wijdingsrituelen en het integrale, Apostolische Geloof in verbondenheid met alle ware Pausen uit de geschiedenis, zijn de werkelijke en vitale gemeenschap die verbonden blijft met het 'Eeuwige Rome'. Wij staan aan de zijde van het Rome van Sint-Pius V, en niet aan de zijde van het neo-modernisme van de Synode over Synodaliteit. Wij kiezen voor het Geloof van onze Voorvadereren en blijven daarmee in de Ware Kerk, de Ark van het Verlossing, buiten welke géén Verlossing mogelijk is.
