Het hellevuur brandt eeuwig! Zelfs ketter Bergoglio kan daar niets aan veranderen!

Anoniem schrijft: "Blijkbaar is het niet God maar de G.A. die beslist wie er naar de hel gaat. Wedden dat deze terechte reactie niet zal worden goedgekeurd door de auteur van deze blog?"

@ Anoniem, ge moet uw bronnen kennen:

"De vloer in de hel is geplaveid met de schedels van bisschoppen."

Bron: De Heilige Athanasius op het Concilie van Nicea in 325 n.C.


Link naar St. Peter's List:

http://www.stpeterslist.com/7334/the-path-to-hell-is-paved-with-the-skulls-of-bishops-8-quotes-and-sources/

LET WEL, ER WORDT NIET GEZEGD WELKE BISSCHOPPEN NAAR DE HEL GAAN!

De Zalige Zuster Serafina Micheli en haar visioen van Martin Luther in de Hel

In 1883 was zuster Maria Serafina Micheli (1849-1911), de stichtster van het Instituut van de Zusters van de Engelen, toevallig op doortocht in Eisleben in Saksen; Luthers geboorteplaats. Net op die dag, zou het vierde eeuwfeest van de geboorte van deze 'grote' ketter, die Europa en de Kerk in twee splitste, in Eisleben worden 'gevierd'. Onder de talrijke autoriteiten bevond zich ook keizer Willem I.

Zuster Maria Serafina Micheli, die niet in die grote heisa was geïnteresseerd, werd overvallen door het verlangen om op een rustige plek te gaan bidden. Na enige tijd lopen en zoeken, vond ze tenslotte een kerkje waarvan de deuren echter gesloten waren. De zuster knielde neer op de trappen van de gesloten kerk... om te bidden, terwijl er elders in de stad gefeest werd.

De zuster wist echter niet, dat dit géén Katholieke kerk was, maar een protestantse. Toen het avond werd, verscheen plots haar Engelbewaarder die haar vertelde: "Sta op, ga weg van hier, want dit is een protestantse tempel".

Vervolgens voegde haar Engelbewaarder eraan toe: "Maar, voordat je gaat, wil ik je laten zien waar de verdoemde ketter Martin Luther nu verblijft en welke straffen hij moet ondergaan omwille van zijn trots".

Na deze woorden zag de zuster een verschrikkelijke, duistere afgrond van vuur, waarin ontelbare zielen wreed werden gekweld. Op de bodem van de afgrond was er een man, Martin Luther. Hij werd omringd door demonen die hem dwongen op zijn knieën te blijven zitten. De duivels die naast hem stonden, waren allen gewapend met zware hamers. Onophoudelijk sloegen de duivels met hun hamers op een reusachtige spijker in het hoofd van Martin Luther.

De zuster dacht: "Als de feestende mensen hier in Eisleben deze dramatische scène konden zien, dan zouden ze zeker niet feesten en gedenktekens oprichten voor Martin Luther.

Daarna verscheen de Engelbewaarder nog een keer en drukte de zuster op het hart om in nederigheid te leven, want Martin Luther werd eerst en vooral met de hel gestraft omwille van zijn eerste doodzonde; zijn trots.

Visioenen uit de hel

De Heilige Theresia van Avila en haar visioen van de hel

"Een lange tijd nadat de Heer mij veel van de gunsten had verleend, die ik eerder al heb genoemd en die mij in hogere sferen brachten, was ik op een dag weer in gebed verzonken. Plotseling werd ik mij ervan bewust dat ik, zonder te weten hoe, mij schijnbaar in de hel bevond. Ik begreep dat de Heer wilde, dat ik de plaats zou zien, die de duivels er voor mij hadden voorbereid, en die ik, als gevolg van mijn zonden, ook verdiende. Deze ervaring besloeg slechts een korte tijdspanne, maar zelfs als ik nog vele jaren zou leven, dan nog zou het voor mij onmogelijk zijn om deze ervaring te vergeten."

"De ingang van de hel was vergelijkbaar met een zeer lang en smal steegje, zoals een oven, laag en donker en besloten. De vloer leek te bestaan ​​uit vies, modderig water, dat een vieze stank uitstootte en dat vol zat met verrot ongedierte. Aan het einde van de steeg was er een gat, dat op een kleine kast leek, die werd uitgehold in de wand. Daarin werd ik geplaatst, in een verkrampte toestand. Dit alles was nog 'heerlijk' om te zien, in vergelijking met wat ik daar voelde. Wat ik heb beschreven, kan nauwelijks 'overdreven' worden genoemd."

"Wat ik voelde, lijkt mij, is niet eens het begin van overdrijving... Noch kan het worden begrepen. Ik ervoer een verschroeiend vuur in mijn ziel, dat ik onmogelijk kan beschrijven. De 'lichamelijke' pijn was totaal ondraaglijk en dat terwijl ik in dit aardse leven reeds vele helse pijnen heb doorstaan, waarvan de artsen zeggen, dat het de ergste pijnen zijn die een mens hier op aarde kan ondergaan. Toen ik verlamd was, waren al mijn zenuwen gekrompen. Daarnaast heb ik vele verschillende soorten van lijden moeten doorstaan. Lijden waarvan sommigen zeggen dat ze door de duivel zijn veroorzaakt. Toch was dit aardse lijden helemaal niets in vergelijking met het lijden dat ik in de hel ervoer, daar ik zag dat de helse martelingen zonder einde zijn, zonder dat er hoop is dat ze ooit zouden ophouden."

"Dit helse 'lichamelijke' lijden was echter niets in vergelijking met de kwelling van de ziel: een beklemming, een verstikking, een aandoening zo pijnlijk gevoeld, die gepaard ging met zulk een wanhopig en kwellend ongeluk, dat ik de woorden niet ken die sterk genoeg zouden zijn om uit te drukken wat ik voelde. Het leek erop alsof de ziel voortdurend uit het lichaam werd gerukt. Echter deze omschrijving voldoet niet, aangezien men zou denken dat iemand anders het leven zou wegnemen, terwijl het hier de ziel zélf was die zichzelf in stukken leek te scheuren."

"Het is een feit, dat ik niet weet hoe ik op een voldoende krachtige manier zou kunnen beschrijven hoe het innerlijke, verschroeiende vuur en de wanhoop, die nog eens bovenop deze extreme kwellingen en pijn kwamen. Ik kon niet zien wie mij deze kwellingen toebracht, al leek het erop dat ik mezelf voelde branden en afbrokkelen. En ik herhaal, het ergste was dat innerlijke, verschroeiende vuur en de wanhoop."

"Op deze onheilzame plaats, niet in staat om op enige vertroosting te hopen, was het mij onmogelijk om te gaan zitten of om te gaan liggen, noch was er ruimte, hoewel ik me in dit gat in de wand bevond. Deze wanden, angstaanjagend om te zien, sloten alles af en verstikten alles. Er was geen licht, maar alles was gehuld in de zwartste duisternis. Ik begrijp niet hoe het mogelijk is, dat alles wat pijnlijk was om te zien, toch zichtbaar was."