In de Kerk zijn vrouwelijke misdienaars (misdienettes) universeel verboden

De Traditie schrijft voor dat de rol van misdienaar altijd voorbehouden is geweest aan mannen – en terecht. Deze kwestie heeft niets te maken met de 'gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen', hoewel onze maatschappij, die zo geobsedeerd is door revolutionair egalitarisme en 'vrouwenemancipatie' (= een dwaling uit de Sovjetunie!) deze kwestie vaak ten onrechte in die context plaatst. De nabijheid van de misdienaar tot het fysieke altaar en de offerhandeling – waarmee de mens God de verschuldigde eer bewijst – maakt hem ontvankelijker voor Gods roeping tot het priesterschap. Door aan het altaar te dienen, kan een jongeman het priesterschap beter onderscheiden. Sterker nog, dergelijke liturgische dienst is één van de grootste bronnen van genade voor de priesterlijke roeping. Het is daarom in strijd met de vroomheid om een meisje te laten dienen, omdat dit een verkeerd beeld (zelfs een valse verwachting!) kan scheppen dat zij door God tot het priesterschap geroepen zou kunnen worden. Omwille van diezelfde reden is het verboden om gehuwde (niet-celibataire) mannen te laten dienen.

Vrouwen zijn absoluut verboden aan het altaar

In de encycliek Allatae Sunt van 26 juli 1755 verklaarde Paus Benedictus XIV in paragraaf 29:

“Paus Gelasius (5de eeuw) veroordeelde in zijn negende brief (hoofdstuk 26) aan de bisschoppen van Lucanië de kwalijke gewoonte dat vrouwen de priester dienden tijdens de Mis. Omdat dit misbruik zich ook onder de Grieken had verspreid, verbood Innocentius IV (13de eeuw) het strikt in zijn brief aan de bisschop van Tusculum: "Vrouwen mogen het niet wagen aan het altaar te dienen; deze bediening moet hun volledig worden ontzegd". Ook wij hebben deze praktijk in dezelfde bewoordingen verboden in onze veelvuldig geciteerde constitutie Etsi Pastoralis, sectie 6, nr. 21.”

Het verbod voor vrouwen om aan het altaar te dienen werd bevestigd in het Kerkelijk Wetboek van 1917 (Canon 813, § 2), met enkele verduidelijkingen: "Wanneer geen man beschikbaar is om de antwoorden uit te spreken kan een vrouw deze om een gegronde reden uitspreken, maar enkel op voorwaarde dat zij de antwoorden op een afstand uitspreekt en op geen enkele wijze het altaar nadert". Simpel gezegd betekent dit dat geen enkele vrouw het priesterkoor (de ruimte tussen de communiebank en het altaar) mag betreden tijdens de Heilige Mis. Kortom, het Kerkelijk Wetboek van 1917 beperkte de "dienende rol" van een vrouw tot het uitspreken van de antwoorden, en dan alleen als daar een voldoende noodzakelijke reden voor was.

In 1970 veroordeelde het Vaticaan vrouwelijke misdienaars in Liturgicae instaurationes en ook nog in 1980 in Inaestimabile donum. Pas in de ketterse circulaire van de Congregatie voor de Goddelijke Eredienst en de Sacramenten aan de voorzitters van de bisschoppenconferenties op 15 maart 1994 stond het Vaticaan de vrouwelijke misdienaar officieel toe in de Novus Ordo.

Dit is echter een complete breuk met de Traditie en heeft geleid tot vele liturgische misbruiken, vrouwen die denken dat zij om de wijding vragen (wat ketters is) en minder mannen die priester worden.

What would Bishop Williamson think about SSPX Consecrations?

De strijd tussen twee religies: de Traditionele Mis hoort bij het Traditionele Geloof, de protestantse 'Novus Ordo Missae' hoort bij de nieuwe religie

Maria-Lichtmis - Opdracht van de Heer in de tempel

Aartsbisschop Marcel Lefebvre: de Katholieke Leeuw van Vlaanderen

Marcel Lefebvre de Grote

De schismatieke Vlaamse 'bisschoppen' plaatsen zich nu collectief buiten de Kerk

De Katholieke Kerk kan dit clowneske gedrag missen als kiespijn!

Eind december 2025 richtte Vrouwen-In-Zicht zich in een open brief tot de Vlaamse bisschoppen. Ze drukten daarin hun pijn en bezorgdheid uit over het Romeinse besluit om de opening naar het vrouwelijk diaconaat on hold te zetten. Op deze brief hebben de bisschoppen nu gereageerd, nadat ze hem samen bespraken tijdens de bisschoppenconferentie van 8 januari 2026. Ze erkennen daarin de pijn en teleurstelling van vrouwen en zijn ook dankbaar voor hun liefde voor de Kerk die blijkt uit hun gedrevenheid [Indien die vrouwen zoveel "liefde hadden voor de Kerk" dan zouden ze zich géén ambten en functies proberen toe te eigenen waarop ze géén recht hebben. Er is geen enkele aanwijzing dat vrouwen binnen de Kerk ooit een diakenfunctie binnen een liturgische context hebben bekleed. Zelfs het Neo-modernistische Vaticaan heeft dat nu moeten toegeven. Maar, in Vlaanderen weet men het natuurlijk beter. Indien de Vlaamse 'bisschoppen' échte mannen waren, dan zouden ze zich niet als mietjes gedragen die bang zijn van vrouwen. Ze hebben de plicht om de Leer van de Kerk te verdedigen en niet om steeds hun huig naar de wind te hangen en de weg van de minste weerstand te kiezen. Vrouwen hebben altijd een belangrijke rol gespeeld binnen de Kerk, maar zij kunnen geen deel uitmaken van de clerus. Punt!].

Daarnaast reageren de Vlaamse 'bisschoppen' op vijf elementen die in de open brief naar voor kwamen.

De bisschoppen benadrukken dat het helemaal niet de bedoeling is om het debat over vrouwen in het diaconaat af te sluiten [Er is helemaal géén debat! Vrouwelijk diaconaat binnen een liturgische context gaat in tégen de Goddelijke Openbaring!]. ‘Het blijft, zoals gevraagd, zonder vooraf opgelegde beperkingen open’, zo klinkt het [Dit is ketterij! Men rebelleert hier zelfs tégen het Neo-modernistische Vaticaan (Allez Leo, Actie! De Vlaamse 'bisschoppen' zagen aan de poten van uw gammele troon!) en men gaat hier in tégen het door hun zo aanbeden 'Tweede Vaticaans Concilie'!].

‘De aanwezigheid van vrouwen in de leiding van de kerk is ontegensprekelijk een rijkdom,’ zo gaan ze verder. De bisschoppen beloven dan ook om vrouwen - waar ze kunnen - structureel te betrekken in de besluitvorming rond theologische, liturgische en pastorale kwesties [Zouden de heren 'bisschoppen' misschien ook even kunnen toelichten welke de criteria zijn op basis waarvan de vrouwen die "structureel betrokken worden in de besluitvorming rond theologische, liturgische en pastorale kwesties" geselecteerd worden? Worden mannelijke leken hiervan uitgesloten? Werkt het 'synodale proces' zo dat indien de 'bisschoppen' hun zin krijgen, alles OK is, maar dat wanneer de 'bisschoppen' via de 'synodale weg' hun zin niet krijgen, dat dan de clericale reflexen weer de bovenhand krijgen? Men hoopt natuurlijk door radicale vrouwelijke leken aan te trekken, de meest radicale hervormingen erdoor te krijgen - zo nodig los van Rome! Maar, de gelovige leken volgen de 'bisschoppen' alleen niet meer! Het staat elke ongelovige, die het niet eens is met de Traditie binnen de Kerk, vrij om op te rotten en zijn onheil te zoeken bij één of andere protestantse denominatie waar men zijn gading wel ergens zal vinden. Dan kunnen ze daar 'paus' gaan spelen, iets wat de Vlaamse 'bisschoppen' met dit schrijven ook doen en in feite zo zichzélf schismatiek verklaren!].

In de koppeling van wijding en gender mag de traditie niet het doorslaggevende criterium zijn, zo stellen ze, en moeten de hedendaagse tekenen van de tijd serieus worden genomen. [Neen, volgens de Vlaamse 'bisschoppen' mag "de Traditie niet het doorslaggevende criterium zijn". Is toch prima zo. De Waalse 'bisschoppen' die niet véél beter zijn dan de Vlaamse 'bisschoppen' zijn het met de Vlaamse 'bisschoppen' kennelijk oneens. Dus, we hebben intussen al geen Universele Kerk meer, maar een 'Belgische kerk' en nu kennelijk een schisma binnen de 'Belgische kerk'. Dus zitten we nu met een 'Vlaamse kerk' opgescheept, maar gelukkig zijn de Vlaamse bastaard-bisschoppen het kennelijk onderling nog steeds héél erg eens met elkaar! Wat een geluk!!! Jongens, stop ermee! Jullie maken jezelf totaal belachelijk! Jullie spel is zo doorzichtig dat jullie geen enkel Vlaams boerke nog voor de gek kunnen houden. Jullie leven in een satanische droomwereld, los van de werkelijkheid!]

Vrouwen die zich tot het diaconaat geroepen voelen, moeten beluisterd worden, zonder evenwel valse beloften te wekken, schrijven de bisschoppen [Vrouwen kunnen zich niet tot het diaconaat geroepen voelen, omdat God geen vrouwen tot het diaconaat roept. Als ze dan toch iets menen te horen, zijn ze waarschijnlijk psychologisch verward of horen ze de roep van de Duivel!].

Tot slot lichten ze er de liturgie nog eens extra uit en benadrukken ze dat het ‘geen goede zaak is als er enkel mannen liturgische taken opnemen in een viering.’ ['Vroeger' was het priesterkoor enkel voor de priesters en celibataire mannen. Dat is de Goddelijke Wet! Zoals bekend zijn die Vlaamse 'bisschoppen' allang niet meer katholiek. Alle onzin die ze uitkramen, is hen door de Duivel ingefluisterd! Wij roepen daarom op om een einde te maken aan het permanente diaconaat. Neukende mannen (hun concubines) en vrouwen hebben niets op het priesterkoor verloren en indien die mannen voor hun wijding niet de intentie hadden om celibatair te leven, is hun wijding sowieso ongeldig!]

Koppige Leo blijft volharden in de boosheid

Viva il Vaticano II

De anti-katholieke Arthur 'kardinaal' Roche kaapt de term 'Traditie' op een bedrieglijke wijze, en vult hem vervolgens met Neo-modernistische brol in

In de échte wereld is 'traditie' een eenvoudige, nederige handeling: het is de traditio. Het betreft het 'overdragen' van een specifieke, tastbare en concrete, historische erfenis die je niet zelf hebt bedacht en die niet je eigendom is. Maar, bij monde van de Post-conciliaire charlatans is 'traditie' eerder een evolutionair proces dat - héél toevallig - precies lijkt op de nieuwste bureaucratische richtlijnen uit het door een junta gekaapte Vaticaan.

Deze ongelovige, Neo-modernistische manipulatoren willen ons doen laten geloven, dat een 'liturgische' ritus, ontworpen in de jaren zestig van de vorige eeuw door een commissie die wemelde met vrijmetselaars en specifiek bedoeld was voor de "moderne mens", op de één of andere manier hetzelfde zou vertegenwoordigen dan de oude Romeinse Ritus die twintig eeuwen geleden ontstond.

Ze praten met een strak gezicht over 'continuïteit' terwijl ze in feite druk bezig zijn om alles wat in het verleden heilig was, af te breken. Dit is hét kenmerk van de Neo-modernistische charlatan: ze gebruiken een traditionele terminologie om een revolutionair product aan de man te brengen. Voor Roche en zijn kompanen is 'traditie' niet dat wat onze voorvaders deden, maar wél dat wat de huidige commissie zegt dat onze voorvaders zouden hebben gedaan als ze net zo 'verlicht' geweest zouden zijn als wij nu. Het is een vorm van snobistische betweterij dat grenst aan het pathologische omdat het de kern van hoogmoed en rebellie tegen het Goddelijke Gezag weergeeft. Het zijn in feite duivels vermomd als kardinalen, die zich boven God willen stellen!

Het is net alsof Roche je een hedendaags vervalst kunstwerk probeert te overhandigen en beweert dat het een authentieke Rubens is. Roche vergeet echter dat hetgeen je zélf hebt verzonnen, niet zomaar kan 'overdragen'. De ware Traditie is een historisch monument en géén mislukt laboratoriumexperiment. Deze mannen zijn geen bewakers van een historische, heilige schat, maar de beheerders van een museum voor hedendaagse kunst dat ze zelf hebben ingericht. Hun vermeende, schijnheilige 'autoriteit' is niets anders dan een doorzichtige dekmantel. De waarheid is, dat de ongelovige Neo-modernisten een totale minachting hebben voor het werkelijke Romeinse erfgoed. De échte gelovigen zijn niet "ongehoorzaam" wanneer ze deze vernieuwingen en hervormingen afwijzen. De échte gelovigen weigeren simpelweg om bedrogen te worden en weigeren een slap, gereformeerd ersatz-product te accepteren.

Op 29 januari 2025 om 23:23 uur (Londense tijd) voltooide Zijne Excellentie Monseigneur Richard Williamson zijn aardse pelgrimstocht en zijn strijd tegen het verwoestende Neo-modernisme, in de hoop van zijn beloning in de hemel

De Katholieke verpleegster die Mgr. Williamson in het ziekenhuis bijstond,
meldde gisteren dat ze in haar vele jaren in de gezondheidszorg, en na zoveel
mensen in deze omstandigheden te hebben gezien en begeleid, nog nooit
zoveel sereniteit had meegemaakt, zowel in geest als in lichaam.

Prevost, Parolin, Tagle, Koch, Czerny, Re, Grech, Giuliani, Alford, Fernández, Roche, etc. en het verlies aan competentie en sérieux in het hart van de Kerk

Een vraag die nog moet beantwoord worden, betreft het feit waarom mannen (en vrouwen) die zo overduidelijk ongeschikt zijn voor de ambten die zij binnen de Romeinse Curie vervullen, er toch toe werden benoemd? Het antwoord is niet te vinden in hun vermeende intellectuele kwaliteiten, theologische bijdragen of hun vermogen om de geloofwaardigheid van de Kerk te versterken. Evenmin kan hun betreurenswaardige benoeming worden verklaard als het gevolg van een 'vergissing', aangezien hun tekortkomingen al lang voor hun promotie bekend waren. De meest overtuigende verklaring voor hun benoeming is waarschijnlijk het feit, dat ze 'nuttig' zijn.

Onder Bergoglio de Apostaat betekende 'nuttigheid' steeds vaker een bereidheid om vooraf bedisselde uitkomsten zonder weerstand of nuancering te implementeren en te verdedigen. Roche bijvoorbeeld bewees zijn 'nuttigheid' door een centraliserend liturgisch beleid uit te voeren met minimale aandacht voor de theologische of pastorale gevolgen ervan. Fernández bewees zijn 'nuttigheid' door middel van ambiguïteit, waardoor omstreden ontwikkelingen konden plaatsvinden zonder formele tegenspraak, terwijl de schijn van continuïteit werd behouden door zorgvuldig gekozen en misleidend taalgebruik. In beide gevallen verving 'nuttigheid' dus uitmuntendheid als doorslaggevend criterium voor promotie.

De 'nuttigheid' van de paladijnen die tegenwoordig de kantoren van de Curie vullen, vertaalt zich ook in de slappe documenten die de Curie te pas en te onpas produceert. Slechts 72 uur na de publicatie van Traditionis Custodes van Bergoglio bijvoorbeeld was het duidelijk, dat het mislukt was en nooit zou slagen. Summorum Pontificum van Paus Benedictus XVI was het product van een briljante geest (de meest briljante theoloog van de 20e eeuw) die zich 40 jaar lang serieus over deze kwestie had gebogen. Traditionis Custodes was het product van een veel minder briljante geest die er slechts 5 minuten halfslachtig over had nagedacht. Destijds trok Quo Primum van Paus Pius V tenminste een gedegen grens op een logische manier: vóór het Grote Westerse Schisma! Met andere woorden, niet besmet door de 'protestantse geest'!