+ Katholieke Actie Vlaanderen +

dinsdag 23 juni 2026

De 'excommunicatie' van de Bisschoppen van de FSSPX door Johannes-Paulus II was het gevolg van zijn neo-modernistische denkkader en de paradigmawijziging binnen de Kerk als gevolg van het schismatieke Tweede Vaticaanse Concilie

Johannes-Paulus II samen met het seksuele roofdier Theodore Edgar McCarrick
- waarschijnlijk CIA, Epstein-class (Lawyer Kathryn Ruemmler tied to Epstein
oversaw Seton Hall McCarrick review), en een diplomatiek paspoort van de USA

De patstelling tussen pseudo-kardinaal Vincent Manuel Fernández - 'Tucho' voor de vrienden - en de Zeer Eerwaarde Pater Davide Pagliarani van de FSSPX plaatst elke Katholiek voor een letterlijk existentiële keuze; namelijk de keuze tussen het Eeuwige Leven en de dood. De hippieachtige Robert Francis Prevost die met de communisten heeft meegelopen in allerlei demonstraties en het heidense en demonische afgodsbeeld Pachamama heeft aanbeden - en zijn seksverslaafde handlanger 'Tucho' - staan symbool voor de systematische ontmanteling van het Post-conciliaire, afvallige, synodale Vaticaan. Alle waarachtige leden van het Mystieke Lichaam van Christus moeten – liever vroeger dan later – kiezen voor Christus - en dus geloven in alles wat de Kerk altijd heeft onderwezen - of kiezen voor de ketterijen en de afvalligheid van de junta die het Vaticaan bezet houdt.

Er bestaat geen enkele juridische basis voor de dreigementen van Tucho richting de FSSPX. Schisma en excommunicatie zijn in 2026 niet aan de orde, net zoals er in 1988 evenmin gronden waren voor de vermeende 'excommunicatie' en de vermeende 'schismatiek-verklaring' van de heilige stichter van de Sociëteit, Aartsbisschop Marcel Lefebvre. Er was en er is geen basis voor de beschuldiging van schisma en de straf van excommunicatie – noch in de theologie, noch in het Canonieke Recht – voor het wijden van bisschoppen door Mgr. Lefebvre zonder pauselijke toestemming.

De 'excommunicaties' van de FSSPX, zowel toen als nu, zijn niet gebaseerd op Canoniek Recht, maar simpelweg op de willekeurige beslissing van Johannes-Paulus II in Ecclesia Dei. Johannes-Paulus beweerde dat de excommunicatie van Lefebvre noodzakelijk was omdat de wijding van bisschoppen door Mgr. Lefebvre zonder pauselijke toestemming een schismatische daad zou zijn, omdat Mgr. Lefebvre een "onjuist begrip van de Traditie" zou hebben. In feite was het Johannes-Paulus II die - zoals door Ecclesia Dei zélf wordt aangetoond - de Traditie verkeerd begreep. Zijn interpretatie van de Traditie en het Tweede Vaticaans Concilie, waarop hij zich baseerde, was precies de ketterij van het modernisme, die impliciet werd veroordeeld door het Eerste Vaticaans Concilie en expliciet door Paus Pius X.

Ondanks drie onderzoeken heeft Rome nooit kunnen aantonen dat Aartsbisschop Lefebvre een fout heeft gemaakt in zijn begrip van de Traditie. Niet alleen hebben de twee Apostolische Visitaties (1974 en 1987) géén ketterij of leerstellige dwaling van zijn kant kunnen vaststellen, maar prezen ze zelfs het werk van de FSSPX – met name de tweede Visitatie. Wat betreft de ontmoetingen in 1975 kunnen we alleen maar zeggen dat die eindigden met een eenvoudige disciplinaire maatregel zonder het geringste bewijs te leveren voor een vermeend onjuist begrip van de Traditie.

Hoe kon Johannes-Paulus II dan beweren: "De wortel van deze schismatieke daad is te vinden in een onvolledig en tegenstrijdig begrip van de Traditie"? Het antwoord op deze vraag is cruciaal! De "onvolledige en tegenstrijdige opvatting van de Traditie" lag feitelijk bij het Tweede Vaticaans Concilie en het daaropvolgende pseudo-Magisterium, dat ernaar streefde de Traditie – die niets anders is dan de overdracht van de onveranderlijke Openbaring – te wijzigen door haar aan te passen aan de liberale geest van de post-moderne tijd. Deze opvatting van een 'evoluerende Traditie' is een modernistische dwaling die vóór het Tweede Vaticaans Concilie herhaaldelijk door het Magisterium werd veroordeeld. Een 'evoluerende Traditie' is duidelijk onverenigbaar met het Katholieke begrip van een 'onveranderlijke Traditie'. Johannes-Paulus II beoordeelde het geloof en de daden van Aartsbisschop Lefebvre daarom vanuit een puur neo-modernistisch perspectief, wat leidde tot een volledige omkering van de beschuldiging.

De redenering van de Post-conciliaire kerk is dat de regels aangepast moeten worden aan de 'geest van de tijd'. De post-moderne mens heeft moeite met de rigide regels van de Kerk, dus moeten ze maar aangepast worden. Dit betekent ook dat volgens de Post-conciliaire kerk God zich 'vergist' heeft door kennelijk regels op te leggen die niet altijd of overal geldig zouden zijn. Het lijkt veel op de situatie in het onderwijs, waar de leerlingen nu kennelijk dommer zijn dan 50 jaar geleden en dat daarom de leerstof zowel inhoudelijk als qua volume aangepast moet worden aan de huidige normen. Daarom dat de examens ook makkelijker gemaakt moeten worden en we dus zien dat de lat steeds lager en lager wordt gelegd, zodanig zelfs dat men voor veel vakken al helemaal geen examens meer organiseert. Het probleem is echter niet dat de leerlingen nu - onder het motto "I was born this way" - dommer zouden zijn dan 50 jaar geleden, maar dat ze wél luier en vadsiger zijn. Weekheid en slapheid worden gecultiveerd! Met luiheid en vadsigheid zal men echter niet veel potten breken en nog véél minder het Eeuwige Leven bereiken.

De waarheid echter is dat Aartsbisschop Lefebvre steeds trouw bleef aan de Katholieke Traditie. Daarom vonden de Apostolische Visitaties van 1974 en 1987 niets aanstootgevends in de FSSPX. Dit is ook de reden waarom Rome hem niet kon veroordelen volgens de gebruikelijke normen van het Canoniek Recht. Een openbaar proces in 1975 zou waarschijnlijk voor iedereen hebben aangetoond dat het Post-conciliaire Rome gebroken had met het onveranderlijke Geloof van de Kerk. De enige overgebleven mogelijkheid om de onveranderlijke Traditie het zwijgen op te leggen, was het gebruik – of beter gezegd, het misbruik – van juridische sancties die bedoeld waren om de Aartsbisschop en zijn Broederschap te "etiketteren". Zo werden hijzelf en de vier bisschoppen die op 30 juni 1988 waren gewijd, "geëxcommuniceerd" en "schismatiek" verklaard, waarmee het werk van de FSSPX - dat Kardinaal Gagnon desondanks als "zo wonderbaarlijk volbracht" had beschreven - werd gestigmatiseerd.

'Schisma' wordt gedefinieerd als "de handeling waarmee één van de gelovigen, voor zover dat in zijn vermogen ligt, de banden verbreekt die hem verbinden met de maatschappelijke organisatie van de Kerk" (Catholic Encyclopedia). Echter, het is voor niemand mogelijk om zich van de Kerk en haar beleden Geloof te scheiden door datzelfde Geloof en het Pauselijk ambt te verdedigen, zoals de FSSPX deed en nog steeds doet. Wat betreft 'ongehoorzaamheid': dat vormt op zich geen schisma, dat noodzakelijkerwijs de ontkenning van het goddelijke en pauselijke recht om te regeren inhoudt, zoals Maarten Luther deed.

De ketterij van het neo-modernisme vormt de basis voor de zaak van Prevost en Tucho betreffende het zogenaamde 'schisma' tégen de FSSPX en het is net de ketterij van het neo-modernisme die de crisis in de Kerk veroorzaakt die de FSSPX ertoe aanzet bisschoppen te wijden. Prevost en Tucho gaan uit van ketterse principes om hun Post-conciliaire kerk te besturen en elke dissident wordt doodgeslagen met de heilige koe van het zogenaamde Tweede Vaticaans Concilie. Het is overduidelijk dat het Tweede Vaticaanse Concilie een paradigmawijziging binnen de Kerk heeft veroorzaakt. Het wordt stilaan tijd om die paradigmawijziging terug te draaien en niet langer de mens op te hemelen, maar weer te gaan focussen op Christus.

De Zuid-Amerikaanse junta die het Vaticaan bezet houdt, zou er nog eens goed aan doen om de woorden van Gamaliël tot het Sanhedrin te herlezen toen het de Apostelen wilde gevangenzetten:

Handelingen 5:38 En daarom zeg ik u thans: Bemoeit u niet met deze lieden, en laat hen begaan. Want als dit plan of dit werk van mensen stamt, zal het mislukken.

Handelingen 5:39 Maar komt het van God, dan kunt gij het niet tegenhouden, of gij komt in verzet tegen God.

zaterdag 20 juni 2026

Op 16-06-2026 zei Robert Francis Prevost tijdens een straatinterview aan de poort van de Villa Barberini: "Dobbiamo andare avanti" / "We moeten verder"

Als er één ding is waar Robert Francis Prevost zeker geen gebrek aan heeft,
dan is het zijn openhartigheid. Zijn voorganger was bot tot op het scherpe af,
terwijl Prevost zijn compromisloze openhartigheid combineert met een vleugje
'Augustijnse zoetheid'. Vaticanum II en de aanvaarding ervan worden door
Robert Francis Prevost beschouwd als de absolute voorwaarden om vandaag
de dag 'katholiek' te zijn en om deel uit te maken van de "Conciliaire Kerk".