News Ticker --- 31-12-2022 SEDE VACANTE 31 DECEMBER 2022 --- Einde berichten ---

zondag 26 december 2010

Urbi et Orbi



“Verbum caro factum est” – “The Word became flesh” (Jn 1:14).

Dear brothers and sisters listening to me here in Rome and throughout the world, I joyfully proclaim the message of Christmas: God became man; he came to dwell among us. God is not distant: he is “Emmanuel”, God-with-us. He is no stranger: he has a face, the face of Jesus.

This message is ever new, ever surprising, for it surpasses even our most daring hope. First of all, because it is not merely a proclamation: it is an event, a happening, which credible witnesses saw, heard and touched in the person of Jesus of Nazareth! Being in his presence, observing his works and hearing his words, they recognized in Jesus the Messiah; and seeing him risen, after his crucifixion, they were certain that he was true man and true God, the only-begotten Son come from the Father, full of grace and truth (cf. Jn 1:14).

“The Word became flesh”. Before this revelation we once more wonder: how can this be? The Word and the flesh are mutually opposed realities; how can the eternal and almighty Word become a frail and mortal man? There is only one answer: Love. Those who love desire to share with the beloved, they want to be one with the beloved, and Sacred Scripture shows us the great love story of God for his people which culminated in Jesus Christ.

God in fact does not change: he is faithful to himself. He who created the world is the same one who called Abraham and revealed his name to Moses: “I am who I am … the God of Abraham, Isaac and Jacob … a God merciful and gracious, abounding in steadfast love and faithfulness (cf. Ex 3:14-15; 34:6). God does not change; he is Love, ever and always. In himself he is communion, unity in Trinity, and all his words and works are directed to communion. The Incarnation is the culmination of creation. When Jesus, the Son of God incarnate, was formed in the womb of Mary by the will of the Father and the working of the Holy Spirit, creation reached its high point. The ordering principle of the universe, the Logos, began to exist in the world, in a certain time and space.

The Word became flesh”. The light of this truth is revealed to those who receive it in faith, for it is a mystery of love. Only those who are open to love are enveloped in the light of Christmas. So it was on that night in Bethlehem, and so it is today. The Incarnation of the Son of God is an event which occurred within history, while at the same time transcending history. In the night of the world a new light was kindled, one which lets itself be seen by the simple eyes of faith, by the meek and humble hearts of those who await the Saviour. If the truth were a mere mathematical formula, in some sense it would impose itself by its own power. But if Truth is Love, it calls for faith, for the “yes” of our hearts.

And what do our hearts, in effect, seek, if not a Truth which is also Love? Children seek it with their questions, so disarming and stimulating; young people seek it in their eagerness to discover the deepest meaning of their life; adults seek it in order to guide and sustain their commitments in the family and the workplace; the elderly seek it in order to grant completion to their earthly existence.

The Word became flesh”. The proclamation of Christmas is also a light for all peoples, for the collective journey of humanity. “Emmanuel”, God-with-us, has come as King of justice and peace. We know that his Kingdom is not of this world, and yet it is more important than all the kingdoms of this world. It is like the leaven of humanity: were it lacking, the energy to work for true development would flag: the impulse to work together for the common good, in the disinterested service of our neighbour, in the peaceful struggle for justice. Belief in the God who desired to share in our history constantly encourages us in our own commitment to that history, for all its contradictions. It is a source of hope for everyone whose dignity is offended and violated, since the one born in Bethlehem came to set every man and woman free from the source of all enslavement.

May the light of Christmas shine forth anew in the Land where Jesus was born, and inspire Israelis and Palestinians to strive for a just and peaceful coexistence. May the comforting message of the coming of Emmanuel ease the pain and bring consolation amid their trials to the beloved Christian communities in Iraq and throughout the Middle East; may it bring them comfort and hope for the future and bring the leaders of nations to show them effective solidarity. May it also be so for those in Haiti who still suffer in the aftermath of the devastating earthquake and the recent cholera epidemic. May the same hold true not only for those in Colombia and Venezuela, but also in Guatemala and Costa Rica, who recently suffered natural disasters.

May the birth of the Saviour open horizons of lasting peace and authentic progress for the peoples of Somalia, Darfur and Côte d’Ivoire; may it promote political and social stability in Madagascar; may it bring security and respect for human rights in Afghanistan and in Pakistan; may it encourage dialogue between Nicaragua and Costa Rica; and may it advance reconciliation on the Korean peninsula.

May the birth of the Saviour strengthen the spirit of faith, patience and courage of the faithful of the Church in mainland China, that they may not lose heart through the limitations imposed on their freedom of religion and conscience but, persevering in fidelity to Christ and his Church, may keep alive the flame of hope. May the love of “God-with-us” grant perseverance to all those Christian communities enduring discrimination and persecution, and inspire political and religious leaders to be committed to full respect for the religious freedom of all.

Dear brothers and sisters, “the Word became flesh”; he came to dwell among us; he is Emmanuel, the God who became close to us. Together let us contemplate this great mystery of love; let our hearts be filled with the light which shines in the stable of Bethlehem! To everyone, a Merry Christmas!

zaterdag 25 december 2010

Puer Natus Est

Het mysterie van Kerstmis is het mysterie van de Incarnatie: God die mens wordt.

Jezus ligt in de kribbe; een voerbak, als teken dat Hij voedsel is.

Geestelijk voedsel voor ons in de tekenen van brood en wijn.

dinsdag 21 december 2010

Pater Pio en de strijd tegen de duivel

RSS Facebook by Andrea Monda

On the subject of Padre Pio's diabolical torments, Andrea Monda also spoke with a leading Church exorcist.

Besides his millions of devotees, is it not true that Padre Pio also had many enemies?

Don Gabriele Amorth: Padre Pio was much loved, but he also suffered the attacks of some formidable enemies. I am not speaking of his human enemies, who may have been led astray by falsehoods, prejudice or misunderstanding. Padre Pio's real enemies were the demons who besieged him. Contrary to some reports, Padre Pio always respected and esteemed his ecclesiastical superiors, and he always obeyed them, often at the cost of great suffering to himself. The great and constant struggle of Padre Pio's life was with those enemies of God and human souls, the devils who tried to capture his soul.

When did that struggle begin? Was it a physical struggle or a matter of internal visions?

Amorth: The devil is always pure spirit, but in order to reveal himself he takes on aspects which can be most provocative and harmful: fear, seduction, deception. From his childhood, Padre Pio enjoyed celestial visions, but he also experienced terrible diabolical presences. These tormented him in the most frightful forms. They occasionally scourged him with heavy chains, leaving him bruised and bleeding. Sometimes they appeared as gruesome animals. Many biographies recount Padre Pio's encounters with the demons. Did anyone else see these violent attacks? Amorth: Fortunately, Padre Pio himself described many of his encounters with devils. His accounts for his spiritual director in 1911 in the monastery of Venafro are particularly vivid. That was the first time Padre Pio revealed his rich interior life, both his ecstatic visions and his diabolical torments. Sometimes he spoke freely with the Madonna or the Lord, with no realization that other friars might be nearby or listening.

What did Padre Pio tell his spiritual director?

Amorth: The devil would appear to him as an ugly black cat, or in the shape of a truly repugnant animal. The obvious intent was to fill him with terror. Other times demons came as young girls, nude and provocative, performing obscene dances, to test the young priest's chastity. But Padre Pio sensed his greatest danger when the devil tried to deceive him by taking on the form of one of his superiors (his provincial superior or his spiritual director) or in a sacred form (the Lord, the Virgin, or St. Francis).

How did he protect himself?

Amorth: He learned a "rule of thumb," which we also find in the writings of St. Teresa of Avila, and which he taught some of his spiritual followers. He noticed a certain timidity when the Virgin or the Lord first appeared, followed by a sense of peace when the vision departed. On the other hand, a devil in sacred form provoked an immediate feeling of joy and attraction, replaced afterwards by remorse and sadness.

Did Padre Pio experience the presence of the devil in persons who approached him?

Amorth: Yes, in that he could clearly distinguish if a person's soul was possessed by Satan. He would then communicate the danger to that person alone. Crucial moments sometimes occurred in the confessional. During confession, he sometimes made a gesture as if to dispel something. Perhaps he was asking the Lord to liberate the penitent from a temptation or evil habit. St. Alfonsus, who was a master in such situations, suggested that in certain cases confessors could execute a mental mini-exorcism, before even commencing the confession. Many of Padre Pio's most difficult struggles with demons came about as he tried to rescue souls from diabolical possession, whether in the confessional or when he was praying for one of his spiritual followers.

May we consider Padre Pio an exorcist?

Amorth: Padre Pio never performed official exorcisms. He did, however, have an extraordinary discernment for souls in danger. Many persons allegedly possessed by demons were brought before Padre Pio, and his attitude changed with each different case. Let us say he could tell if the possessed was susceptible to liberation or not.

Once Padre Pio liberated a youth by simply pronouncing the words "Begone." But such sudden liberations were extremely rare. Another time Don Faustino Negrini accompanied a young person named Agnese Salamoni, who had been cursed for being the "model girl of the parish" and seized by a sudden diabolical possession. Padre Pio said a simple blessing over her, and that seemed to bear fruit. Don Faustino himself completed the liberation, after 13 years of prayer! It seems that Padre Pio sensed that her time for liberation had not yet come. •
This item 1021 digitally provided courtesy of

zondag 12 december 2010

Onze-Lieve-Vrouw van Guadalupe

Zes miljoen pelgrims uit Mexico en andere Centraal-Amerikaanse landen woonden zondag de feestdag van Onze-Lieve-Vrouw van Guadeloupe (‘La Morenita’) bij. Daarmee was het de grootste Katholieke massabijeenkomst van het Amerikaanse continent. Volgens de overlevering verscheen Maria op 12 december 1531 op de Tepeyacheuvel aan de indiaan Juan Diego, die in 2002 werd heiligverklaard. Op de plaats werd een basiliek gebouwd en later werd de Maagd van Tepeyac ook uitgeroepen tot patrones van Mexico en Amerika. De Mariaverering overleefde de Mexicaanse revolutie en blijft tot op vandaag uitzonderlijk groot in Mexico.

Bron: Kerknet

zaterdag 27 november 2010

Onze-Lieve-Vrouw van de Wonderdadige Medaille - Catharina Labouré - Rue du Bac, Parijs

Met Onze-Lieve-Vrouw van de Wonderdadige Medaille worden de verschijningen van Maria aangeduid, zoals die in 1830 aan Catharina Labouré in Parijs (Frankrijk) hebben plaatsgevonden.

vrijdag 26 november 2010

Kardinaal Walter Brandmuller:"Atheïsme is irrationeel"

"Why still believe?"

Cardinal Brandmuller responded: "The question is not a novelty. Friedrich Nietzsche makes his madman announce that God is dead and Yury Gagarin, the first Russian in space, on his trip of April 12, 1962, said that nowhere had he seen something that resembled God. Dawkins does not recognize God even as a hypothesis. For him God is a hallucination that exists only in the mind of a retarded person."

"In reality, the target of the atheists is not so much God but the Church, the Pope and the Vatican," said the prelate. He added that the Church has been attacked since the beginning of the Christian era, the Pope for 2000 years and the Vatican since its existence.

The cardinal addressed the topic of miracles, recalling what happened in Calanda, a small town not far from Saragossa, Spain, where there was a youth named Miguel Pellicer whose leg was amputated. Two years later and despite the difficulty in walking, the youth undertook the journey to the Marian shrine of Santa Maria del Pilar in Saragossa.

Once he arrived at the shrine, he prayed intensely to Mary to help him. That night an incredible event took place. When he woke up in the morning his leg had grown back, perfectly healthy.

To explain the miracles, Cardinal Brandmuller quoted William Shakespeare who said to followers of the Enlightenment: "There are more things between heaven and earth than your scholastic erudition can imagine."

The prelate explained that "modern man wants to come to himself through self-fulfillment, but he doesn't succeed by separating himself from God; he succeeds only if he turns to God."


Sint Jan Berchmans (1599-1621)

Op 26 november vieren we Sint Jan Berchmans, een Vlaamse jongen uit Diest...

Zijn heiligheid zit hem niet in grote daden. Zijn religieus leven bestond erin precies wat hij als kind geleerd had, in dienst van God te stellen.

Gelovig leven, zo zouden we van Jan kunnen leren, betekent niet dat je iets moet doen wat je eigenlijk niet kunt.

Maar dat je de dingen die je kunt, doet in dienst van het Evangelie: het gewone met liefde.

Hij wordt vereerd als patroonheilige van schoolgaande jeugd en studenten, en van de Vlaamse jeugd in het bijzonder.

donderdag 25 november 2010


"Het is een vertroosting te weten dat vele jongerengroepen de schoonheid hebben herontdekt van de aanbidding voor het Allerheiligste Sacrament... Ik bid dat deze eucharistische lente zich verder verspreid in alle parochies, in het bijzonder in België, de geboorteplaats van de Heilige Juliana van Cornillon."

Benedictus XVI, Algemene Audiëntie, 17 November, 2010

zondag 21 november 2010

Le Barroux

Het Feest van Christus Koning

Uit het Romeins Missaal

Almachtige eeuwige God,
die in Uw beminde Zoon,
de Koning van het heelal,
alles hebt willen herstellen,
verleen goedgunstig,
dat heel de schepping,
van de slavernij bevrijd,
uw majesteit dient
en zonder ophouden verheerlijkt.

Door Christus onze Heer,


Karel van Isacker (1913-2010) en de wraak van Wikipedia

Blog van Karl Drabbe


Het is me toch wat. Eerst een Belga-berichtje, vervolgens De Standaard online, dan en het radionieuws. Allemaal brachten ze hetzelfde verhaal over Karel van Isacker. Alsof er nergens iemand was die wat verder kon kijken dan de Belga-neus lang is. Want we weten nu stellig dat te veel journalisten van te veel bladen de berichtjes van het persbureau te getrouw en zonder al te veel nadenken kopiëren. En wat nog het ergste is: zonder bronvermelding.

Woensdag 25 augustus konden we het weer meemaken. Radio en schrijvende pers berichtten op dezelfde manier over prof. em. dr. Karel van Isacker sj, die die dag overleden was – de man vierde de dag ervoor nog zijn 65e priesterjubileum. Alleen … ze kopieerden deze keer allen van Wikipedia. En met het gekende resultaten: foute berichtgeving. Het doet de reus die Van Isacker was, helemaal geen recht! Wij proberen het zelf opnieuw. En beter.

Van Isacker is geboren met een zilveren lepel in de mond, zoals de Britten zouden zeggen. Vader was katholiek minister Philip van Isacker. Karel werd opgevoed in een katholiek gezin, in Mechelen. Philip van Isacker behoorde tot de Vlaamsgezinde christendemocratische vleugel van de grote Katholieke Partij.

Hoewel het jezuïetencollege in Aalst hem enorm was tegengevallen – Karel deed acht jaar over zijn humaniora en noemde het college ‘een kazerne’ – koos hij in de poësis voor een geestelijke roeping. Na zijn rechtenstudies in Namen – waar hij Philip Willaert s.j., secretaris van wijlen Pirenne, tegen het lijf liep – koos hij resoluut voor de jezuïetenorde. In 1933 trad hij toe. Twaalf jaar later werd hij priester.


In 1949 betrad Van Isacker voor het eerst het publieke podium. 34 is hij als hij hoofdredacteur wordt van het het jaar tevoren opgerichte jezuïetenweekblad De Vlaamse Linie. Van Isacker gaf het blad een smoel én een opinie die breedgedragen was in Vlaanderen. Zoals de belgicistisch-katholieke kwaliteitskrant De Nieuwe Gids ‘haar’ weekblad De Spectator had, zo was de toen uitgesproken Vlaamsgezinde katholieke kwaliteitskrant De Standaard gezegend met een weekblad net rechts van haar: De Vlaamse Linie. Vooral onder Van Isacker zou het predicaat ‘Vlaams’ ook een inhoudelijke invulling krijgen. Tevoren was het eerder geografisch, omdat het blad werd gesticht als dochteronderneming van het succesvolle jezuïetenweekblad De Linie in Nederland.

Strijdend katholiek, was De Vlaamse Linie. Koningsgezind. En Vlaams. Dus ronduit rechts én ronduit pro-CVP (weet dat in die tijden de liberalen, net als de socialisten, links werden genoemd, omdat ze vrijzinning waren). Het blad verscheen onder de kop ‘voor outer en heerd’, maar onder Van Isacker werd de ‘heerd’ belangrijker. Het blad kende onder hem niet alleen een gevoelige stijging van het aantal lezers, hij kloeg luidop de excessen van de repressie aan. En dat in een blad dat werd uitgegeven – en dus gedragen – door Vlaanderens meest beruchte – en belangrijke – priesterorde. De bisschoppen zagen het niet graag gebeuren. Van Isacker trok de net uit de gevangenis ontslagen Lode Claes (later VU-senator) aan als politiek redacteur. Maar met Filip de Pillecyn, Robert Poulet, Arthur De Bruyne, Leo Picard, Albert De Jonghe, Paul Jamin en Hendrik Brugmans ook een breed scala van oud-collaborateurs en ‘neutralen’, van uitgesproken katholieken over voorstanders van de oecumene – één van de nagels waar Van Isacker op hamerde – en vrijzinnigen (Picard was zelfs socialist, horresco referens). Hij zag trouwens liever leken als medewerker; ‘zo weinig mogelijk rokken hier’ moet hij ooit tegen de censor gezegd hebben.

De sterke Vlaamse lijn was niet alleen het probleem van het blad – het bleef immers trouw aan de CVP en kloeg de afscheuringen van o.a. de Vlaamse Concentratie aan; ook niet de aanwezigheid van heel wat uitgesproken Vlaams-nationalisten, en vrijgelaten ‘zwarten’ op de redactie vormde een probleem. Maar het felle aanklagen van de repressie en daarmee gepaard gaande druk op de CVP, zorgde voor de finale doodsteek van Van Isacker. De bisschoppen slaagden er na het nodige lobbywerk in een censor in te stellen bij De Vlaamse Linie (pater Sallets). Maar daar was de nog jonge Van Isacker niet mee opgezet; hij wou het blad dan maar laten verschijnen met witte plekken. Dat gebrek aan volgzaamheid – voor een jezuïet! – werd hem niet in dank afgenomen. Overigens was het té ‘zwarte’ karakter een doorn in het oog van wel meer katholieken; het ACW, KA-groeperingen, de Bonden van het Heilig Hart – die met het blad colporteerden – en sommige jezuïeten voerden de druk op.

Nadat hij in april 1950 de Provinciaal zelf al had laten weten, ermee te willen stoppen, werd hij in mei 1950 vervangen door Albert Van den Daele sj. Voor hij van het toneel verdween, pleegde hij nog een laatste wapenfeit: het speciale 11 julinummer. Mechelen had dan wel een circulaire de wereld ingestuurd dat het blad niet mocht worden verspreid, de Katholieke Actie-jeugd verkocht er toch maar 9900 exemplaren van. In dat nummer had Lode Claes (pseudoniem Georges Frederickx) de resultaten gepubliceerd van een enquête naar de meest belangrijke Vlaming van het moment. De namen in de top-vijf spreken voor zich: Cyriel Verschaeve op één (met bijna een kwart van de uitgebrachte stemmen), vervolgens Lodewijk Dosfel, Frans Daels, Flor Grammens en Joris van Severen. De eerste ‘gematigde’ flamingant eindigde in de lijst op nummer tien: Frans van Cauwelaert. Het nummer lokte heel wat ziedende reacties uit en was zelfs het dominerende gespreksonderwerp op de bisschoppenconferentie van juli dat jaar.

Historisch onderzoek toont overigens aan dat De Vlaamse Linie het ‘zwarte Vlaanderen’ dedouaneerde bij de bredere katholieke bevolking en in die zin een belangrijke rol heeft gespeeld in het ontwaken van de naoorlogse Vlaamse Beweging. Van Isacker heeft daar een niet onbelangrijke rol gespeeld.


Een volgende stap in zijn carrière was de belangrijke overstap naar Ufsia, de voormalige jezuïetenuniversiteit in Antwerpen. Van Isacker doctoreerde op Wettelijk land, werkelijk land, werd vooral bekend voor zijn sociale geschiedenis – o.a. over de havenarbeiders; voor zijn meest geliefde ‘driedelige’ werk De Antwerpse dokwerker kreeg hij de prestigieuze Camille Huysmansprijs – en publiceerde over de christendemocratie en het daensisme. Van Isacker stond bekend als een gereputeerde en bevlogen prof geschiedenis, en dat al sinds 1950.

Bij het ruime publiek werd hij vooral opnieuw bekend toen zijn professoraat stilaan op z’n laatste benen liep. Vooral Mijn land in de kering (1978/1983) en Het land van de dwazen (1970) kenden veel succes. Met zijn publicatie Herderlijke brieven over politiek (1969) zou hij opnieuw met de vloek van de Mechelse kromstaf te maken krijgen. Ook de co-hoofdredactie van het vijftiendelige Twintig Eeuwen Vlaanderen droeg bij tot zijn bekendheid. Samen met de Encyclopedie van de Vlaamse Beweging bracht het de Vlaamse emancipatie in boekvorm in menig huiskamer binnen.

Vooral ook zijn jarenlange studie over en strijd voor Irma Laplasse – volgens Van Isacker onschuldig ter dood veroordeeld tijdens de repressiedagen – kreeg heel wat media-aandacht. Door zijn inzet en lobbywerk werd het proces opnieuw geopend – Laplasse werd echter in 1995 opnieuw schuldig bevonden aan verklikking. Van Isacker noemde zijn publicaties hierover ‘de uitdrukking van een verontwaardiging over het onrecht waarvan een machteloze het slachtoffer werd, een vrouw zonder invloed, die niet eens wist wat er met haar gebeurde of waarvan men haar beschuldigde’. (In Ten huize van, XIV, Davidsfonds, 1978.)

Van Isacker was vooral een prof geschiedenis ‘voor de mensen’. Hij legde een programmaverklaring af in het dunne boekje Geschiedenis voor mensen (1960). Zijn historisch onderzoek moest – leesbaar – verwerkt worden in boeken voor een ruimer publiek. ‘Wat ik vergaar door eigen onderzoek en wat vakmensen mij hebben geleerd, breng ik bijeen in een boek dat zich niet tot specialisten richt maar tot alle mensen van mijn tijd. Ik probeer een antwoord te geven op enkele vragen die zij zichzelf stellen en waarvoor de sleutel vaak in het verleden ligt.’ (In Ten huize van, XIV) Hij belandde daarvoor bij uitgever De Nederlandsche Boekhandel van Albert Pelckmans, waar hij zowat al zijn werken kon uitgeven én ook ‘Mens & Tijd’ beheerde, in feite zijn hoogst eigen fonds historische uitgaven. In die reeks verschenen opvallend veel egodocumenten van en over uitgesproken Vlaams-nationale figuren, vaak zelfs over hun collaboratieverleden.

Tot slot raakte hij ook bij het televisiekijkende publiek bekend als lid van de Wetenschappelijke Commissie die de tv-programma’s over collaboratie en De Nieuwe Orde van Maurice De Wilde begeleidde. Hij raakte zo ook vervat in de kleine Historikerstreit die daarover in de kolommen van de Vlaamse pers werd gevoerd, en waarover Lode Claes zijn Het verdrongen verleden publiceerde (1983).


Niet alleen op dat vlak, engageerde hij zich. Hoewel er geen structurele band was met Luc Versteylens groene fietsers en anti-Duwvaartbewegers, die in de tweede helft van de jaren ’70 het licht zagen – en aan de basis liggen van het huidige Groen!, zou ik Van Isacker als een van de eerste bewuste en bewogen ‘groenen’ van Vlaanderen durven noemen. Van Isacker verzette zich expliciet tegen de uitbreiding van de haven en de onteigening van de Antwerpse polders. Dat resulteerde in zijn – nogal eenzijdige – pamflet Het land van de dwazen; een aanklacht tegen milieuvervuiling en stedelijke verloedering. Die zag hij als resultaten van de vooruitgang – Groen! heeft trouwens niet enkel met Van Isacker erg ‘conservatieve’ wortels, maar dat is een ander verhaal.

Vervuiling en verloedering hebben een immense impact op het geestelijk leven van de mens, stelde Van Isacker. ‘Het milieu is het levende contact met het verleden en als dat vernietigd wordt, is men niet alleen van een stuk verleden afgesneden, maar van de geestelijke levensader zelf.’ En ‘Breken met de tradities is een doodzonde. Men bezondigt zich aan iets wat op den duur niet alleen en niet op de eerste plaats het biologische, maar vooral het geestelijke leven van de mens in gevaar brengt wanneer men het milieu, dat gestolde verleden, vernietigt. Wat met mij meegegroeid is in de jaren van mijn leven, dat ben ik en dat draagt mij. En zo worden wij allen samen gedragen door de wijsheid, door het inzicht van de vorige generaties. En zolang wij met het milieu, dat langzaam groeide uit die wijsheid en dat inzicht, contact hadden, droeg het ons en inspireerde het ons en maakte het ons gelukkig. En daarom is de vernietiging ervan niet op de eerste plaats het vernietigen van iets stoffelijks. Het is het wegslaan van de onontbeerlijke grondslag voor het geestesleven van de mens.’

Van Isacker trad op zeer late leeftijd nog toe tot een steuncomité van Doel 2020 dat het polderdorp koste wat kost wil behouden. Ook hier speelde zijn groen-conservatieve opvatting in door – opvatting die in de activistische kringen rond Doel duidelijk werd en nog wordt gedeeld.


Daarmee kreeg het maatschappelijk van de bekende jezuïet engagement een duidelijk profiel. Van Isacker tekende het verder uit in zijn tweedelig, prachtig uitgegeven Mijn land in de kering, waarmee hij – meer dan met zijn andere werk – bekend werd bij het brede publiek.

In de kern is het een sociale geschiedenis van het Vlaamse volk. Maar vooral in het tweede deel verliet Van Isacker het historiografische pad en sloeg hij een meer programmatorische richting in. Pessimisme en scepticisme staan er centraal; het boekdeel ademt een ‘Untergang des Abendlandes’ uit. Van Isacker was ervan overtuigd dat met heel West-Europa, Vlaanderen aan de rand van de beschaving dreigde te komen – door de ongebreidelde vooruitgang met haar industrialisering en individualisering, verlies voor het sacrale en het eeuwige, en gebrek aan respect voor tradities en verleden.

(Voor de petite histoire: de uitgever – en de lezer – heeft bijna een decennium lang moeten wachten op zijn lang aangekondigde opus magnum., Mijn land in de kering Van Isacker heeft tijdens het schrijven ervan Laplasses verhaal ‘ontdekt’ – de vraag waar en hoe zal nooit opgelost worden. Dat leidde tot een nieuwe roeping, namelijk om de schande over haar ongedaan te maken. Uitgever Herman Verstraete: ‘Karel antwoordde, aan de telefoon, dat hij nu voorrang gaf aan een andere studie. "Het gaat om een moord", zei hij letterlijk aan de telefoon. "Het gaat om een moord".’)

Karel Van Isacker is zijn ‘publieke carrière’ begonnen als iemand van ‘links’ in de Kerk. Hij mag met zijn inbreng in De Vlaamse Linie – waar hij de deuren opende voor de oecumene en voor vrijzinnigen – al een ‘rekkelijke’ genoemd worden – zeker voor die tijd, toen het nog ‘not done’ was om in een strijdend katholiek blad actieve vrijzinnigen aan het woord te laten.

Vanaf de late jaren 1970 bewoog hij zich meer en meer naar ‘rechts’ in de Kerk. Zijn opvattingen over vooruitgang en verlies van tradities in de samenleving, vertaalde hij ook naar de instelling waarin hij was opgegroeid en waaraan hij zijn hele leven had gegeven. Al in 1978, in het interview voor Ten huize van legde hij de vinger op de wonde: ‘het is mijn leed als historicus te ervaren hoe de Kerk als menselijk instituut steeds meeliep met de stroming van de tijd.’ En ‘nu ook weer loopt de Kerk mee met de stroming, met de mode van de tijd. Het is het meedoen aan een capitulatie.(…) Wij beleven inderdaad een tijd van capitulatie, en de volgende generatie zal zich met verstomming afvragen hoe een gemeenschap zo luchthartig, zo onnadenkend de schatten van het verleden door deuren en vensters kon gooien. Men capituleert omdat men mee wil doen met de geest, met de mode van de tijd. En het is de vraag waar de Kerk zal staan als deze mode fataal voorbij zal zijn, want niets verdwijnt sneller dan een mode. Dan riskeren wij ons in een verschrikkelijk geestelijk braakland te bevinden.’

Deze analyse ligt ook aan de basis van Ontwijding, het laatste boek dat hij heeft uitgegeven (1989) – niet bij DNB/Pelckmans, maar in de Forum-reeks van het Davidsfonds, waar ook Mark Grammens publiceerde, in se de man die in de laatste jaren van De Linie de rol speelde die Van Isacker had in De Vlaamse Linie: die van ‘rekkelijke’ – zelfs progressieve geloofsbelijder en overtuigde strijder voor Vlaanderens emancipatie. Ontwijding was begin jaren 1990 verplichte lectuur voor wie zich toen in overtuigde, conservatieve katholieke kringen begaf– sommige studenten aan de KU Leuven dweepten ermee. Het was zijn afscheid van Rome zoals Rome zich toen opstelde, afscheid van Vaticanum II, en een verzoening met de oude Tridentijnse ritus, die hij gedurende jaren beleefde in de zelf opgerichte kapel Sint-Michaël in het onooglijk kleine Limburgse dorpje Niel-bij-As. Daar ontving hij iedereen die hem wou spreken, iedereen die hem wou interviewen over het verleden, iedereen die met hem – ingetogen – de eucharistie wilde vieren. Op zijn manier, zoals ze twee millennia werd gevierd.


Vlaamsgezind is Van Isacker altijd geweest en gebleven. Zijn engagement en duidelijke lijn in De Vlaamse Linie is daar één voorbeeld van. Van Isacker celebreerde regelmatig de eucharistieviering die de IJzerbedevaart voorafging. Ook in de herdenkingsdienst bij het overlijden van Lode Claes ging hij voor. Zijn co-hoofdredacteurschap van het monumentale Twintig Eeuwen Vlaanderen (1972-1976) was een duidelijk signaal. In 1985 bad hij voor op de ’14 repressiestaties’ tijdens een amnestiebetoging van het Taal-Aktie-Komitee. In 1998 ondertekende hij met veel overtuiging het OVV-manifest Vlaanderen staat in Europa. Van Isacker was ook lid van het Aanbevelingscomité van de radicale IJzerwake.

Van Isacker heeft al wat omzwervingen achter de rug in Vlaanderen. En toch, hij wandelde niet. Van Isacker schreed. Op late leeftijd opnieuw in zwarte soutane. Het hoofd lichtjes de lucht in – in mijn herinnering leek hij op dat vlak op Manu Ruys. Stijl was belangrijk. Een dinaso, niet in feiten zoals zijn ‘collega’ Luc Versteylen sj. of zijn goede vriend Lode Claes, maar wél in stijl en optreden. Zo ook in zijn late ‘herroeping’ naar de traditionele Roomse kerk, met haar eeuwenoude rites die in Vaticanum II als kind met het badwater werden weggegooid.

Maranatha - Kom, Heer Jezus! - 1 Kor 16,22

Apokalyps 5,5

Toen zei een van de oudsten tegen mij: ‘Droog je tranen. De leeuw uit de stam Juda, de wortel van David, heeft overwonnen: Hij mag het boek openen en de zeven zegels verbreken.’

Ecce Crux Domini
fugite partes adversae
Vicit Leo de tribu David

donderdag 18 november 2010

Paus Benedictus XVI huldigt de heilige Juliana van Cornillon

Paus Benedictus XVI huldigde in zijn serie preken over belangrijke vrouwen uit de kerkgeschiedenis de Belgische mystica en heilige Juliana van Cornillon (ca 1192 – 1258), beter bekend als Juliana van Luik. Zij trad op vijfjarige leeftijd in, werd kanunnikes van Sint-Augustinus en in 1222 priorin van het klooster Mont-Cornillon bij Luik. Vanwege haar strengheid werd zij meermaals verjaagd.

Benedictus XVI prees haar tijdens zijn wekelijkse audiëntie van woensdag omdat zij, door haar grote godsvrucht tot en visioenen over het Heilig Sacrament, de basis legde voor het ontstaan van Sacramentsdag. Onder haar impuls organiseerde bisschop Robert van Luik voor het eerst een Sacramentsdag. In 1264 kondigde paus Urbanus IV (1195 – 1264) dit feest af voor de hele kerk. Omdat die afkondiging samenviel met zijn dood duurde het nog tot 1311 voordat het dankzij paus Clemens V algemeen ingang vond. Clemens V gaf de grote theoloog Thomas van Aquino opdracht om de teksten voor de liturgie te schrijven, die tot op vandaag nog steeds tijdens dit belangrijke feest gebruikt worden. Sacramentsdag wordt nu nog gevierd op de donderdag na Drievuldigheidszondag (de eerste zondag na Pinksteren). De zondag na dit feest is Sacramentszondag, traditioneel de dag waarop een sacramentsprocessie uitgaat.

Paus Benedictus XVI stimuleerde in zijn preek de eucharistische aanbidding en hij toonde zich tevreden omdat steeds meer jongeren deze praktijk van het gebed en de aanbidding voor het Heilig Sacrament ontdekken en leren waarderen. Hij sprak de hoop uit dat deze praktijk zich steeds sterker zou verspreiden in alle parochies, in het bijzonder ook in België – “het vaderland van de heilige”.

Bron: Kerknet

maandag 15 november 2010

San Martino - 11 november

Maarten werd rond 316 geboren in Savaria (Hongarije) als zoon van Romeinse ouders. Op jonge leeftijd werd hij soldaat en als 15-jarige trok hij naar Gallië. Bij een stadspoort van Amiens ontmoette hij een bedelaar, aan wie hij de helft van zijn mantel gaf. Omdat de helft van de mantel eigendom was van Rome kon hij slechts zijn eigen helft weggeven.

Volgens een legende was deze bedelaar een verschijning van Jezus, of stond de bedelaar symbool voor Christus die Zelf zei: "Ik was naakt en gij hebt Mij gekleed." (Zie Matteüs 25:36). Maarten liet zich bekeren en verliet het leger.

Op 19-jarige leeftijd werd hij duiveluitdrijver. Ook leefde hij enige tijd als kluizenaar op het eiland Gallinaria bij Genua, en verder stichtte hij een klooster bij Poitiers, het eerste klooster op Franse bodem.

In 371 werd Maarten door de bevolking van Tours gekozen tot bisschop.

In 397 stierf Maarten aan koortsen. Hij was toen ongeveer tachtig jaar oud. Hij werd op 11 november begraven in de basiliek van Tours.

11 November staat ook in Italië in het teken van San Martino, oftewel Sint Maarten.

Van oorsprong natuurlijk een kerkelijk feest, maar de heilige wordt hier ook in verband gebracht met een klimatologisch verschijnsel: de zomer van Sint Maarten (l’estate di San Martino). In de vaak al koude en natte novembermaand komen er nog een paar warme dagen voor die doen herinneren aan de zomer.

De legende vertelt dat de heilige, op weg naar huis, een arme man tegenkwam, slechts schaars gekleed op weg in het al winterse landschap. Maarten sneed met zijn zwaard de helft van zijn mantel af en gaf dat aan de arme man. Deze goede daad bleef in het hemelse niet onopgemerkt want onmiddellijk smolt de sneeuw, ging de wind liggen en steeg de temperatuur tot een zomerse waarde. Hetzelfde tafereel herhaalde zich nog twee maal in de daaropvolgende dagen.

Deze korte ‘zomer’ met temperaturen rond 20 graden werd inderdaad voor komend weekend voorspeld. Het komt alle boeren goed van pas, want de olijven moeten in deze tijd worden geplukt. Met San Martino lopen ook de landgebruikscontracten van de boeren af of worden verlengd.

‘Sintmaarten’ (fare San Martino) is in het Italiaans dan ook een werkwoord dat ‘verhuizen’ betekent. En – niet onbelangrijk - met Sint Maarten kan ook de eerste nieuwe wijn van het jaar worden gedronken.

zondag 7 november 2010


Credo in unum Deum,
Patrem omnipotentem, factorem caeli et terrae, visibilium omnium et invisibilium.

Et in unum Dominum Iesum Christum, Filium Dei unigenitum,
et ex Patre natum ante omnia saecula.

Deum de Deo, Lumen de Lumine, Deum verum de Deo vero,
genitum non factum, consubstantialem Patri; per quem omnia facta sunt.

Qui propter nos homines et propter nostram salutem descendit de caelis.
Et incarnatus est de Spiritu Sancto ex Maria Virgine, et homo factus est.

Crucifixus etiam pro nobis sub Pontio Pilato, passus et sepultus est,
et resurrexit tertia die, secundum Scripturas,
et ascendit in caelum, sedet ad dexteram Patris.

Et iterum venturus est cum gloria, iudicare vivos et mortuos, cuius regni non erit finis.

Et in Spiritum Sanctum, Dominum et vivificantem, qui ex Patre Filioque procedit.
Qui cum Patre et Filio simul adoratur et conglorificatur: qui locutus est per prophetas.

Et unam, sanctam, catholicam et apostolicam Ecclesiam.

Confiteor unum baptisma in remissionem peccatorum.
Et expecto resurrectionem mortuorum,
et vitam venturi saeculi.


zaterdag 6 november 2010

Geroepen tot heiligheid...

We zijn nu enkele dagen na Allerheiligen; het feest van Alle Heiligen.

Misschien lijkt het wel een ver-van-mijn-bed-show...

Toch zijn wij allemaal geroepen om heiligen te worden. Geroepen tot heiligheid...

Dit korte leven is alles wat wij hebben om heilig te worden.

Aan de andere kant besef ik maar al te goed dat wij allemaal zondaars zijn.

Toch vraag ik U Heer om ons elke dag een beetje meer heilig te maken!

Dank U Heer, omdat U vanavond in ons midden wil zijn!

God, die Hemel en Aarde heeft gemaakt.
God, die ons naar Zijn beeld heeft geschapen.

Openbaring 22,13- 'Ik ben de alfa en de omega, de eerste en de laatste, de oorsprong en het einde.'

Openbaring 1,8 - ‘Ik ben de alfa en de omega’, zegt God de Heer, 'Hij die is en die was en die komt, de Albeheerser.'

Openbaring 21,6 - Toen zei Hij tegen mij: ‘Ze zijn vervuld! Ik ben de alfa en de omega, de oorsprong en het einde. Wie dorst heeft zal Ik voor niets te drinken geven uit de bron van het water dat leven geeft.'

dinsdag 2 november 2010

Allerheiligen TV-mis te Stokkel/Sint-Pieters-Woluwe

Allerheiligen in Eurovisie - 1 november 2010

De eucharistieviering op het hoogfeest van Allerheiligen komt vanuit de kerk Notre Dame de Stockel in Sint-Pieters-Woluwe. Mgr. Andre-Jozef Leonard, Aartsbisschop van Mechelen-Brussel, zal voorgaan in deze viering. Concelebranten zijn Philippe Mawet, Johan Dobbelaere, Claude Lichtert en Francois Lagasse de Locht.

De zang wordt verzorgd door het multiculturele koor 'Choeur Joyeux' van het 'Centre Oecumenique' van de UCL Campus in Woluwe, en bestaat voornamelijk uit studenten.
Goedele Miseur geeft toelichting bij de viering.

Homélie de la Messe en Eurovision de la Solennité de la Toussaint
depuis l’église Notre-Dame de Stockel à Woluwé-St-Pierre
(archidiocèse de Malines-Bruxelles)
le 1er novembre 2010, de 11h00 à 12h00 sur « La Deux »

Mes frères et mes sœurs,

Il faut vous en faire une raison ! Nous sommes tous appelés, vous et moi, à devenir des saints et des saintes, à l’image de tous ceux et celles que nous fêtons aujourd’hui. Vaste programme, me direz-vous ! Comment faire des saints avec nos vies telles qu’elles sont, avec nos lumières et nos ombres, nos fidélités et tant d’infidélités ? Et pourtant Dieu y parviendra. Il n’a d’ailleurs créé le monde qu’en vue d’aspirer des créatures libres dans le bonheur de sa propre vie éternelle. Et il y parviendra. Car Dieu veut le salut de tous les hommes. Et ce que Dieu veut, il le veut vraiment, avec son amour sans faille et sa toute-puissance. Car « il est grand, l’amour dont le Père nous a comblés ».

Il n’y a qu’une chose qui pourrait faire échouer son plan, si j’ose ainsi parler. Ce serait notre refus lucide, pleinement volontaire et obstiné de nous laisser aimer par lui. Ce serait de préférer, jusqu’au bout, d’être malheureux par moi-même plutôt que d’être heureux par l’amour d’un autre. Mais sauf cette possibilité, qui est celle de l’enfer, Dieu réussira à faire de nous des saints, avec le concours de notre liberté.

Oui, nous rejoindrons un jour cette foule immense que Jean a contemplée dans l’Apocalypse, « de toutes nations, races, peuples et langues », infiniment plus large encore que l’Eurovision ! Oui, les béatitudes, dont ont vécu exemplairement les saints et les saintes qui peuplent nos calendriers, seront un jour le cœur de notre éternelle félicité et de notre intarissable joie. Déjà maintenant, dans nos moments de grâce, nous en goûtons la beauté et la fécondité, pâle reflet, anticipé dans le clair-obscur de cette vie, de la joie débordante qui nous attend. Car si, « dès maintenant, nous sommes enfants de Dieu, (…) ce que nous serons ne paraît pas encore clairement ». Mais quelle béatitude ce sera « lorsque le Fils de Dieu paraîtra » !

Pour devenir des saints, nous avons cette vie, si brève, que nous menons sur la planète Terre. Heureux sommes-nous si, du mieux que nous avons pu, nous avons déjà donné à Dieu notre jeunesse ! Mais si, durant le printemps et l’été de notre vie, l’étourdissement du travail, de nos succès ou de nos échecs, nous a détournés du Seigneur en nous faisant nous cramponner à nos petits bonheurs fugaces, l’automne arrivera, qui nous dépouille de nos illusions. Alors, tout ce qui n’est pas béatitude authentique, tous nos bonheurs étriqués, s’en vont, emportés comme feuilles au vent de novembre. Alors l’unique nécessaire de cette vie reprend tout doucement ses droits.

Et puis, sauf cas de mort prématurée, viendra l’hiver de notre séjour terrestre, quand la vie s’engourdit, quand les problèmes de santé se multiplient, quand vient enfin le temps de l’agonie et de la mort. Que d’hommes et de femmes – et nous serons probablement du nombre – deviennent des saints dans les dernières années, dans les derniers mois, jours ou minutes de la vie, quand il faut enfin tout lâcher de ce à quoi l’on s’était tant accroché auparavant ! Alors, avec une lucidité dont seule la miséricorde de Dieu atténue la crudité, je réaliserai que, souvent, j’ai mal vécu de moi-même et suis passé à côté des sources de la vraie joie. Alors, comme saint Augustin, je m’écrierai dans les larmes du repentir : « Tard je t’ai aimée, ô Beauté si ancienne et pourtant toujours nouvelle, tard je t’ai aimée ! » C’est pourquoi, entre autres raisons, il est si important de respecter, avec l’aide des soins palliatifs, la fin naturelle de notre existence sur la terre. Cela permet à notre vie de porter ses derniers fruits, des fruits de conversion, de réconciliation avec Dieu et avec ses proches, des fruits de paix et de joie.

Mais si même le défilé étroit de l’agonie et de la mort n’a pas suffi à libérer notre cœur de ses étroitesses et à l’ajuster à la joie de Dieu, alors, même au-delà de la mort, l’amour de Dieu nous purifiera encore. Il suffit, pour cela, qu’il y ait dans notre cœur, ne fût-ce qu’une petite brèche, une petite porte ouverte à l’amour de Dieu. C’est ce qu’on appelle le purgatoire, c’est-à-dire l’amour de Dieu qui nous purifie, nous dilate et nous sanctifie au-delà même de la mort, avec le consentement de notre liberté. Car, il faut nous en faire une raison, nous n’entrerons dans la joie du Dieu trois fois saint que quand nous serons devenus des saints, enfin libérés de leurs égoïsmes, aptes à être comblés du bonheur même de Dieu.

Que nos frères et sœurs aînés, les saints, nous remplissent d’espérance sur ce chemin de la sainteté ! Et heureux sommes-nous si nous nous y engageons dès maintenant, sans attendre le soir de notre vie ! Amen.

Mgr. André-Joseph Léonard
Archevêque de Malines-Bruxelles

Homilie van Mgr. Leonard voor Eurovisie op Allerheiligen

Welbeminde broeders en zusters,

Ge zult er u bij moeten neerleggen: wij zijn allen geroepen, jullie en ik om heiligen te worden, naar het voorbeeld van hen die wij vandaag vieren. Wat een groot programma, zult ge me zeggen! Hoe kunnen wij heilig worden met ons leven zoals het is, met onze lichtpunten en onze schaduwen, met onze trouw en zoveel trouweloosheden?...

En toch zal God daarin slagen! Hij heeft de wereld immers geschapen alleen met dit doel. Met het doel dat de vrije wezens die wij zijn alleen maar zouden verlangen naar het geluk van het eeuwig leven met Hem. En Hij zal daarin slagen!... Want God wil het geluk van àlle mensen. En wat God wil, dat wil Hij ten volle, met zijn volmaakte en almachtige Liefde.

Want "de Liefde waarmee de Vader ons bemint is waarlijk groot!"

Er is maar één beletsel dat dat plan van God zou kunnen dwarsbomen, als ik dat zo mag zeggen.

Dat zou onze duidelijke en welbewuste koppige weigering zijn om ons door Hem te laten beminnen. Dat zou de vrije keuze zijn om tot het laatste moment ongelukkig te zijn op eigen krachten, dan gelukkig te worden maar dankzij Gods Liefde.

Maar behalve deze mogelijkheid, deze vrije keuze om het zonder God te doen - wat de hel is -, zal God erin slagen om heiligen van ons te maken, als wij daar vrij mee instemmen.

Ja op een goeie dag zullen wij tot die grote menigte behoren, waarover Johannes ons spreekt in de 1ste lezing van de Apokalyps: een menigte van vele volkeren, rassen talen, die oneindig veel groter zal zijn dan deze eurovisie-uitzending en dan de multiculturaliteit van de Belgische hoofdstad.

Ja de zaligsprekingen die de heiligen die op de kalender staan, op exemplarische wijze beleefd hebben, zullen op een dag het hart zijn van onze eeuwige zaligheid en van hemelse onuitputtelijke vreugde. En nu reeds - op sommige genademomenten - en die zijn er! - kunnen wij al een voorsmaak hebben van die schoonheid en vruchtbaarheid, door de afstraling in het (clair obscur) van dit leven, van de overstelpende vreugde die ons te wachten staat.

Als wij immers nu al kinderen van God zijn - wat wij zullen zijn, is ons nog niet helemaal duidelijk - maar welk een zaligheid zal het zijn als de Zoon van God ons zal verschijnen!...

Om heilig te worden, hebben wij dit leven ter onzer beschikking, dit leven hier op deze aarde, dat zo kort is. En zalig zijn wij, als we, zo goed als we konden, al onze jeugd aan God hebben gegeven. Maar als wij in de lente of in de zomer van ons leven door de roes van onze successen of onze tegenslagen, God de rug hebben toegedraaid en ons hebben vastgeklampt aan onze vluchtige kleine genoegens, dan komt de herfst van ons leven, die ons al onze illusies ontneemt. Al wat dan geen waarachtige zaligheid is, al onze voorbijgaande genoegens, zullen dan wegwaaien, zoals de blaren in de najaarswind... Dan komt het enig noodzakelijke in dit leven heel zachtjesaan terug zijn plaats innemen. En als de dood niet opeens haar intrede doet, dan komt de winter van ons verblijf hier op aarde: als het leven ons langzaamaan verlamt, als problemen met de gezondheid zich opstapelen, dan komt uiteindelijk de laatste fase van de doodstrijd...

Hoeveel mannen en vrouwen - en ook wij zullen daar waarschijnlijk bij zijn - worden geen heiligen in die laatste jaren, die laatste maanden, die laatste dagen of allerlaatste momenten van dit leven? We moeten dan immers uiteindelijk alles loslaten, waaraan we daarvoor zozeer gehecht waren... Met een helderheid waarvan allen Gods barmhartigheid de rauwheid zal kunnen verzachten, zal ik mij dan realiseren dat ik zo dikwijls geleefd heb vanuit mezelf en dat ik veel te vaak de bronnen van de ware vreugde links heb laten liggen. Dan zal ik, zoals de heilige Augustinus, tranen schreien van berouw: "Laat heb ik u bemind, oh Schoonheid, zo oud en toch altijd zo nieuw, laat heb ik u lief gehad!" Onder andere daarom is het zo belangrijk om, met de hulp van palliatieve zorgen, het natuurlijke einde van ons bestaan hier op aarde te respecteren. Dat geeft ons leven de gelegenheid om zijn laatste vruchten te dragen, vruchten van bekering, van verzoening met God en met zijn naasten, vruchten van vrede en vreugde.

Maar als zelfs die laatste benauwende opeenvolging van de doodsstrijd en de dood zelf niet volstaan heeft om ons hart te bevrijden van zijn benauwende beperkingen en om het op de hoogte te brengen van de volheid van Gods vreugde, dan zal, zelfs over de dood heen, de liefde van God ons nog verder uitzuiveren. Daarvoor volstaat het, dat er in ons hart zij het maar een kleine kier openstaat, een klein open deurtje naar Gods liefde. Dat is wat wij het vagevuur noemen, d.w.z. De liefde van God die ons zuivert, ons hart wijder maakt en ons heiligt, zelfs over de dood heen, als wij daar vrij mee instemmen. Want, dat moeten we goed voor ogen houden: wij zullen niet binnengaan in de vreugde van de drie maal heilige God, voor we heiligen geworden zijn, die eindelijk bevrijd zullen zijn van hun egoïsmen, en helemaal klaar zijn om overstelpt te worden van de vreugde van God zelf.

Dat onze broeders en zusters die ons zijn voorgegaan, de heiligen, ons vervullen met hoop op deze weg van heiligheid! En zalig zijn wij als wij ons daarvoor van nu af inzetten, zonder daarvoor de avond van ons leven af te wachten! Amen.

Mgr.André-Joseph Léonard
Aartsbisschop van Mechelen-Brussel

zondag 31 oktober 2010

De Zalige Alberto Marvelli (1918-1946)

Ingenieur en geroepen tot heiligheid

"We kunnen niet voor God verschijnen met woorden alleen. Wij moeten met daden komen!"

Het volgen van Christus

Matteüs 8: 18-27
[18] Toen Jezus een menigte om zich heen zag, gaf Hij opdracht om naar de overkant te gaan. [19] Een schriftgeleerde kwam naar Hem toe en zei: ‘Meester, ik zal U volgen, waar U ook gaat.’ [20] Jezus zei tegen hem: ‘De vossen hebben een hol, en de vogels van de hemel een nest, maar de Mensenzoon kan nergens het hoofd neerleggen.’ [21] Iemand anders, een van zijn leerlingen, zei tegen hem: ‘Heer, sta me toe om eerst mijn vader te gaan begraven.’ [22] Maar Jezus zei hem: ‘Volg Mij, en laat de doden hun doden begraven.’

[23] Toen Hij aan boord ging, volgden zijn leerlingen Hem. [24] Opeens werd de zee zo onstuimig dat de golven over de boot heen sloegen. Hij sliep. [25] Ze maakten Hem wakker en riepen: ‘Heer, red ons, wij vergaan!’ [26] Hij zei: ‘Waarom zijn jullie bang, kleingelovigen?’ Toen stond Hij op en bestrafte wind en zee, en het werd volkomen stil. [27] De mensen stonden verbaasd en zeiden: ‘Wat is dat toch voor iemand, dat zelfs de wind en de zee naar Hem luisteren?’

zondag 17 oktober 2010

Ecce Crux Domini

Ecce Crux Domini
fugite partes adversae
Vicit Leo de tribu David

Nada te turbe

Gebed van de H.-Theresia van Avila (1515-1582)

Nada te turbe,
nada te espante,
todo se pasa;
Dios no se muda.
La paciencia
todo lo alcanza;
Quien a Dios tiene,
nada le falta;
Solo Dios basta.

Niets kan je verwarren,
Niets kan je beangstigen,
Alles gaat voorbij;
God verandert niet,
Geduld bereikt alles;
Wie aan God vasthoudt,
zal het aan niets ontbreken;
Alleen God voldoet.

Let nothing disturb you,
Let nothing surprise you,
All things pass;
God does not change.
Patience wins everything;
whoever holds onto God,
lacks nothing;
God alone is enough.

donderdag 7 oktober 2010

ABORTUS - een getuigenis

Didier P.

"Ik moet de Paus toch wel bedanken, want zou abortus toen toegelaten geweest zijn, dan zou ik er nu niet zijn..."

"Ik ben blij dat ik leef!"

Mensen, dit is het... Laten we blij zijn dat we leven!!!

zondag 3 oktober 2010

Sint-Franciscus van Assisi

De belangrijkste gebeurtenissen uit het leven van Sint-Franciscus:

* 1181/1182 Franciscus wordt geboren in Assisi.
* 1202 Hij trekt mee ten strijde tegen Perugia. Franciscus wordt een krijgsgevangene.
* 1203 Franciscus' vader koopt hem vrij en lange tijd ligt hij ziek thuis.
* 1204 Het bewijzen van barmhartigheid aan melaatsen brengt een ommekeer in zijn leven.
* 1205 Het kruis van San Damiano spreekt hem aan.
* 1209 Hij hoort het Evangelie van de uitzending van de apostelen en herkent hierin het levensprogramma waarnaar hij op zoek was.
* 1210 Paus Innocentius III geeft Franciscus en zijn eerste elf gezellen mondeling toestemming te leven volgens het evangelie.
* 1212 Clara volgt Franciscus.
* 1219 Franciscus gaat met een kruistocht mee, maar ongewapend. Zo bezoekt hij de sultan.
* 1221 Zo'n 5000 broeders zijn aanwezig op het generaal kapittel (de algemene vergadering van de broeders).
* 1223 De leefregel van de minderbroeders wordt door de paus schriftelijk met een bul bevestigd.
* 1224 Op de berg La Verna ontving Franciscus de stigmata, de wondtekenen van Jezus' kruisiging.
* 1226 Franciscus sterft op 3 oktober in de Transito-kapel, behorend bij de Portiuncula, in het dal bij Assisi (de Basilica di Santa Maria degli Angeli is er later overheen gebouwd).
* 1228 Op 16 juli verklaart paus Gregorius IX Franciscus heilig.

zondag 19 september 2010

Toespraak van Paus Benedictus XVI in Oscott College - Birmingham



Chapel of the Francis Martin House, Oscott College - Birmingham
Sunday, 19 September 2010

My dear Brother Bishops,

This has been a day of great joy for the Catholic community in these islands. Blessed John Henry Newman, as we may now call him, has been raised to the altars as an example of heroic faithfulness to the Gospel and an intercessor for the Church in this land that he loved and served so well. Here in this very chapel in 1852, he gave voice to the new confidence and vitality of the Catholic community in England and Wales after the restoration of the hierarchy, and his words could be applied equally to Scotland a quarter of a century later. His beatification today is a reminder of the Holy Spirit’s continuing action in calling forth gifts of holiness from among the people of Great Britain, so that from east to west and from north to south, a perfect offering of praise and thanksgiving may be made to the glory of God’s name.

I thank Cardinal O’Brien and Archbishop Nichols for their words, and in so doing, I am reminded how recently I was able to welcome all of you to Rome for the Ad Limina visits of your respective Episcopal Conferences. We spoke then about some of the challenges you face as you lead your people in faith, particularly regarding the urgent need to proclaim the Gospel afresh in a highly secularized environment. In the course of my visit it has become clear to me how deep a thirst there is among the British people for the Good News of Jesus Christ. You have been chosen by God to offer them the living water of the Gospel, encouraging them to place their hopes, not in the vain enticements of this world, but in the firm assurances of the next. As you proclaim the coming of the Kingdom, with its promise of hope for the poor and the needy, the sick and the elderly, the unborn and the neglected, be sure to present in its fulness the life-giving message of the Gospel, including those elements which call into question the widespread assumptions of today’s culture. As you know, a Pontifical Council has recently been established for the New Evangelization of countries of long-standing Christian tradition, and I would encourage you to avail yourselves of its services in addressing the task before you. Moreover, many of the new ecclesial movements have a particular charism for evangelization, and I know that you will continue to explore appropriate and effective ways of involving them in the mission of the Church.

Since your visit to Rome, political changes in the United Kingdom have focused attention on the consequences of the financial crisis, which has caused so much hardship to countless individuals and families. The spectre of unemployment is casting its shadow over many people’s lives, and the long-term cost of the ill-advised investment practices of recent times is becoming all too evident. In these circumstances, there will be additional calls on the characteristic generosity of British Catholics, and I know that you will take a lead in calling for solidarity with those in need. The prophetic voice of Christians has an important role in highlighting the needs of the poor and disadvantaged, who can so easily be overlooked in the allocation of limited resources. In their teaching document Choosing the Common Good, the Bishops of England and Wales underlined the importance of the practice of virtue in public life. Today’s circumstances provide a good opportunity to reinforce that message, and indeed to encourage people to aspire to higher moral values in every area of their lives, against a background of growing cynicism regarding even the possibility of virtuous living.

Another matter which has received much attention in recent months, and which seriously undermines the moral credibility of Church leaders, is the shameful abuse of children and young people by priests and religious. I have spoken on many occasions of the deep wounds that such behaviour causes, in the victims first and foremost, but also in the relationships of trust that should exist between priests and people, between priests and their bishops, and between the Church authorities and the public. I know that you have taken serious steps to remedy this situation, to ensure that children are effectively protected from harm and to deal properly and transparently with allegations as they arise. You have publicly acknowledged your deep regret over what has happened, and the often inadequate ways it was addressed in the past. Your growing awareness of the extent of child abuse in society, its devastating effects, and the need to provide proper victim support should serve as an incentive to share the lessons you have learned with the wider community. Indeed, what better way could there be of making reparation for these sins than by reaching out, in a humble spirit of compassion, towards children who continue to suffer abuse elsewhere? Our duty of care towards the young demands nothing less.

As we reflect on the human frailty that these tragic events so starkly reveal, we are reminded that, if we are to be effective Christian leaders, we must live lives of the utmost integrity, humility and holiness. As Blessed John Henry Newman once wrote, “O that God would grant the clergy to feel their weakness as sinful men, and the people to sympathize with them and love them and pray for their increase in all good gifts of grace” (Sermon, 22 March 1829). I pray that among the graces of this visit will be a renewed dedication on the part of Christian leaders to the prophetic vocation they have received, and a new appreciation on the part of the people for the great gift of the ordained ministry. Prayer for vocations will then arise spontaneously, and we may be confident that the Lord will respond by sending labourers to bring in the plentiful harvest that he has prepared throughout the United Kingdom (cf. Mt 9:37-38). In this regard, I am glad that I will shortly have the opportunity to meet the seminarians of England, Scotland and Wales, and to assure them of my prayers as they prepare to play their part in bringing in that harvest.

Finally, I should like to speak to you about two specific matters that affect your episcopal ministry at this time. One is the imminent publication of the new translation of the Roman Missal. I want to take this opportunity to thank all of you for the contribution you have made, with such painstaking care, to the collegial exercise of reviewing and approving the texts. This has provided an immense service to Catholics throughout the English-speaking world. I encourage you now to seize the opportunity that the new translation offers for in-depth catechesis on the Eucharist and renewed devotion in the manner of its celebration. “The more lively the eucharistic faith of the people of God, the deeper is its sharing in ecclesial life in steadfast commitment to the mission entrusted by Christ to his disciples” (Sacramentum Caritatis, 6). The other matter I touched upon in February with the Bishops of England and Wales, when I asked you to be generous in implementing the Apostolic Constitution Anglicanorum Coetibus. This should be seen as a prophetic gesture that can contribute positively to the developing relations between Anglicans and Catholics. It helps us to set our sights on the ultimate goal of all ecumenical activity: the restoration of full ecclesial communion in the context of which the mutual exchange of gifts from our respective spiritual patrimonies serves as an enrichment to us all. Let us continue to pray and work unceasingly in order to hasten the joyful day when that goal can be accomplished.

With these sentiments, I thank you warmly for your hospitality over the past four days. Commending all of you and the people you serve to the intercession of Saint Andrew, Saint David and Saint George, I am pleased to impart my Apostolic Blessing to you and to all the clergy, religious and lay faithful of England, Scotland and Wales.

S.E. Mons. Mario OLIVERI - Vescovo emerito di Albenga-Imperia

S.E. Mons. Mario OLIVERI - Vescovo emerito di Albenga-Imperia

We Stand In Support of Padre Stefano Manelli

We Stand In Support of Padre Stefano Manelli

Paus Benedictus XVI

Paus Benedictus XVI

Een meditatie over het Heilig Misoffer

2 Timoteüs 2:3 Neem ook uw aandeel in het lijden als een goed krijgsknecht van Christus Jezus

2 Timoteüs 2:3  Neem ook uw aandeel in het lijden als een goed krijgsknecht van Christus Jezus
-------- “Wij zijn de zonen van de Kruisvaarders en we zullen niet terugdeinzen voor de zonen van Voltaire.” -------- -------- “We are the sons of the Crusaders and we shall not recoil before the sons of Voltaire.” ------------------------- -------- “Noi siamo i figli dei Crociati e non indietreggeremo davanti ai figli di Voltaire!” ---------------------------------