De zogenaamde 'geest' van het Tweede Vaticaans Concilie manifesteerde zich eerst en vooral in de liturgische revolutie. Waar elk aspect van de liturgie van vóór hét 'Concilie' tijdens de Heilige Mis verwees naar het enige, historische Kruisoffer van Jezus Christus op Golgotha dat op een onbloedige manier wordt tegenwoordig gesteld en vernieuwd op het altaar door de priester, veranderde de verminkte Mis na hét 'Concilie' in een soort van protestants Avondmaal dat nauwelijks nog als Katholieke liturgie kan worden omschreven.
Plotseling stond 'pastoor Bob' met zijn gezicht naar het volk, maakte hij grappen en sprak hij in de volkstaal, terwijl het altaar werd vervangen door een tafel. De deelname van leken werd een kenmerk van het nieuwe protestantisme, en omdat een revolutie nooit stilstaat, ontaardde dit in de gruwel die we vandaag de dag zien: ongewijde handen die de Heilige Eucharistie uitreiken, vrouwen die leidinggeven aan Vaticaanse dicasteries en bisschoppelijke vicariaten, en 'pseudo-priesteressen' die steeds meer aan invloed winnen.
Uiteindelijk is de beroemde uitspraak van 'aartsbisschop' Annibale Bugnini – de architect van de nieuwe, God beledigende NOM-liturgie en vrijmetselaar – bewaarheid geworden: "We moeten alles uit onze Katholieke gebeden en liturgie verwijderen wat ook maar de schijn van een struikelblok voor onze afgescheiden, protestantse broeders zou kunnen zijn".
Maar, de verbastering van specifieke gebeden en de totale ontheiliging van de liturgische schat van de Kerk volstaat voor deze revolutionairen niet. Het is inmiddels duidelijk dat het onmogelijk was om het Katholicisme slechts af te zwakken zodat het aanvaardbaar zou zijn voor onze zogenaamde "afgescheiden broeders"... Het luciferiaanse, geestelijke beest van de Revolutie was – en is – onverzadigbaar en zal niet rusten voordat het de Kerk van Christus volledig wordt geprotestantiseerd en gerevolutioneerd!
Het opmerkelijke succes van de protestantisering van de Katholieke Kerk werd treffend samengevat door Max Thurian, een protestantse waarnemer die was uitgenodigd om deel te nemen aan de discussies na hét 'Concilie'. Thurian merkte op dat één van de 'vruchten' van de Novus Ordo Missae zou zijn dat niet-katholieke gemeenschappen het Avondmaal konden vieren met gebruikmaking van dezelfde gebeden als de Katholieke Kerk. Een andere protestantse hoogleraar (in de dogmatische theologie), M.G. Seigvalt, stelde vast dat "niets in de vernieuwde mis de evangelisch-protestant werkelijk hoeft te verontrusten".
De beroemde 'Ottaviani Interventie' die in 1969 werd ingediend met de steun van de Kardinalen Alfredo Ottaviani en Antonio Bacci, waarschuwde dat de Novus Ordo Missae niets minder was dan "een opvallende afwijking van de Katholieke theologie van de Heilige Mis, zoals die was geformuleerd op de tweeëntwintigste zitting van het Concilie van Trente".
Met andere woorden: "KETTERIJ"!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten