Lang geleden was er ooit een tijd waarin een excommunicatie een Keizer op de knieën kon dwingen. Maar, een excommunicatie is niet meer het spirituele wapen dat het ooit was, en dat is natuurlijk de schuld van de Post-conciliaire Bastaardkerk zélf die dat wapen vandaag totaal ongegrond inzet tégen de FSSPX. De geschiedenis kent wel meer van die tragedies die zich als kluchten herhalen – zoals Marx toen hij Napoleon III typeerde als een belachelijke imitatie van zijn oom. Woke Leo XIV is evenmin een Gregorius VII.
Als we naar het bezarre, emotieloze gedrag van de zwijgende Leo kijken, is 'klucht' een vrij treffende term voor deze situatie, maar als we ook Tucho Fernández en zijn hele palmares aan absurditeiten in het spel brengen, is er nog een passendere - Spaanse - benaming. Die is afkomstig van de grote Valle-Inclán - en zoals u wellicht al vermoedde - luidt die term: Esperpento. Esperpento is de groteske, theatrale stijl in de Spaanse literatuur die de werkelijkheid opzettelijk vervormt en overdrijft om een situatie op groteske en satirische wijze te bekritiseren. De term werd begin 20e eeuw bedacht door de Spaanse auteur Ramón María del Valle-Inclán. Echter, in dit geval zijn het niet de criticasters die deze stijl gebruiken, maar wél de protagonisten zélf! De gevoelsarmoede van Robert Francis Prevost toont aan dat hij als een hersenloze AI-cyborg de draagwijdte van zijn eigen woorden of daden niet weet in te schatten!
Leo met zijn typische, Amerikaanse oppervlakkigheid en de genoemde 'kardinaal' zijn met het Canonieke Recht een wandeling gaan maken in de Callejón del Gato (= De Kattensteeg). Ja, daar zien we dat de pseudo-paus aan het einde van zijn Latijn is en dat de zogenaamde 'hoeder' van de geloofsleer is veranderd in een groteske karikatuur van zichzélf. Het beeld van de Groot-Inquisiteur van Écône doemt op, zwaaiend met het Wetboek... nadat hij de Post-conciliaire leer heeft omgevormd tot iets stroperigs, kneedbaars, sentimenteels, contextueels, vloeibaars... 'Tucho' - de vogelverschrikker in het rood - zou Valle-Inclán hebben verrukt. Hij zou het theatrale effect van die pooierachtige figuur ten volle hebben weten te benutten, aangezien de gewetenloze en sadistische 'Tucho' - al dan niet kussend - kennelijk (seksueel) genot ervaart, wanneer hij pijn of vernedering toebrengt aan anderen...
Als we naar het bezarre, emotieloze gedrag van de zwijgende Leo kijken, is 'klucht' een vrij treffende term voor deze situatie, maar als we ook Tucho Fernández en zijn hele palmares aan absurditeiten in het spel brengen, is er nog een passendere - Spaanse - benaming. Die is afkomstig van de grote Valle-Inclán - en zoals u wellicht al vermoedde - luidt die term: Esperpento. Esperpento is de groteske, theatrale stijl in de Spaanse literatuur die de werkelijkheid opzettelijk vervormt en overdrijft om een situatie op groteske en satirische wijze te bekritiseren. De term werd begin 20e eeuw bedacht door de Spaanse auteur Ramón María del Valle-Inclán. Echter, in dit geval zijn het niet de criticasters die deze stijl gebruiken, maar wél de protagonisten zélf! De gevoelsarmoede van Robert Francis Prevost toont aan dat hij als een hersenloze AI-cyborg de draagwijdte van zijn eigen woorden of daden niet weet in te schatten!
Leo met zijn typische, Amerikaanse oppervlakkigheid en de genoemde 'kardinaal' zijn met het Canonieke Recht een wandeling gaan maken in de Callejón del Gato (= De Kattensteeg). Ja, daar zien we dat de pseudo-paus aan het einde van zijn Latijn is en dat de zogenaamde 'hoeder' van de geloofsleer is veranderd in een groteske karikatuur van zichzélf. Het beeld van de Groot-Inquisiteur van Écône doemt op, zwaaiend met het Wetboek... nadat hij de Post-conciliaire leer heeft omgevormd tot iets stroperigs, kneedbaars, sentimenteels, contextueels, vloeibaars... 'Tucho' - de vogelverschrikker in het rood - zou Valle-Inclán hebben verrukt. Hij zou het theatrale effect van die pooierachtige figuur ten volle hebben weten te benutten, aangezien de gewetenloze en sadistische 'Tucho' - al dan niet kussend - kennelijk (seksueel) genot ervaart, wanneer hij pijn of vernedering toebrengt aan anderen...
Zichzelf zo tragisch serieus nemen, terwijl men alle waardigheid al lang verloren heeft, roept een emotie op die uit diverse bestanddelen bestaat – waaronder verbazing, lachlust, verontwaardiging, woede en zelfs plaatsvervangende schaamte, maar zeker géén ontzag. Dat een dergelijke, geperverteerde schertsfiguur aanstuurt op een 'excommunicatie' uit naam van de 'zuiverheid' van het Geloof, spant werkelijk de kroon omdat één van de zaken die de 'geëxcommuniceerden' het sterkst onderscheidt van degenen die hen 'excommuniceren', juist hierin ligt: de eersten hekelen de mate waarin de laatsten hun oppervlakkige handelingen van spirituele betekenis hebben ontdaan.
De leer van de Post-conciliaire Bastaardkerk is niet veel meer dan het verslag van een werkgroep, altijd afhankelijk van de context, met andere woorden 'veranderlijk'. De moraal is opgelost in een wazige 'barmhartigheid zonder oordeel' die de zondaar vooral niet voor het hoofd wil stoten. De gedegenereerde NOM-liturgie lijdt al decennialang onder parochiale 'creativiteit' die grenst aan het nihilisme. De Kerk in Duitsland bevindt zich al jaren in een zich stapsgewijs voltrekkend schisma, terwijl de Communistische Partij van China zélf bisschoppen wijdt - met de zegen van het Post-katholieke 'Rome'! Prevost benoemt kardinalen om onder vrouwelijke 'prefecten' te dienen en homoseksuele koppels worden gezegend zolang ze maar niet in het Latijn bidden. Pastorale zorg betekent niet langer het leiden van zielen naar de Waarheid, maar veeleer het zoet omhullen van de Waarheid totdat die volledig smakeloos wordt. Daarnaast heeft de zogenaamde 'synodaliteit' de oude ketterijen weer doen opduiken, glimmend en fris uit een brainstorm-sessie. Het wekt geen verbazing dat - bij een dergelijke uitholling - de 'geloofsleer' in handen is gekomen van een 'pseudo-kardinaal' die zonder schroom Pantserkardinaal Ratzinger tegenspreekt, die tussen haakjes de FSSPX wél hun bisschop gunde!
Maar, voor de ongelovige 'Tucho' zijn kerkelijke handelingen niet veel meer dan inhoudsloos lawaai. Dat geldt ook voor de 'excommunicaties', hoewel dit de zwaarste straffen van de Kerk zijn. Maar, zelfs de zwaarste wapens worden lachwekkend wanneer ze worden gehanteerd door iemand die zijn eigen gezag totaal ondermijnd heeft. Hoe kan het Post-katholieke 'Rome' verwachten dat haar 'excommunicaties' serieus worden genomen, na decennialang te hebben laten zien dat alles – of bijna alles – wordt genuanceerd, alles onderhandelbaar is, elk misbruik wordt getolereerd, alles wordt geherinterpreteerd of ten minste van een voetnoot voorzien kan worden? 'Rome' heeft zélf decennialang de taal - Who am I to judge? - gedevalueerd waarmee het nu wil veroordelen. Het hoeft zich er dan ook niet over te verbazen dat haar 'vloeibare' theologie geen indruk maakt. Iedereen gaat volgens het Post-katholieke 'Rome' toch naar de hemel, ongeacht of men geëxcommuniceerd is of niet!
Siamo tutti Lefebvriani
Deze boodschap is niet primair gericht aan de Priesterbroederschap van Sint-Pius X, maar wél aan 'Rome'. Er staat eigenlijk: "Wie de Priesterbroederschap van Sint-Pius X vandaag de dag uitsluit – vanwege haar trouw aan de traditionele liturgie en haar kritiek op de negatieve ontwikkelingen van het Post-conciliaire tijdperk – sluit een veel groter deel van de Katholieke gelovigen uit dan 'Rome' wellicht wil toegeven". Om het scherp te stellen – door de Priesterbroederschap van Sint-Pius X uit te sluiten, sluit de huidige kerkleiding tegelijkertijd haar eigen kerkelijke identiteit uit.
De reactie van de gelovigen laat echter zien dat de 'excommunicaties' niet de universele goedkeuring krijgen waarop Leo en Tucho wellicht hadden gehoopt. In plaats daarvan ontstaat de indruk dat het conflict zich heeft uitgebreid tot buiten de grenzen van de Priesterbroederschap van Sint Pius X. Heel veel traditionalistische Katholieken lijken de maatregelen tégen de Broederschap – zelfs als ze er geen directe band mee hebben – te beschouwen als een signaal gericht tégen de gehele traditionalistische beweging binnen de Kerk. Recente ontwikkelingen lijken deze inschatting te bevestigen, onder het gewicht van de erfenis van Bergoglio...
De slogan "Siamo tutti Lefebvriani" (= Wij zijn allemaal Lefebvrianen) zou daarom een onverwachte en blijvende impact kunnen hebben. Het is een symbolische samenvatting van het ongemak dat heerst in grote delen van de traditionele Katholieke wereld.
Soms kan een enkele zin, gekrabbeld op een Romeinse muur, méér zeggen dan een hele stapel memo's. De geschiedenis van de Pasquinaten leert ons dat dergelijke boodschappen zelden zonder gevolgen blijven. Ze herinneren ons eraan dat er - naast vermeende 'officiële' verklaringen - altijd een 'stem van de straat' in Rome is geweest – anoniem, ongemakkelijk en soms verbazingwekkend scherpzinnig.
