Robert Francis Prevost is wegens zijn zielige, populistische stijl persoonlijk verantwoordelijk voor deze blasfemische vaudeville: "Pope Hat Night" in Chicago

Het infiltratieproces van de Kerk door de Amerikaanse 'Deep State'

Nu de Amerikaanse versie van een verwijfd 'protestantisme' zich geleidelijk over de hele wereld heeft verspreid, kunnen we achteraf vaststellen dat het eerder al was geïnfiltreerd in de structuren van de Katholieke Kerk. Soms via infiltratie met expliciete ketterij, maar vaker door middel van subtiele methodes, accentverschuivingen en heroriëntatie.

De rotte vruchten van het Tweede Vaticaans Concilie of beter van de Synode van Roncalli-Montini zijn vandaag de dag talrijk en blijven toenemen. Aanvankelijk was er het verlies van het geloof in de Werkelijke Tegenwoordigheid, een terugloop van het aantal roepingen, het vrijwel volledig verdwijnen van oprechte missionaire ijver, en een afname van het biechten – omdat niets meer als zonde wordt beschouwd, behalve het Katholicisme zélf!

In haar nieuwste gedaante – synodaliteit – brengt dit Neo-protestantse, Post-conciliaire 'geloof' steeds duistere vruchten voort. Vandaag zien we tolerantie jegens personen met gender-verwarring en personen die zich aan gender-verminking hebben onderworpen, goedkeuring van openlijk homoseksuele 'priesters' en een overduidelijke verheerlijking van de mens als de nieuwe god (de doctrine van de 'menselijke waardigheid').

Het is dan ook niet vreemd dat trouwe Katholieken hun bedenkingen hebben bij het tussenstadium waarin de Post-conciliaire Bastaard-kerk zich thans bevindt. De nieuwe 'synodale kerk' is niets anders dan een protestantse B-horrorfilm.

11-08-2026 | De 'informele' stijl van Robert Francis Prevost gaf aanleiding tot een 'satanisch carnaval' in Chicago: 'The White Sox's 'Pope Hat Night' Looked Like Heaven on Earth' | Samen onderweg naar de hel met 'Pope Leo'!

De ecclesiologische revolutionairen Roncalli en Montini

De Revolutie van het zogenaamde 'Tweede Vaticaans Concilie' of beter de 'Synode van Roncalli-Montini' beperkte zich er niet toe om enkel de Liturgie naar de protestantse guillotines te slepen. Ze viel ook de kern aan van de aanspraak van de Katholieke Kerk dat Zij de enige Bewaarder is van de volheid van de Openbaring en dat alle anderen die zijn afgedwaald, naar Haar moeten terugkeren.

Toen de dominosteen van de valse 'oecumene' eenmaal was gevallen, volgde de rest al snel. Joden hadden een apart verbond, moslims aanbaden dezelfde God, en – als verder bewijs dat de religie van na het Concilie in feite radicaal protestantisme is – worden vandaag de dag onvermijdelijk alle religies door Bergoglio en Prevost beschouwd als geldige wegen naar God. Dit zijn de directe gevolgen van de 'persoonlijke religie' van het protestantisme, die in de valse 'religie' van na hét 'Concilie' is binnengeslopen. Immers, als men vrij is om zélf de Schrift te interpreteren, dan is men ook vrij om te "onderscheiden" welke religie "bij je past".

Toen de neo-protestantse revolutionairen uit hun Trojaanse paard tevoorschijn kwamen en het paleis binnengingen, moesten zij de koning afzetten. Dit deden zij met de verklaring Dignitatis Humanae van hét 'Concilie'. De Katholieke confessionele staat werd gereduceerd tot een historische voetnoot en vervangen door een burgerlijk recht op godsdienstvrijheid, zoals dat in protestantse landen bestond.

Ook de ecclesiologie van de Kerk kwam in het vizier van deze bloeddorstige revolutionairen. Na hét 'Concilie' werd de Kerk niet langer voorgesteld als het werkelijke Mystieke Lichaam van Christus, maar werd Zij slechts één van de vele (protestantse) kerkgenootschappen die naar verluidt "subsisteren in" de Katholieke Kerk. Deze ketterse ambiguïteit trok de Katholieke Kerk omlaag naar het niveau van de protestantse sekten en uiteindelijk naar het niveau van de religies van volkeren wier goden regelrechte demonen zijn.

Het protestantse 'NOM-altaar van het volk' werd vernietigd door de aardbeving in Colombia, het Tridentijnse Altaar van God blijft intact:

De protestantse en revolutionaire geest van het 'Tweede Vaticaans Concilie' - of beter de 'Synode van Roncalli-Montini' - uitte zich op verschillende manieren in de verwoestende, liturgische tsunami die volgde in de Post-conciliaire tijd

De zogenaamde 'geest' van het Tweede Vaticaans Concilie manifesteerde zich eerst en vooral in de liturgische revolutie. Waar elk aspect van de liturgie van vóór hét 'Concilie' tijdens de Heilige Mis verwees naar het enige, historische Kruisoffer van Jezus Christus op Golgotha dat op een onbloedige manier wordt tegenwoordig gesteld en vernieuwd op het altaar door de priester, veranderde de verminkte Mis na hét 'Concilie' in een soort van protestants Avondmaal dat nauwelijks nog als Katholieke liturgie kan worden omschreven.

Plotseling stond 'pastoor Bob' met zijn gezicht naar het volk, maakte hij grappen en sprak hij in de volkstaal, terwijl het altaar werd vervangen door een tafel. De deelname van leken werd een kenmerk van het nieuwe protestantisme, en omdat een revolutie nooit stilstaat, ontaardde dit in de gruwel die we vandaag de dag zien: ongewijde handen die de Heilige Eucharistie uitreiken, vrouwen die leidinggeven aan Vaticaanse dicasteries en bisschoppelijke vicariaten, en 'pseudo-priesteressen' die steeds meer aan invloed winnen.

Uiteindelijk is de beroemde uitspraak van 'aartsbisschop' Annibale Bugnini – de architect van de nieuwe, God beledigende NOM-liturgie en vrijmetselaar – bewaarheid geworden: "We moeten alles uit onze Katholieke gebeden en liturgie verwijderen wat ook maar de schijn van een struikelblok voor onze afgescheiden, protestantse broeders zou kunnen zijn".

Maar, de verbastering van specifieke gebeden en de totale ontheiliging van de liturgische schat van de Kerk volstaat voor deze revolutionairen niet. Het is inmiddels duidelijk dat het onmogelijk was om het Katholicisme slechts af te zwakken zodat het aanvaardbaar zou zijn voor onze zogenaamde "afgescheiden broeders"... Het luciferiaanse, geestelijke beest van de Revolutie was – en is – onverzadigbaar en zal niet rusten voordat het de Kerk van Christus volledig wordt geprotestantiseerd en gerevolutioneerd!

Het opmerkelijke succes van de protestantisering van de Katholieke Kerk werd treffend samengevat door Max Thurian, een protestantse waarnemer die was uitgenodigd om deel te nemen aan de discussies na hét 'Concilie'. Thurian merkte op dat één van de 'vruchten' van de Novus Ordo Missae zou zijn dat niet-katholieke gemeenschappen het Avondmaal konden vieren met gebruikmaking van dezelfde gebeden als de Katholieke Kerk. Een andere protestantse hoogleraar (in de dogmatische theologie), M.G. Seigvalt, stelde vast dat "niets in de vernieuwde mis de evangelisch-protestant werkelijk hoeft te verontrusten".

De beroemde 'Ottaviani Interventie' die in 1969 werd ingediend met de steun van de Kardinalen Alfredo Ottaviani en Antonio Bacci, waarschuwde dat de Novus Ordo Missae niets minder was dan "een opvallende afwijking van de Katholieke theologie van de Heilige Mis, zoals die was geformuleerd op de tweeëntwintigste zitting van het Concilie van Trente".

Met andere woorden: "KETTERIJ"!

09-08-2026 | Monsignor Edgard Iván Rimaycuna Inga (privé-secretaris van Prevost) superstar! Parroquia Santa Maria Catedral Cix (= Chiclayo)

BREAKING: Het Kwade schudt de Metropolitane Kathedraal-Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans van Manizales in Colombia door mekaar:

Het Tweede Vaticaans Concilie als hoogtepunt van de rebellie tégen God

Om de geest van de Post-conciliaire 'kerk' te herkennen als "protestantisme op steroïden" moet men de satanische, Christus-verwerpende geest erachter begrijpen. Het is natuurlijk helemaal niet verrassend dat ketters als Jorge Bergoglio en de Duitse bisschop George Bätzing – in dit stadium van de Grote Apostasie – beiden de revolutionaire Maarten Luther hebben geëerd.

Het wezen van het protestantisme betreft het verheffen van het eigen oordeel boven het Goddelijk Gezag – of anders gezegd, de mens wordt tot ultieme scheidsrechter gemaakt. Dit leidde over een periode van ongeveer 500 jaar onvermijdelijk tot het Modernisme dat de erosie van de onveranderlijke Waarheid nastreefde en de vermeende 'ondergeschiktheid' van het Bovennatuurlijke aan de tijdgeest vooropstelde.

Wie de Post-Conciliaire 'religie' werkelijk wil doorgronden, moet dit principe begrijpen. Net als het protestantisme is het geen verzameling leerstellingen (integendeel: relativisme is de enige leer), maar uiteindelijk een voortdurende poging om de Kerk ondergeschikt te maken aan de wil van de mens en de wereld. Met andere woorden: net als in het occultisme worden de wil en de verlangens van de mens de hoogste autoriteit. In plaats van gehoor te geven aan de waarschuwingen in de Heilige Schrift om strijd te voeren tégen de wereld, het vlees en de duivel, geeft de Neo-protestantse, Post-conciliaire 'religie' zich met groot enthousiasme over aan deze drie vijanden van de ziel.

In tegenstelling tot wat velen denken, heeft het 'Tweede Vaticaans Concilie' of beter de 'Synode van Roncalli-Montini' het modernisme niet op magische wijze uitgevonden. Deze "synthese van alle ketterijen" was slechts een volgende fase in dezelfde voortdurende revolutie waarvan het protestantisme een eerdere fase vormde. Vandaag de dag is de zogenaamde 'synodaliteit' de logische doch ketterse manifestatie, mutatie en synthese van zowel het protestantisme als het Neo-modernisme van het Tweede Vaticaans Concilie.

Ubi est Rōma?

In corde meō est.

Mgr. Strickland over de waarschuwing van de Heilige Paus Pius X - aangaande het Modernisme - die de tegenwoordige hiërarchie van de Kerk wenst te vergeten

Van een NOM-viering naar een Maçonnieke viering is het maar een kleine stap