De protestantse en revolutionaire geest van het 'Tweede Vaticaans Concilie' - of beter de 'Synode van Roncalli-Montini' - uitte zich op verschillende manieren in de verwoestende, liturgische tsunami die volgde in de Post-conciliaire tijd

De zogenaamde 'geest' van het Tweede Vaticaans Concilie manifesteerde zich eerst en vooral in de liturgische revolutie. Waar elk aspect van de liturgie van vóór hét 'Concilie' tijdens de Heilige Mis verwees naar het enige, historische Kruisoffer van Jezus Christus op Golgotha dat op een onbloedige manier wordt tegenwoordig gesteld en vernieuwd op het altaar door de priester, veranderde de verminkte Mis na hét 'Concilie' in een soort van protestants Avondmaal dat nauwelijks nog als Katholieke liturgie kan worden omschreven.

Plotseling stond 'pastoor Bob' met zijn gezicht naar het volk, maakte hij grappen en sprak hij in de volkstaal, terwijl het altaar werd vervangen door een tafel. De deelname van leken werd een kenmerk van het nieuwe protestantisme, en omdat een revolutie nooit stilstaat, ontaardde dit in de gruwel die we vandaag de dag zien: ongewijde handen die de Heilige Eucharistie uitreiken, vrouwen die leidinggeven aan Vaticaanse dicasteries en bisschoppelijke vicariaten, en 'pseudo-priesteressen' die steeds meer aan invloed winnen.

Uiteindelijk is de beroemde uitspraak van 'aartsbisschop' Annibale Bugnini – de architect van de nieuwe, God beledigende NOM-liturgie en vrijmetselaar – bewaarheid geworden: "We moeten alles uit onze Katholieke gebeden en liturgie verwijderen wat ook maar de schijn van een struikelblok voor onze afgescheiden, protestantse broeders zou kunnen zijn".

Maar, de verbastering van specifieke gebeden en de totale ontheiliging van de liturgische schat van de Kerk volstaat voor deze revolutionairen niet. Het is inmiddels duidelijk dat het onmogelijk was om het Katholicisme slechts af te zwakken zodat het aanvaardbaar zou zijn voor onze zogenaamde "afgescheiden broeders"... Het luciferiaanse, geestelijke beest van de Revolutie was – en is – onverzadigbaar en zal niet rusten voordat het de Kerk van Christus volledig wordt geprotestantiseerd en gerevolutioneerd!

Het opmerkelijke succes van de protestantisering van de Katholieke Kerk werd treffend samengevat door Max Thurian, een protestantse waarnemer die was uitgenodigd om deel te nemen aan de discussies na hét 'Concilie'. Thurian merkte op dat één van de 'vruchten' van de Novus Ordo Missae zou zijn dat niet-katholieke gemeenschappen het Avondmaal konden vieren met gebruikmaking van dezelfde gebeden als de Katholieke Kerk. Een andere protestantse hoogleraar (in de dogmatische theologie), M.G. Seigvalt, stelde vast dat "niets in de vernieuwde mis de evangelisch-protestant werkelijk hoeft te verontrusten".

De beroemde 'Ottaviani Interventie' die in 1969 werd ingediend met de steun van de Kardinalen Alfredo Ottaviani en Antonio Bacci, waarschuwde dat de Novus Ordo Missae niets minder was dan "een opvallende afwijking van de Katholieke theologie van de Heilige Mis, zoals die was geformuleerd op de tweeëntwintigste zitting van het Concilie van Trente".

Met andere woorden: "KETTERIJ"!

09-08-2026 | Monsignor Edgard Iván Rimaycuna Inga (privé-secretaris van Prevost) superstar! Parroquia Santa Maria Catedral Cix (= Chiclayo)

BREAKING: Het Kwade schudt de Metropolitane Kathedraal-Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans van Manizales in Colombia door mekaar:

Het Tweede Vaticaans Concilie als hoogtepunt van de rebellie tégen God

Om de geest van de Post-conciliaire 'kerk' te herkennen als "protestantisme op steroïden" moet men de satanische, Christus-verwerpende geest erachter begrijpen. Het is natuurlijk helemaal niet verrassend dat ketters als Jorge Bergoglio en de Duitse bisschop George Bätzing – in dit stadium van de Grote Apostasie – beiden de revolutionaire Maarten Luther hebben geëerd.

Het wezen van het protestantisme betreft het verheffen van het eigen oordeel boven het Goddelijk Gezag – of anders gezegd, de mens wordt tot ultieme scheidsrechter gemaakt. Dit leidde over een periode van ongeveer 500 jaar onvermijdelijk tot het Modernisme dat de erosie van de onveranderlijke Waarheid nastreefde en de vermeende 'ondergeschiktheid' van het Bovennatuurlijke aan de tijdgeest vooropstelde.

Wie de Post-Conciliaire 'religie' werkelijk wil doorgronden, moet dit principe begrijpen. Net als het protestantisme is het geen verzameling leerstellingen (integendeel: relativisme is de enige leer), maar uiteindelijk een voortdurende poging om de Kerk ondergeschikt te maken aan de wil van de mens en de wereld. Met andere woorden: net als in het occultisme worden de wil en de verlangens van de mens de hoogste autoriteit. In plaats van gehoor te geven aan de waarschuwingen in de Heilige Schrift om strijd te voeren tégen de wereld, het vlees en de duivel, geeft de Neo-protestantse, Post-conciliaire 'religie' zich met groot enthousiasme over aan deze drie vijanden van de ziel.

In tegenstelling tot wat velen denken, heeft het 'Tweede Vaticaans Concilie' of beter de 'Synode van Roncalli-Montini' het modernisme niet op magische wijze uitgevonden. Deze "synthese van alle ketterijen" was slechts een volgende fase in dezelfde voortdurende revolutie waarvan het protestantisme een eerdere fase vormde. Vandaag de dag is de zogenaamde 'synodaliteit' de logische doch ketterse manifestatie, mutatie en synthese van zowel het protestantisme als het Neo-modernisme van het Tweede Vaticaans Concilie.

Ubi est Rōma?

In corde meō est.

Mgr. Strickland over de waarschuwing van de Heilige Paus Pius X - aangaande het Modernisme - die de tegenwoordige hiërarchie van de Kerk wenst te vergeten

Van een NOM-viering naar een Maçonnieke viering is het maar een kleine stap

Bergoglio: "De Kerk is [géén] (communistische) NGO!"

Het feit dat de Neo-modernistische 'pausen' en 'bisschoppen' dezelfde argumenten en taal hanteren als de progressieven – en dezelfde beschuldigende toon aanslaan tegenover rechtse politieke systemen – toont aan dat deze twee werelden nu dezelfde culturele houding delen. Dit laat zien dat onder Bergoglio de oude tegenstelling en het conflict tussen het communisme en de Kerk zijn overstegen, aangezien de Kerk en de progressieve partijen nu dezelfde prioriteiten, taal en retorische stijl delen. Het is dan ook logisch om zich af te vragen: Hebben de communisten zich tot het Katholieke Geloof bekeerd, of hebben de 'kardinalen' en de 'pausen' zich tot het communisme bekeerd? Om deze vraag te beantwoorden, moet men analyseren waarom het Katholieke Geloof zich jarenlang tegen het communisme heeft verzet.

De reden hiervoor is dat het communisme een filosofie en een politieke doctrine is die het bestaan ​​van God en de ziel ontkent; het gelooft enkel in materie en beschouwt de dood en het niets als de uiteindelijke bestemming van de mensheid en de gehele werkelijkheid. Bovendien stelt het dat het politieke doel sociale rechtvaardigheid is – opgevat als het waarborgen van gelijke economische welvaart voor iedereen, zonder onderscheid te maken tussen de rijken (die over veel materiële goederen beschikken) en de armen (die er weinig of geen hebben).

De Kerk daarentegen heeft altijd volgehouden dat de mens niet van brood alleen leeft en dat spirituele en culturele armoede zwaarder wegen dan materiële armoede. Dit perspectief komt voort uit de overtuiging dat de mens een spiritueel wezen is, wiens ware aard gelegen is in zijn relatie met God en zijn liefde voor anderen. Deze liefde ontkent ongelijkheden of verschillen niet; integendeel, deze kunnen door wederzijdse liefde worden overstegen. Volgens het Katholieke Geloof moeten zij die tien talenten bezitten, deze tot uiting brengen, net zoals zij met één talent dat ene talent moeten benutten; op deze manier stellen zowel degene met tien talenten als degene met één talent deze in dienst van de gemeenschap, ten behoeve van het algemeen belang.

Dit vormde de aanleiding voor het conflict dat onder Bergoglio en Prevost naar de achtergrond is verdwenen: de Kerk stelt nu dat de taak van de mens erin bestaat iedereen te voorzien in de levensbehoeften, zonder zich veel te bekommeren om de spirituele beweegredenen of noodzakelijkerwijs een relatie met een transcendente God te onderhouden – waarbij die relatie wordt vervangen door een Godsbeeld dat bedoeld is om vrede en sociale rechtvaardigheid te bevorderen. Waar de Kerk van vroeger ernaar streefde een beschaving van liefde op te bouwen, richt de Kerk van Bergoglio en Prevost zich op het bouwen van een beschaving van gelijkheid, vrede en gedeeld welzijn, zonder dat er behoefte is aan verwijzing naar het transcendente, noch naar liefde, gebed, meditatie of contact met Christus. Volgens deze 'hedendaagse', neo-modernistische 'kerkelijke' opvatting – die aansluit bij het communistische perspectief – kwam Christus naar de aarde om de zwakken, de armen en de lijdenden te helpen; bijgevolg zouden de rijken moeten leven om het lijden van de armen te verlichten, en zouden de armen moeten leven om die verlichting van de rijken te ontvangen. Zo gaat de volledige gerichtheid op het transcendente, het oneindige en het Schone verloren.

Deze toenadering tussen 'kerkleiders' en communisten is onnatuurlijk en in strijd met de aard der dingen, aangezien de Kerk – die uit haar wezen gelooft in de transcendentie van God – zich terugtrekt in een materialistisch mensbeeld, in de overtuiging dat alles kan worden opgelost door sociale rechtvaardigheid en vrede te bewerkstelligen. Het is een banale visie – net zo banaal als de communistische – die noch vooruitgang noch ontwikkeling oplevert en die sociale conflicten eerder aanwakkert dan wegneemt.

Zo’n Kerk verandert in een culturele en politieke instelling met maatschappelijke doelstellingen die niets van doen hebben met goddelijke transcendentie; het is een Kerk die God reduceert tot louter een idee – instrumenteel en functioneel voor maatschappelijk welzijn en vrede – en die feitelijk elke verwijzing naar het transcendente opheft.

Het is veelzeggend en tekenend dat Bergoglio, toen hij een bezoek bracht aan het stoffelijk overschot van de voormalige president van de Republiek – de communist Napolitano – noch een kruisteken maakte, noch de zegen over het lichaam uitsprak; bovendien droeg de apostolisch nuntius in Italië, die de paus bij die gelegenheid naar het Quirinaalpaleis vergezelde, niet het kruis van Christus – dat bisschoppen gewoonlijk op de borst dragen – uit 'respect' voor een atheïstische, communistische en antiklerikale president.

Nieuwe foto toont hoe Laffe Leo zijn pectorale kruis verborgen hield toen hij enkele dagen geleden de aftandse 'grootmoeder van de punk' ontmoette...

Goed bezig, Leo! Allemaal super relevant!!!

"GO! Franciscan Youth Meeting" blijkt een gigantische flop! Slechts 2.000 jongeren 'verwelkomen' Robert Francis Prevost op 06-07-2026 in Assisi ondanks het gedans van de nonnen en paters... Openluchtviering verhuist naar binnen...

Tweede flop voor Prevost in Assisi - Italianen sturen massaal hun kat!

Paulus VI en de stank van ketterij en afvalligheid

“Hoe heeft een opvolger van Petrus in zo’n korte tijd
méér schade aan de Kerk kunnen toebrengen
dan de Revolutie van 1789?

De diepste en meest buitensporige schade
in Haar geschiedenis...

Iets waar geen enkele ketterijstichter ooit is in geslaagd?

Zit er werkelijk een 'paus' of een indringer op de Stoel van Petrus?”

Aartsbisschop Marcel Lefebvre
in een reactie op het pontificaat van Paulus VI in 1976

Robert Francis Prevost houdt van provoceren!