Deze waarheid wordt al gedurende méér dan 60 jaar met pijnlijke duidelijkheid bevestigd. De Kerk lijdt onder Haar eigen zelfvernietiging – een proces dat al zichtbaar was sinds de tijd van Paulus VI. Het is pijnlijk duidelijk geworden, dat de opeenvolgende post-conciliaire 'pausen' - in plaats van deze rampzalige koers te wijzigen - de zelfvernietiging juist hebben verergerd. Zelfs de ambtsperiode van Paus Benedictus XVI was slechts een schuchtere poging om een wankelend bouwwerk op te lappen met oppervlakkige maatregelen, zonder de bron van de infectie aan te pakken. Dit falen wordt versterkt door een niet-aflatend 'conciliair enthousiasme' – een misplaatste obsessie met de 'geest' van het Tweede Vaticaans Concilie, waarbij moderne nieuwlichterij boven de onveranderlijke Geloofsschat wordt gesteld – en door een cultuur van 'synodaliteit' die dient om de Orthodoxie te marginaliseren onder het mom van een eindeloze, doelloze 'dialoog'. Wanneer men ziet hoe de huidige Romeinse hiërarchie hardnekkig weigert gehoor te geven aan de gezonde, trouwe raad van mannen zoals een Bisschop Schneider en Monseigneur Bux, kan men dat niet afdoen als louter onkunde. Wat men 'ziet' is opzettelijke, bewuste blindheid in de hoogste regionen van de Kerk. Ze negeren de toenemende ravage – de lege kerkbanken, de roepingencrisis en het wijdverbreide geloofsverlies – en maken daarmee duidelijk dat ze vasthouden aan een visie die fundamenteel haaks staat op de historische identiteit van de Kerk. Achter de retoriek van vernieuwing en nabijheid bij het werkelijke leven van mensen staat een zeer specifieke agenda: het legitimeren – op doctrinair niveau, niet slechts op pastoraal vlak – van een reeks praktijken die tot nu toe door de Kerk werden veroordeeld, met name op het gebied van seksualiteit. Denk hierbij aan echtscheiding en hertrouwen, anticonceptie, samenwonen en relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht. Dit is echter niets nieuws. Het is "opnieuw een gnostische poging om ons lichaam te bagatelliseren als drager van Sacramentele betekenis". De inzet is dus niet louter academisch; het gaat om de morele en antropologische identiteit van het Katholiek Geloof zélf. Nu de deadline van 1 juli nadert, dringt het grimmige besef tot iedereen door dat de institutionele leiding ervoor heeft gekozen om onverminderd door te gaan met dit destructieve beleid. Voor degenen die nog wél helder kunnen zien, rest niets anders dan vast te stellen dat de weg naar de ondergang doelbewust werd ingeslagen, en niet bij toeval!
