Het feit dat de Neo-modernistische 'pausen' en 'bisschoppen' dezelfde argumenten en taal hanteren als de progressieven – en dezelfde beschuldigende toon aanslaan tegenover rechtse politieke systemen – toont aan dat deze twee werelden nu dezelfde culturele houding delen. Dit laat zien dat onder Bergoglio de oude tegenstelling en het conflict tussen het communisme en de Kerk zijn overstegen, aangezien de Kerk en de progressieve partijen nu dezelfde prioriteiten, taal en retorische stijl delen. Het is dan ook logisch om zich af te vragen: Hebben de communisten zich tot het Katholieke Geloof bekeerd, of hebben de 'kardinalen' en de 'pausen' zich tot het communisme bekeerd? Om deze vraag te beantwoorden, moet men analyseren waarom het Katholieke Geloof zich jarenlang tegen het communisme heeft verzet.
De reden hiervoor is dat het communisme een filosofie en een politieke doctrine is die het bestaan van God en de ziel ontkent; het gelooft enkel in materie en beschouwt de dood en het niets als de uiteindelijke bestemming van de mensheid en de gehele werkelijkheid. Bovendien stelt het dat het politieke doel sociale rechtvaardigheid is – opgevat als het waarborgen van gelijke economische welvaart voor iedereen, zonder onderscheid te maken tussen de rijken (die over veel materiële goederen beschikken) en de armen (die er weinig of geen hebben).
De Kerk daarentegen heeft altijd volgehouden dat de mens niet van brood alleen leeft en dat spirituele en culturele armoede zwaarder wegen dan materiële armoede. Dit perspectief komt voort uit de overtuiging dat de mens een spiritueel wezen is, wiens ware aard gelegen is in zijn relatie met God en zijn liefde voor anderen. Deze liefde ontkent ongelijkheden of verschillen niet; integendeel, deze kunnen door wederzijdse liefde worden overstegen. Volgens het Katholieke Geloof moeten zij die tien talenten bezitten, deze tot uiting brengen, net zoals zij met één talent dat ene talent moeten benutten; op deze manier stellen zowel degene met tien talenten als degene met één talent deze in dienst van de gemeenschap, ten behoeve van het algemeen belang.
Dit vormde de aanleiding voor het conflict dat onder Bergoglio en Prevost naar de achtergrond is verdwenen: de Kerk stelt nu dat de taak van de mens erin bestaat iedereen te voorzien in de levensbehoeften, zonder zich veel te bekommeren om de spirituele beweegredenen of noodzakelijkerwijs een relatie met een transcendente God te onderhouden – waarbij die relatie wordt vervangen door een Godsbeeld dat bedoeld is om vrede en sociale rechtvaardigheid te bevorderen. Waar de Kerk van vroeger ernaar streefde een beschaving van liefde op te bouwen, richt de Kerk van Bergoglio en Prevost zich op het bouwen van een beschaving van gelijkheid, vrede en gedeeld welzijn, zonder dat er behoefte is aan verwijzing naar het transcendente, noch naar liefde, gebed, meditatie of contact met Christus. Volgens deze 'hedendaagse', neo-modernistische 'kerkelijke' opvatting – die aansluit bij het communistische perspectief – kwam Christus naar de aarde om de zwakken, de armen en de lijdenden te helpen; bijgevolg zouden de rijken moeten leven om het lijden van de armen te verlichten, en zouden de armen moeten leven om die verlichting van de rijken te ontvangen. Zo gaat de volledige gerichtheid op het transcendente, het oneindige en het Schone verloren.
Deze toenadering tussen 'kerkleiders' en communisten is onnatuurlijk en in strijd met de aard der dingen, aangezien de Kerk – die uit haar wezen gelooft in de transcendentie van God – zich terugtrekt in een materialistisch mensbeeld, in de overtuiging dat alles kan worden opgelost door sociale rechtvaardigheid en vrede te bewerkstelligen. Het is een banale visie – net zo banaal als de communistische – die noch vooruitgang noch ontwikkeling oplevert en die sociale conflicten eerder aanwakkert dan wegneemt.
Zo’n Kerk verandert in een culturele en politieke instelling met maatschappelijke doelstellingen die niets van doen hebben met goddelijke transcendentie; het is een Kerk die God reduceert tot louter een idee – instrumenteel en functioneel voor maatschappelijk welzijn en vrede – en die feitelijk elke verwijzing naar het transcendente opheft.
Het is veelzeggend en tekenend dat Bergoglio, toen hij een bezoek bracht aan het stoffelijk overschot van de voormalige president van de Republiek – de communist Napolitano – noch een kruisteken maakte, noch de zegen over het lichaam uitsprak; bovendien droeg de apostolisch nuntius in Italië, die de paus bij die gelegenheid naar het Quirinaalpaleis vergezelde, niet het kruis van Christus – dat bisschoppen gewoonlijk op de borst dragen – uit 'respect' voor een atheïstische, communistische en antiklerikale president.
