"Moeten de Katholieken aanvaarden dat ze een slechte 'paus' hebben, of moeten we net oordelen dat er géén 'paus' is en dat de Zetel vacant is?"

Het is niet noodzakelijkerwijs het één of het ander (A of B). Dat is niet de Katholieke Leer. Er kan sprake zijn van een gegronde reden, gebaseerd op een reële twijfel, die nog niet tot een zekere conclusie leidt. Zodoende kan het beste oordeel – gebaseerd op degelijk bewijs, beoordeeld volgens de canonieke traditie en jurisprudentie – soms zijn dat een pauselijke pretendent "sterk of ernstig verdacht is van ketterij" en derhalve een "twijfelachtige paus" is. Zo leggen sommige kerkleraren en deskundige canonisten het uit. Theologen zijn het hierover op verschillende momenten eens geweest, evenals vrijwel alle canonisten (zoals Johannes van Sint-Thomas getuigt): "Een ketter mag niet op de Stoel van Petrus blijven zitten". In overeenstemming met de leer van Paus Innocentius III moet een ketter worden gemeden en afgezet worden. Alle Katholieken hebben het recht om te oordelen op basis van een geïnformeerd geweten, maar alleen de kerkelijke hiërarchie bezit de rechtsbevoegdheid om juridisch een oordeel te vellen over een "twijfelachtige paus".

'Kabouter Flop' is pas een échte topper: de Italiaanse 'Novus Ordo-bisschop' Derio Olivero - die "in volle communie" is met Leo - vertoont duidelijke tekenen van bezetenheid tijdens de zogenaamde 'Mis in de Vallei' op 19 juli 2026

NOM-viering: En dan vragen de Bastaardkerkers zich nog af waarom de échte Katholieken niets met hen te maken willen hebben...

BREAKING: Pilgrimage naar Covadonga 2026 - Nuestra Señora de la Cristiandad - España - De eerste pelgrims komen na hun lange tocht in Covadonga aan:

Zijn de Traditionele Katholieken "in communie met Rome"? Het antwoord is: "Ja!"

Paus Pius XII = "Rome" en de schismatieke Paulus VI = "Babylon"

Dit korte antwoord "Ja" vereist echter een onmiddellijke en cruciale toelichting, zodanig dat duidelijk is wat er precies met 'Rome' wordt bedoeld, want in onze tijd is er een Namaakkerk, een Ersatz-kerk opgericht – een conciliair-synodaal gedrocht – een Bastaardkerk die is voortgekomen uit de dwalingen van het Tweede Vaticaans Concilie. De Post-conciliaire Bastaardkerk is als een parallelle structuur die het 'Ware Rome' aan het zicht onttrekt. Men moet dus goed voor ogen houden wat er met 'Rome' wordt bedoeld. Men moet tegenwoordig eerst definiëren wat 'Rome' is en wat het niet is.

'Rome' is niet louter een geografische locatie, noch is het een bureaucratisch apparaat in het Vaticaan dat door de neo-modernisten werd gekaapt. 'Rome' is het 'Eeuwige Rome', het 'Ware Rome' van het Rooms-Katholieke Geloof. Het Rome van de Heiligen Petrus en Paulus, het Rome dat de Rooms-Katholieke Kerk getrouw leidt in het volbrengen van de Wil van Onze-Lieve-Heer Jezus Christus, zoals die definitief is vastgelegd in de Geloofsschat: de Heilige Schrift en de Heilige Overlevering, en in de onfeilbare Leer en praktijken die door het constante Leergezag van de Kerk worden onderwezen.

Aan dit 'Rome' – waarvan de wortels door de hand van de Voorzienigheid werden bevestigd in de hoog-klassieke Romeinse beschaving, taal en denkwijze – zijn alle mensen onderworpen, inclusief de Paus, de Kardinalen, de Bisschoppen, de Priesters en de leken. De Katholieken hebben de plicht in gemeenschap te zijn met dit 'Eeuwige Rome' net zoals de Paus zélf ook in gemeenschap moet staan met dit 'Rome', dat wil zeggen: met zijn 260 voorgangers in de Ene, Katholieke en Apostolische Kerk. De Paus is de dienaar van de Traditie, niet haar meester.

We beleven momenteel echter in de Kerk een ongekende crisis. Er is een "Conciliaire kerk" gefabriceerd – die inmiddels volledig is gemuteerd tot een "Synodale kerk". Dit is niet slechts een verzameling van misstanden, maar een systeem, een Namaakkerk, een Ersatz-kerk, een Bastaardkerk die gebouwd is op nieuwe en vreemde principes zoals 'godsdienstvrijheid', 'oecumene' en 'collegialiteit'. Deze nieuwe principes staan lijnrecht tegenover het sociale Koningschap van Christus, de exclusieve Zending van de Kerk en het Primaat van Petrus. Deze Namaakkerk heeft een nieuwe misritus, een nieuwe wijdingsritus en een nieuw Wetboek van Canoniek Recht gefabriceerd; stuk voor stuk ontworpen, niet om het Ware Geloof te handhaven, maar om een nieuwe, antropocentrische religie op te leggen.

Deze 'Conciliair-Synodale kerk' is echter niet de Katholieke Kerk. Het is een kunstmatige constructie die materieel gezien weliswaar dezelfde fysieke ruimtes inneemt, maar qua leer en eredienst formeel vervreemd is van het Geloof van de Apostelen. De riten die zij heeft voortgebracht – met name de Novus Ordo Missae en de nieuwe bisschopswijdingsritus – zijn géén Katholieke riten die in continuïteit staan met de Traditie; het zijn in hun wezen schismatieke riten. Ze zijn op dubbelzinnige wijze samengesteld door een vermoedelijke vrijmetselaar en een protestantse predikant, met als doel om beter 'verteerbaar' te zijn voor ketters en ongelovigen, en met het doel de Heilige Mis te ontdoen van haar karakter als zoenoffer. Hun twijfelachtige geldigheid vormt een plaag voor de zielen, en wij hebben de strikte plicht tegenover God om deze vergiftigde riten te mijden.

Wanneer prelaten, met inbegrip van de paus, niet het Rooms-Katholieke Geloof onderwijzen maar de nieuwe opvattingen van de 'Conciliair-Synodale sekte' – opvattingen die indruisen tegen de Leer die de Rooms-Katholieke Kerk al tweeduizend jaar onveranderlijk handhaaft – dan zegt de Heilige Petrus zelf ons dat het de plicht van de gelovigen is om niet te gehoorzamen, maar weerstand te bieden. "Men moet God meer gehoorzamen dan de mensen" (Handelingen 5:29).

Er bestaat geen enkele twijfel over ex cathedra-uitspraken van de Paus en het onfeilbare gewone universele Leergezag van de Kerk (= "datgene wat overal, altijd en door allen werd geloofd"). Die zekerheid ontbreekt volledig wanneer een twijfelachtige 'paus' louter de ideologie van Vaticanum II oplegt – een vermeend 'concilie' dat slechts pastoraal van aard is en geen aanspraak maakt op onfeilbaarheid, maar dat zich hult in een mantel van gezag om de gelovigen te misleiden.

Gemeenschap binnen de Katholieke Kerk berust in de eerste plaats altijd op eenheid in het Katholieke en Apostolische geloof. Daarom zien we in de geschiedenis van de Kerk niet alleen pausen, maar ook bisschoppen, priesters en leken die weigeren in gemeenschap te staan met hen die niet langer beschikken over – of ervan verdacht worden niet langer te beschikken over – het aloude Katholieke Geloof dat door de Apostelen is overgeleverd. Door een nieuwe religie te belijden, hebben de Conciliair-Synodale gezagsdragers feitelijk gebroken met het 'Rome van de Traditie'. Wij - als Traditionele Katholieken - blijven echter in gemeenschap met het 'Ware Rome' door onze belijdenis van het Ware Geloof, ook al zijn wij genoodzaakt weerstand te bieden aan de mannen die in het 'Afvallige Rome' (= Babylon) dit Geloof afbreken.

De Paus bezit weliswaar "de volheid van macht over alle kerken" (H. Bernardus, Epistulae 131), maar deze macht is beperkt tot het bevestigen en verdedigen van het Geloof van Petrus; zij dient niet om dit Geloof te wijzigen of om hen aan te moedigen die het zouden willen wijzigen. Dit is de absolute grens, van bovenaf vastgesteld en dogmatisch verkondigd door het Eerste Vaticaans Concilie (Pastor Aeternus, hfst. 4): "Want de Heilige Geest is aan de opvolgers van Petrus niet beloofd opdat zij door Zijn openbaring een nieuwe leer zouden verkondigen, maar opdat zij met Zijn bijstand de door de Apostelen overgeleverde Openbaring – oftewel het Geloofsgoed / Depositum Fidei – trouw zouden bewaren en getrouw zouden uiteenzetten".

Elke pauselijke handeling die buiten deze dogmatische definitie valt – zoals de invoering van een nieuwe 'Mis' en een nieuw leerstellig stelsel dat de protestantse en neo-modernistische geest van het Tweede Vaticaans Concilie uitdraagt – is wat betreft haar bindende kracht simpelweg nietig. De ware Katholieke gelovigen dienen hieraan geen gehoor te geven, maar er weerstand tegen te bieden.

Juist om deze reden heeft het verzet, in navolging van het heroïsche voorbeeld van Aartsbisschop Marcel Lefebvre, geldige lijnen van Apostolische Opvolging in stand gehouden door middel van de traditionele Romeinse ritus van bisschopswijding. De Traditionele Katholieken baseren zich niet op de schismatieke nieuwe wijdingsritus – een twijfelachtige ritus die is gecreëerd voor een 'nieuwe kerk'. De traditionele bisschopswijding garandeert geldige wijdingen en de overdracht van het ware Katholieke Priesterschap, wat essentieel is voor het voortbestaan van het Geloof.

De gemeenschap/communie met de 'paus' wordt gekenmerkt één cruciale voorwaarde: Eenheid in het Katholieke Geloof zoals het is overgeleverd door de Apostelen. Wij zien echter duidelijk de ernstige en openlijke verzaking van de plichten van hij die tegenwoordig het Ambt van Petrus bekleedt. Deze usurpator is géén beschermer van het Geloofsgoed. Wij moeten ons dus distantiëren van zijn kwaad, terwijl we de ontologische band in stand houden en bidden voor zijn bekering en die van 'Afvallige Rome'. Wanneer het Geloof door hun meerderen in diskrediet wordt gebracht, zijn onderdanen verplicht zich tegen hun meerderen te verzetten, zelfs openlijk, zoals Paulus zich tegen Petrus verzette "in zijn gezicht" (Galaten 2:11).

De Heilige Cajetanus verklaart: "Het is noodzakelijk om weerstand te bieden aan een paus die de Kerk openlijk vernietigt" (De Comparata Auctoritate Papae et Concilio). De Heilige wijst erop dat het beroemde axioma "Ubi Petrus, ibi Ecclesia" (= "Waar de Paus is, daar is ook de Kerk") ALLEEN geldt wanneer de paus handelt en zich gedraagt als dé Paus, omdat Petrus "onderworpen is aan de plichten van het ambt". Anders gezegd: “noch is de Kerk in hem, noch is hij in de Kerk” (Thomas van Aquino, Summa Theologica, IIa IIae, Q. 39, Art. 1, ad 6).

De Conciliair-Synodale 'kerk' is een vervalsing. Traditionele Katholieken, die vasthouden aan de traditionele Latijnse Mis, de traditionele wijdingsrituelen en het integrale, Apostolische Geloof in verbondenheid met alle ware Pausen uit de geschiedenis, zijn de werkelijke en vitale gemeenschap die verbonden blijft met het 'Eeuwige Rome'. Wij staan aan de zijde van het Rome van Sint-Pius V, en niet aan de zijde van het neo-modernisme van de Synode over Synodaliteit. Wij kiezen voor het Geloof van onze Voorvadereren en blijven daarmee in de Ware Kerk, de Ark van het Verlossing, buiten welke géén Verlossing mogelijk is.

Prevost keurt opnieuw een door de Communisten geselecteerde prelaat goed

De van misbruik beschuldigde 'priester' Ricardo Yesquén Paiva - bevriend met Robert Francis Prevost - overlijdt zonder dat er een onderzoek heeft plaatsgevonden - Prevost wil van niets geweten hebben...

Op een foto uit januari 2023 is te zien hoe de toenmalige 'bisschop'
Robert Francis Prevost samen met de pedofiele Ricardo Yesquén Paiva
een verjaardag viert, bijna drie jaar na de eerste klacht...

Het is duidelijk dat Prevost een actieve doofpotter was en is!

Het lijkt erop dat het hele zogenaamde 'pedofilie-schandaal'
een psy-op is die speciaal - met medeweten van de maçonnieke
lokale overheden - is ontwikkeld om de Kerk te demoniseren.

Het lijkt een deel van de verklaring te zijn waarom de Kerk
in Latijns-Amerika zo achteruitgegaan is ten voordele
van vooral de Amerikaanse Evangelicals die door de CIA
gefinancierd worden in hun strijd tegen het Communisme!

Uit de 'Church Committee Investigations' van de Amerikaanse
Senaat in 1975 naar de CIA bleek dat de inlichtingendienst
"af en toe" religieuze leiders en groeperingen inzette om
progressieve stromingen binnen de Latijns-Amerikaanse
Kerk in de gaten te houden en tegen te werken.

De Peruaanse 'priester' Ricardo Yesquén Paiva is op 59-jarige leeftijd overleden zonder dat er ooit een kerkelijk of civiel onderzoek is ingesteld naar beschuldigingen dat hij in 2006 een 10-jarig meisje seksueel zou hebben misbruikt.

In september 2024 verklaarde het bisdom Chiclayo dat Yesquén leed aan een "ernstige degeneratieve ziekte" waardoor hij niet in staat was zich te verdedigen in een kerkrechtelijke procedure. Het bisdom heeft nooit bekendgemaakt om welke ziekte het ging. De klagers betwistten deze verklaring en wezen op officiële documenten van het bisdom en foto’s waarop hij tot ten minste begin 2023 bij openbare liturgische bijeenkomsten te zien was, wat in tegenspraak was met de beweringen dat hij al lang geen pastoraal werk meer zou verrichten.

De zaak kreeg internationale aandacht omdat de eerste klacht tegen Yesquén al in maart 2020 bij 'bisschop' Prevost was ingediend, toen Robert Francis Prevost nog aan het hoofd stond van het bisdom Chiclayo.

Het vermeende slachtoffer zegt dat zij 'bisschop' Prevost hierover voor het eerst in 2020 op de hoogte heeft gesteld. Volgens het Canoniek Recht zijn bisschoppen verplicht een vooronderzoek in te stellen zodra zij geloofwaardige informatie ontvangen over mogelijk misbruik. De klagers stellen dat er nooit een geldig vooronderzoek tegen Yesquén is ingesteld. Uit foto’s en officiële publicaties van het bisdom blijkt dat hij na het indienen van de klacht deelnam aan processies, liturgieën en bijeenkomsten van geestelijken.

Het bisdom Chiclayo heeft consequent ontkend dat er sprake was van een doofpotaffaire en houdt vol dat 'bisschop' Prevost de klagers heeft ontmoet, de zaak heeft doorverwezen naar het Dicasterie voor de Geloofsleer van het Vaticaan en de kerkrechtelijke procedures heeft gevolgd. De klagers betwisten deze versie van de feiten. Volgens hen omschreef canonist Giampiero Gambaro, die later werd aangesteld om de zaak te beoordelen, de eerdere afhandeling van het dossier onder Prevost als "una tomadura de pelo" (= "een grap"), waarbij hij toevoegde dat deze "zeer slecht was uitgevoerd", "veel fouten bevatte" en blijk gaf van "grove oppervlakkigheid".

Twee beschuldigde priesters, één pastorie in La Victoria (Chiclayo)

Yesquén was één van de twee priesters die door dezelfde groep vrouwen werden beschuldigd. De andere, Eleuterio Vásquez Gonzales - ook bekend als 'Padre Lute' - werd geconfronteerd met afzonderlijke beschuldigingen waarbij meerdere meisjes betrokken waren. Volgens geluidsopnames erkende Vásquez het gedrag dat hem ten laste werd gelegd. Vásquez is echter ook nooit voor een kerkelijk rechtbank gebracht. In 2025 willigde 'Leo' zijn verzoek om ontslag uit de priesterlijke stand in, waarmee de kerkelijke zaak zonder uitspraak werd beëindigd, ondanks bezwaren van de klagers.

Robert Francis Prevost werd in 2018 - door de gelovigen - de toegang tot de kapel van Eten in Peru ontzegd, omdat ze niets met de lokale pedofiele pastoor te maken wilden hebben... Prevost werd van het terrein verwijderd:

Mgr. Ricardo Coronado Arrascue - die vlak voor het Conclaaf dat 'Leo' verkoos, 'toevallig' werd gelaïciseerd (Een week voor het Conclaaf werd al gefluisterd dat het Robert Francis Prevost zou zijn... Is hier sprake van een complot?) zegt dat degenen die tegenwoordig de Zetel van Petrus bezetten, alles doen om die Zetel te ondermijnen o.a. met doofpot-operaties in verband met seksueel misbuik

De beschuldigingen in Chiclayo tégen Prevost

Drie vrouwen in Peru dienden in april 2022 een klacht in bij de toenmalige 'bisschop' Robert Prevost (inmiddels ook ten onrechte bekend als 'paus Leo XIV'), waarin ze twee lokale priesters (o.a. Padre Lute) beschuldigden van seksueel misbruik toen zij minderjarig waren. Belangenorganisaties en de vrouwen zélf bekritiseerden de wijze waarop Bergoglio en Prevost de zaak 'afhandelden', terwijl het bisdom stelde dat de juiste protocollen en procedures voor doorverwijzing naar het Vaticaan werden gevolgd.

In april 2022 hadden de drie zussen een ontmoeting met de toenmalige 'bisschop' Prevost in het bisdom Chiclayo (Peru) om te melden dat twee priesters hen als kind hadden misbruikt, beginnend rond 2007. De vrouwen verklaarden dat Prevost zei hen te geloven en hen aanmoedigde naar de politie te stappen. Critici en netwerken van slachtoffers stellen echter dat hij verzuimde een snel of afdoende intern kerkelijk onderzoek in te stellen.

Het bisdom Chiclayo en het Vaticaan houden natuurlijk vol dat Bergoglio en Prevost correct hebben gehandeld volgens het Kerkelijk Recht. Zij stelden dat de details van de zaak waren doorgegeven aan het Dicasterie voor de Geloofsleer, dat er voorlopige beperkingen waren opgelegd aan een geestelijke en dat het civiele openbaar ministerie de zaak uiteindelijk had gesloten omdat de verjaringstermijn was verstreken.

Het is opvallend hoe de Post-conciliaire 'pausen' zich in dit geval strikt houden aan de procedures van het Kerkelijke Recht. Dat de Post-conciliaire 'pausen' ook het Kerkelijke Recht aan de kant zouden kunnen schuiven om méér te doen dan strikt noodzakelijk, komt natuurlijk niet in hen op. Een legalistische benadering van het Kerkelijke Recht komt hen in dit geval natuurlijk goed uit omdat de civiele autoriteiten in Peru natuurlijk erg laks zijn, gepolitiseerd zijn en openstaan voor diplomatieke beïnvloeding door andere staten - zoals het Vaticaan. Het is echter duidelijk dat hier sprake is van machtsmisbruik en van een grote doofpot-operatie omdat helemaal niets werd onderzocht, mede of vooral 'dankzij' Prevost!


Eleuterio Vásquez Gonzales ook bekend als "Padre Lute" wordt beschuldigd van het misbruiken van minderjarigen tijdens vermeende 'missiereizen' en was bevriend met 'bisschop' Prevost:

Links:

https://www.washingtonpost.com/religion/2025/05/15/pope-leo-catholic-church-abuse-scandal/

https://www.aciprensa.com/noticias/113853/disputas-y-sacrilegios-frenan-basilica-del-milagro-eucaristico-del-peru-promovido-por-leon-xiv

BREAKING: De hypocriete junta in het Vaticaan onder leiding van Prevost regulariseert 'bisschop' benoemd door de Chinese Communistische Partij

Het is duidelijk dat Prevost onder één hoedje speelt met de Communisten!!!

KAVlaanderen roept de geëxcommuniceerde Robert Francis Prevost op
om zijn koffers te pakken en het Vaticaan te verlaten om nooit meer terug te keren!

"Trop is te veel en te veel is trop"

Over het Tweede Vaticaans Concilie:

Mgr. Lefebvre “dient de mis” als acoliet van Pater Laisney, Chicago (1985)