Jean Guitton: "Paulus VI wilde een protestantse mis"

"Wanneer de Mis omvergeworpen is, zullen we, denk ik, ook het Pausdom omvergeworpen hebben" – de door de Duivel bezeten Maarten Luther

Van Luther tot Paulus VI

Luthers idee was dat de Heilige Mis het hart van het Pausdom vormde:
Als de Katholieke opvatting van het Offer, het Priesterschap en
de Heilige Eucharistie zou worden weggenomen, zou daarmee ook
de gehele leerstellige en kerkelijke structuur van de Roomse Kerk wankelen.

Het Tweede Vaticaans Concilie voltooide het werk dat Maarten Luther in 1517
was begonnen (nieuwe 'mis', nieuwe 'sacramenten', nieuw 'missaal', etc.).

Wat Luther omvergeworpen heeft, is de Anti-paus en zijn anti-bisschoppen,
met andere woorden de parallelle NOM-hiërarchie van de duivelse Bastaard-kerk!

Paulus VI en de stank van ketterij en afvalligheid

“Hoe heeft een opvolger van Petrus in zo’n korte tijd
méér schade aan de Kerk kunnen toebrengen
dan de Revolutie van 1789?

De diepste en meest buitensporige schade
in Haar geschiedenis...

Iets waar geen enkele ketterijstichter ooit is in geslaagd?

Zit er werkelijk een 'paus' of een indringer op de Stoel van Petrus?”

Aartsbisschop Marcel Lefebvre
in een reactie op het pontificaat van Paulus VI in 1976

De liturgische 'hervormingen' van Paulus VI na Vaticanum II waren roekeloos en bleken al snel mislukte experimenten te zijn die de Kerk diepgaand verdeelden

De schandalige 'kerst-mis' van Paulus VI in 1968 met de Ilva-arbeiders in Taranto

Al héél snel na Vaticanum II werd het priesterkoor, het altaar, het priesterschap, de Heilige Eucharistie en de ontvangst van de Heilige Communie gedesacraliseerd. De dubbelzinnigheden in de haastig geschreven documenten van Vaticanum II waren overduidelijk, zelfs voor leken. De beloofde 'Lente van de Kerk' is nooit aangebroken. In plaats daarvan is er een onbeschrijfelijke achteruitgang in de praktijk en de kennis van het Geloof gekomen en zitten we nu opgescheept met de normloze, verloederde NOM-liturgie.

De zogenaamde post-conciliaire 'hervormers' wilden de relaties tussen de Kerk en de wereld 'verbeteren', de liturgie hervormen en de traditionele morele standpunten opnieuw evalueren. Ze doen dat trouwens nog steeds, maar blijven achter de feiten aanlopen. Hun 'hervormingen' worden gekenmerkt door de vloeibaarheid van de (nieuwe) doctrine, moraliteit en liturgie. De post-conciliaire 'hervormers' richtten hun kompas op seculiere normen en creëerden zo een meedogenloze breuk met alles waar de Kerk eerder voor stond. De méést revolutionaire 'hervormers' - die vaak te kwader trouw waren - zijn zich altijd bewust geweest van hun revolutionaire daden. Maar, hun post-conciliaire 'hervormingen' faalden over de hele wereld.

Het zogenaamde post-conciliaire 'volksaltaar' was géén uitvinding van de Concilievaders. Het is duidelijk, dat de liturgische 'hervormingen' werden ondernomen omwille van 'oecumenische' redenen. Veel krachten - ook van protestantse kant - waren direct betrokken bij de poging om de Traditionele Tridentijnse liturgie op één lijn te brengen met het Protestantse 'avondmaal' en misschien ook met de joodse sabbatsviering. Dit alles werd op een elitaire, ontwrichtende en roekeloze wijze doorgevoerd door de Romeinse Liturgische Commissie en werd door Paulus VI aan de hele Kerk opgelegd, niet zonder grote verminkingen, breuken en splitsingen te veroorzaken in het Mystieke Lichaam van Christus, die nog steeds bestaan.

Er is dringend behoefte aan een grondige herevaluatie van de post-conciliaire, liturgische, schismatieke 'hervormingen'. Vanuit het gezichtspunt van vandaag heeft het 'liberale katholicisme' of progressivisme van de jaren zeventig - meer recentelijk onder het mom van de 'Synodale Weg' - zijn langste tijd gehad. De post-conciliaire 'hervormingen' hebben de Kerk een doodlopende weg ingestuurd. Hoe is het mogelijk dat de post-conciliaire 'hervormingen' op dit moment nog steeds zo kritiekloos en bekrompen worden nagevolgd? Waarom is een eerlijk onderzoek naar de Traditie en onze geschiedenis nog steeds niet mogelijk? Waarom willen ze (= de aftandse babyboom-bisschoppen en -kardinalen) niet inzien dat we op dit ogenblik op een kruispunt staan en dat we de situatie moeten herevalueren?

Twijfelachtige Post-conciliaire 'heiligen'

Links Paulus VI: de architect van de Postconciliaire 'kerk'

"Drie ernstige redenen geven de Katholieke gelovigen redenen tot twijfelen aan de geldigheid van de Post-conciliaire zalig- en heiligverklaringen. Ten eerste hebben de hervormingen na het Concilie bepaalde 'tekortkomingen in de procedure' teweeggebracht, ten tweede introduceren de hervormingen na het Concilie een nieuwe 'collegiale intentie'. Dit zijn twee gevolgen die onverenigbaar zijn met de zekerheid van zaligverklaringen en de onfeilbaarheid van heiligverklaringen. Ten derde geeft het oordeel dat tijdens dit proces wordt uitgesproken aanleiding tot een opvatting van heiligheid en heldhaftige deugd die op zijn minst 'dubbelzinnig' en daarom 'twijfelachtig' is." J.M. Gleize

Paulus VI met de witte 'saturno' tijdens zijn Oeganda-reis in juli-augustus 1969

Tijdens dergelijke reizen deed Montini altijd uitspraken zoals:
"Wij zijn er zeker van dat wij in gemeenschap met u staan,
heren vertegenwoordigers van de islam".

Telkens stelde deze apostaat het Evangelie en de koran op één lijn:
"...Vergeving, zo vaak aanbevolen in het Evangelie en de koran..."

Maar hij had de saturno.
Zonder de saturno was er alleen Bergoglio,
die ondanks dat hetzelfde zei.

Verontrustende parallellen tussen 'Traditionis Custodes' en de 'Novus Ordo'

Tegenwoordig hebben we het over - laten we zeggen - het oneerlijke gedrag van Bergoglio - ook bekend als 'paus' Franciscus - die, om de beperkingen in Traditionis Custodes te rechtvaardigen, ten onrechte beweerde dat 'de bisschoppen' deze wilden. In werkelijkheid was het vanaf het begin al bekend dat de meerderheid van 'de bisschoppen' erop had gewezen dat het beperken van de 'concessies' uit Summorum Pontificum van Paus Benedictus XVI uit 2007 méér kwaad dan goed zou doen.

Tegenwoordig duiken er documenten op die dit alles bevestigen. Het probleem van leugens, bedrog en oneerlijkheid betreft echter niet alleen het motu proprio Traditionis Custodes van Bergoglio uit 2021. Het bedriegen van de gelovigen is een wijdverbreide modus operandi die de afgelopen decennia op alle niveaus binnen de Kerk werd bedreven. Er is vrijwel geen diocesane curie of bisschop die er géén gebruik van maakt.

Beperken wij ons echter tot de Heilige Stoel, dan zien we soortgelijke oneerlijkheid vooral ook bij Paulus VI, die - om de Liturgische Revolutie die hij ontketende te rechtvaardigen en die hij zelf omschreef als een "ernstige mutatie" - stelt dat deze Liturgische Revolutie voortvloeide uit "de bepalingen van Vaticanum II".

Maar, hoewel de consultatierondes van Bergoglio geheim waren, zijn de concilie-documenten wél openbaar, en iedereen die ze leest, zal zien dat er niet eens een zweem is van een verzoek om de Novus Ordo te creëren. De Concilievaders hebben op geen énkel ogenblik gevraagd om een 'nieuwe liturgie' te creëren. Daarom moest de post-conciliaire, kerkelijke hiërarchie haar toevlucht nemen tot hypocrisie, leugenachtigheid en bedrog!

Paulus VI kon niet anders dan liegen en bedriegen omdat er niets was waaraan hij zich kon vastklampen om de Liturgische Revolutie te verantwoorden. Om bepaalde beslissingen te motiveren, moest men in ieder geval ofwel liegen ofwel de waarheid verhullen. Het is niet voor niets dat in de periode na Vaticanum II niet de wet heerste, maar wél de willekeur. Paulus VI had gewoonweg niet de bevoegdheid om de liturgie te veranderen, maar toch deed hij alsof en verspeelde daardoor zijn zieleheil!

Starre en destructieve ideologie moet liegen en bedriegen om vooruit te komen en te overleven. Ja, de Katholieke Kerk is sinds Vaticanum II gekaapt door een ideologische dictatuur die de gelovigen bedriegt!

Wat echter vooral opvalt, is de onwetendheid. Een angstaanjagende onwetendheid aangaande de liturgie, over de geest ervan en zelfs over haar aard bij priesters, bisschoppen, kardinalen en pausen. Een schandalige, misdadige onwetendheid aangaande de Traditie zélf, een onwetendheid over het principe van de Traditie zelf.

Kortom, wij allemaal verdrinken in onwetendheid en het niet willen wéten!

Op 3 juli 1982 overleed in Rome Annibale Bugnini

Bugnini was de belangrijkste actor in de vernietiging
van de riten van de Rooms-Katholieke Kerk,
met name in de context van de Liturgische Revolutie
die door Vaticanum II en Paulus VI werd ontketend.

De verdwaasde 'redeneringen' van een verwarde en afvallige Paulus VI

«Tutto il mondo si cambia e la religione no?
Non si produce fra la realtà della vita
e il cristianesimo,
quello cattolico specialmente,
una difformità, un distacco,
un’incomprensione reciproca,
una mutua ostilità.
L’una corre, l’altro sta fermo:
come possono andare d’accordo?
Come può pretendere il cristianesimo
d'influire oggi sulla vita?
Ed ecco la ragione delle riforme
intraprese dalla Chiesa,
specialmente dopo il Concilio.»

Paolo VI, 2 luglio 1969

"De hele wereld verandert, maar de religie niet?
Er is géén verschil, géén afstand,
géén wederzijds onbegrip,
geen wederzijdse vijandigheid
tussen de realiteit van het leven
en het Christendom, in het bijzonder
het Katholieke Christendom.
De ene loopt, de andere staat stil:
Hoe kunnen ze dan met elkaar overweg?
Hoe kan het Christendom beweren het leven
vandaag de dag te beïnvloeden?
En dit is de reden voor de hervormingen
die de Kerk heeft doorgevoerd,
vooral na het Concilie."

Paulus VI, 2 juli 1969


Met andere woorden: "If you can't beat them, join them!"
Het gezegde: "Als je ze niet kan verslaan, sluit je dan bij ze aan!"
betekent dat wanneer je geconfronteerd wordt met een situatie
of groep die je niet kan overwinnen, is het vaak beter
om je bij hen aan te sluiten of je aan te passen
aan hun gewoonten in plaats van te blijven vechten tegen hen.
Dit impliceert dat samenwerking of assimilatie
een voordeligere aanpak kan zijn dan aanhoudend conflict.

Dit zijn dan de illusies van een verwijfd episcopaat!

Johannes XXIII creëerde Giovanni Montini op 15 december 1958 tot kardinaal

Il distruttore di tutta la Tradizione..... eccolo!

De vernietiger van de gehele Traditie..... zie hem daar!

Paus Paulus VI was duidelijk een bastaard-paus; een verrader van de Kerk

 

Archbishop Marcel Lefebvre and the 1976 Audience with Pope Paul VI

With the publication of Mgr. Sapienza’s book on May 16, 2018, we now have two sources that reproduce the famous meeting between Pope Paul VI and Archbishop Marcel Lefebvre on September 11, 1976, in Castel Gandolfo.

The first source to tell of the event was Archbishop Lefebvre himself, who immediately told the story to the seminarians in Econe in two conferences recorded on September 12 and 18, 1976. They served as the basis for the account given by his authorized biographer, Bishop Tissier de Mallerais.

The second source, that had remained a secret until now, is the transcription of the meeting that the Pope had drawn up “as faithfully as possible.” The words of the audience were thus put in writing by Cardinal Benelli, the substitute for the Secretariat of State; they cover eight typewritten pages.

While Archbishop Lefebvre’s two conferences were an immediate, living reaction just after the meeting and meant for his seminarians’ ears, they were not meant to give every last detail of every minute of the audience.

The verbatim account drawn up by Cardinal Benelli is a factual transcription of the private audience, meant first and foremost for the Pope and his collaborators. The author scrupulously recorded the beginning of the conversation (10:27) and its end (11:05).

Link:

https://fsspx.news/en/content/38774

De 'heilige' paus Paulus VI? Wat moeten we hiermee?

SAINT Pope Paul VI?

De vergeten 'historische' reis van paus Paulus VI naar het Heilig Land in 1964

Bergoglio en zijn 'onomkeerbare' Mis van Paulus VI

Paus Paulus VI met zijn 6 protestantse adviseurs die samen met vrijmetselaar Bugnini de Novus Ordo Missae 
in elkaar knutselden (L’Osservatore Romano op 23 April 1970)

1. A. Raymond George (Methodist)
2. Ronald Jaspar (Anglicaan)
3. Massey Shepherd (Episcopaals)
4. Friedrich Künneth (Lutheraans)
5. Eugene Brand (Lutheraans)
6. Max Thurian (Calvinistische gemeenschap van Taize)

De Mis van Paulus VI is de benaming van de Nieuwe Misorde die in 1969 en 1970 onder paus Paulus VI aan de Latijnse Kerk in het Westen opgelegd is door middel van de constitutie Missale Romanum (1969). Zij geldt als vervanging voor de oude Romeinse (Tridentijnse) ritus. In het spraakgebruik wordt naar deze mis met verschillende andere benamingen gerefereerd, zoals Novus Ordo Missae (N.O.M.), Nieuwe Liturgie van Paulus VI, Novus Ordo, Nieuwe Missaal, Nieuwe Mis, etc.

Deze liturgie wordt meestal in de volkstaal gevierd maar kan evengoed in het Latijn gevierd worden. De celebrant kan deze mis zowel gericht naar het Oosten (ad Orientem) als naar het volk vieren. De gewoonte dat de celebrant met zijn gezicht gericht naar het volk staat is volgens het Romeins missaal niet de normale situatie, (dit wordt duidelijk wanneer men in de rubrieken leest "de priester keert zich naar het volk, en...", wat dus wil zeggen dat hij gedurende de overige delen van de liturgie niet naar het volk gekeerd staat) maar wel toegestaan en in de praktijk sindsdien veruit het meest gebruikelijk. Naast de tongcommunie, waarbij de priester de H. Hostie op de tong legt, werd bij wijze van indult aan die kerkprovincies die daarom hadden gevraagd, een tweede vorm van communiceren toegestaan waarbij de gelovigen de communie eerst op de hand ontvangen (handcommunie).

Deze nieuwe liturgie werd ontworpen door de pauselijke commissie Consilium ad exsequendam Constitutionem de Sacra Liturgia ofwel kortweg het Consilium. Deze commissie stond onder leiding van pater, later aartsbisschop, Annibale Bugnini. Belangrijke hervormingsgezinde liturgisten werkten in de commissie aan een nieuwe liturgie die aan de veranderingswil en de instructies van de Constitutie Sacrosanctum Concilium, een decreet van het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965), moest voldoen. Onder de bekende liturgiewetenschappers bevonden zich ook belangrijke geestelijken, zoals dom Bernard Capelle O.S.B., de voormalige abt van de Abdij Keizersberg in Leuven (België).

Vanwege de oecumenische gedachte werden ook zes protestantse theologen in de pauselijke commissie aangesteld, waaronder dominee Max Thurian. Zij hadden het recht adviezen en wijzigingen in te dienen. Doel was om te komen tot een ritus voor de Eucharistie die niet langer aanstootgevend zou zijn voor de aanhangers van de Reformatie. Thurian drukte na totstandkoming van de nieuwe liturgie zijn overtuiging uit, dat "elke protestantse kerk deze nieuwe liturgie gezamenlijk met de Katholieke Kerk voor het Avondmaal moet kunnen gebruiken". De oude Katholieke liturgie, de zogenaamde Tridentijnse ritus, was door de protestanten altijd afgewezen en aangevallen, omdat deze ritus de Misoffer-theologie benadrukt. Theologen wijzen er echter op, dat enige gebeden, zoals het eucharistisch gebed I, niet geheel aanvaardbaar zijn voor protestanten.

Onmiddellijk na de invoering van de Novus Ordo Missae kwam er veel verzet tegen deze nieuwe liturgie tot stand. Verschillende bisschoppen klaagden, dat de verandering verder ging dan de constitutie Sacrosanctum Concilium voorschreef. De opgekomen stroming van het Traditionalisme wees de Novus Ordo Missae geheel af en viert de Mis nog steeds volgens de Tridentijnse ritus. Ook van officiële kerkelijke zijde kwam er kritiek. De kardinalen Alfredo Ottaviani en Antonio Bacci boden hun grieven aan Paus Paulus VI aan en gaven daarbij te kennen, dat zij de Novus Ordo Missae eigenlijk onaanvaardbaar vonden, vanwege protestantiserende tendensen. Beide kardinalen verklaarden, gesteund door enkele Romeinse theologen, dat trouwe katholieken verplicht zijn de Novus Ordo Missae niet bij te wonen en de Tridentijnse liturgie vast te houden. Paulus VI trok zich niet zo veel van de kritiek aan, maar liet wel kleine aanpassingen doen en liet protestants klinkende elementen uit de Institutio Generalis van het nieuwe missaal verbeteren. De genoemde oude kardinalen lieten het bij een weerstand van woorden en leidden voortaan een teruggetrokken leven in het Vaticaan.

Een daadwerkelijke strijd tegen de Novus Ordo Missae voerde en voert de Priesterbroederschap Sint Pius X die door Mgr. Marcel Lefebvre is gesticht. Overigens gaf de liturgiehervorming en invoering van de Novus Ordo Missae op zich een wezenlijke impuls aan de totstandkoming van het traditionalisme.

Ook Kardinaal Joseph Ratzinger, die later tot paus verkozen werd, heeft in het verleden op misbruiken in de Novus Ordo Missae gewezen. Hij viert de Mis echter wel volgens deze nieuwe liturgie, hoewel hij ook al bij gelegenheden als kardinaal de Tridentijnse Mis vierde. De Novus Ordo Missae ziet hij op zich als een weliswaar correcte - maar kunstmatig gemaakte en niet organisch gegroeide - liturgie, waardoor hij in zijn boeken te kennen gaf op bepaalde gebieden een liturgische herbronning door te willen voeren op basis van de Tridentijnse ritus.

Novus Ordo heeft in het Traditionalisme een negatieve betekenis en wordt vaak gebruikt om álle vernieuwingen in de Katholieke Kerk sinds Vaticanum II mee aan te duiden.

Hesburgh in Hell?

Notre Dame's Fr. Ted Hesburgh went to his death having been a lifelong proponent of contraception

"Named president of the university in 1952," Manion wrote, "he immediately sought to give Notre Dame a makeover, in the image of the eastern elites."

Toward that end, he enlisted the help of population control advocate and billionaire John D. Rockefeller — a man with whom he'd partner for the next few decades to push contraception here and abroad.

Hesburgh had never made a secret of his promotion of contraception. "[H]e supported Notre Dame faculty members who dissented from Pope Paul VI's encyclical 'Humanae Vitae'", West wrote — including, among others, Catholic law professor John T. Noonan, who published a book advocating Church reform on birth control, and whose seat on the papal birth control commission was due in no small part to Hesburgh's influence. Noonan opened the first session of the Commission arguing in favor of contraception.

The Rockefeller Foundation did more to push population control and eugenics than any other organization of the 20th century, giving today's equivalent of millions of dollars to Margaret Sanger's Birth Control League (now Planned Parenthood) and to the architects of Nazi Germany's eugenics program, which would go on to conduct horrific experiments on Jews, the disabled, and other "undesirables."

Both Rockefeller and Hesburgh worked together closely for decades, Hesburgh himself securing a private meeting between Rockefeller and Pope Paul VI in 1965 to sway the Pope to relax Church doctrine on contraception in order to prevent overpopulation. [Dit is écht zo gegaan! Echter, Paulus VI is hier niet op ingegaan.] 

Bron: Church Militant

Link:

http://www.churchmilitant.com/news/article/the-sad-legacy-of-fr.-ted-hesburgh

Tweede Vaticaans Concilie: 24 november 1965: "Crisis over anticonceptie in Schema 13" - Gaudium et spes - "Over de Kerk in de wereld van deze tijd"...

CONTEXT

Na de toespraak van kardinaal Suenens op het einde van de eerste zittijd en na instemming van kardinaal Montini, komt het thema van de Kerk in de moderne wereld op de Concilie-agenda. Ook al vragen invloedrijke commissieleden zich begin 1963 nog openlijk af of een Concilie zich wel moet inlaten met zoiets veranderlijks en voorbijgaands als 'de wereld'.

Omdat het onderwerp nieuw is, kunnen de kerkleiders en theologen het ook maar moeilijk afbakenen. Het thema staat laatst op de lijst van te behandelen schema’s. Tekenend is ook dat commissieleden het schema steevast met z’n nummer benoemen, eerst XVII later XIII, in plaats van met de titel zoals dat voor andere onderwerpen gebruikelijk is.

Joseph Ratzinger, de latere Paus Benedictus XVI en toen als peritus bij het Concilie betrokken, noemde Schema XIII ooit "een samenraapsel".

24 NOV 1965

De vraag van de paus om 4 tekstwijzigingen (modi) over anticonceptie in Schema 13 zorgen voor een laatste grote crisis van het Tweede Vaticaans Concilie. De wijzigingen bevestigen de leer van de encycliek Casti connubii van Pius XI over de ontoelaatbaarheid van kunstmatige anticonceptie.

Wat is de reactie van de Commissie?

De meeste leden van de gemengde commissie die zich met de materie bezighoudt, reageren heftig. Commissie reageert verbolgen! Mgr. Charue spreekt van de moeilijkste week van het hele Concilie.

Donderdag 25, men zou beginnen met het De Matrimonio in Santa Martha, toen het grote incident met de modi ontplofte.

Men las een brief van kard. Cicognani, die door te vragen om de modi te aanvaarden, praktisch het concilie liet verklaren zich aan Casti connubii te houden en pater Tromp verklaarde dat dit de conclusie van de pauselijke commissie was; Kardinaal Cento, besloot zonder nuance, die hij slechts Amen te zeggen had op de beslissingen van de paus. Paus Paulus VI vroeg dus aan het Concilie om zonder discussie de traditionele leer te bevestigen.

Kardinaal Léger reageerde zeer heftig en vertrok om zich te beklagen bij Mgr. Dell’Acqua, die zich verwonderde over de manier waarop men de zaken had voorgesteld. De lekenauditoren schreven een gezamenlijke brief naar de paus. Ook kardinaal Suenens is bijzonder verontwaardigd. Hij is voorstander van een 'minder traditioneel standpunt'.

Op vrijdag 25 november komt er een nieuwe brief van kard. Cicognani, zeggende dat men de tekst van de modi kon bediscussiëren. De paus laat dus toe, dat zijn tekstwijzigingen bediscussieerd mogen worden. Ottaviani maakte goed het onderscheid tussen de doctrine en de manier van verwoorden, maar feitelijk ging de discussie over de grond...

Mgr. Heuschen, de hulpbisschop van Luik, en de Leuvense moraaltheoloog Prof. Heylen vinden uiteindelijk een nieuwe formulering die de modi 'onschadelijk maken'. Zij waren dus ook pro anticonceptie! Het Concilie neemt in die nieuwe formulering geen beslissing over het onderwerp, noch in de ene noch in de andere zin. In elk geval blijft de kwestie van de morele toelaatbaarheid van middelen tot geboorteregeling onbeslist.

De paus gaat akkoord met de voorstellen van Heuschen en Heylen op 28 november. De week van 29 november tot 4 december kende nog emoties. Tot op het laatste moment was het een va-et-vient met de entourage van de paus. Mgr. Heuschen, geholpen door de kanunniken Heylen, Delhaye, Prignon, de Locht en Mgr. Dondeyne, maakte een tekst die velen zeer goed vonden. Mgr. Dell’Acqua feliciteerde Mgr. Heuschen er zelfs voor.
 
Vooral de timing zorgt voor extra dramatiek in deze laatste grote crisis van het Concilie. Want Schema 13 moet nog definitief gestemd worden en op 8 december is het definitief afgelopen met het Tweede Vaticaans Concilie.

Het bijzondere van de tekst van Gaudium et Spes is dat deze door inspanning van de concilievaders zelf tijdens het concilie tot stand gekomen is. Waar Paus Pius XII in zijn encycliek Humani generis nog vooral op waarschuwende wijze de moderniteit had benaderd, wilden de concilievaders in dit document op meer positieve wijze de hedendaagse wereld tegemoet treden. Illustratief is dat betreffende de anticonceptie de kerkvaders schreven dat 'het bereiken van een edelmoedige doch verantwoorde vruchtbaarheid' een zaak is tussen de echtelieden en God. Het Vaticaan steunde hierbij sterk op de conclusies van het eerste congres van Katholieke Dokters, gehouden op Malta in 1964.

Bron: VolgConcilie

SCHEMA XIII - GAUDIUM ET SPES [= Een heterodoxe woordenwaterval!]

Over de Kerk in de wereld van deze tijd
2e Vaticaans Concilie - Constitutie
7 december 1965

50 - In de opdracht het menselijk leven door te geven en hun kinderen op te voeden, hetgeen als de eigen zending van de echtgenoten moet worden beschouwd, weten zij zich medewerkers van de liefde van God, de Schepper, en als het ware zijn tolken [Correct!]. Zij zullen dus hun taak met menselijke [Ketterij!] en christelijke [Correct!] verantwoordelijkheid vervullen; en in een geest van volgzame eerbied jegens God [Correct!] en in gezamenlijk beraad [Ketterij!] en met gezamenlijke inspanning [Ketterij!] zullen zij zich een goed gefundeerd oordeel [Ketterij!] trachten te vormen, daarbij rekening houdend zowel met hun eigen welzijn [Ketterij!] als met dat van hun reeds geboren en toekomstige kinderen [Ketterij!]. Zij zullen daarbij ook letten op de materiële [Ketterij!] en geestelijke factoren van hun tijd [Ketterij!] en van hun situatie [Ketterij!], en tenslotte zullen zij daarbij rekening houden met het welzijn van het gezin van de burgerlijke samenleving [Ketterij!] en ook van de Kerk. In laatste instantie zijn het de echtgenoten zelf [Ketterij!], die dit oordeel voor het aanschijn van God moeten vormen [Correct!]. Wat hun wijze van handelen betreft: de christelijke echtgenoten moeten wel weten, dat zij niet naar eigen willekeur kunnen handelen [Correct!], maar zich altijd moeten laten leiden door hun geweten [Ketterij!], hetwelk zich moet richten naar de Goddelijke Wet zelf [Correct!], in volgzaamheid jegens het kerkelijk leerambt [Correct!], dat die wet gezagvol vertolkt in het licht van het Evangelie [Correct!].

Dit is zo typisch voor de teksten van het Tweede Vatciaans Concilie!

Het is een mengelmoes van Ware Leer en ketterij!

Met een woordenwaterval worden de gelovigen in slaap gewiegd.

Aan de ene kant zegt men, dat men inzake anticonceptie zijn "geweten moet volgen". Aan de andere kant zegt men, dat dat geweten "zich moet richten naar de Goddelijke Wet zelf, in volgzaamheid jegens het kerkelijk leerambt, dat die wet gezagvol vertolkt in het licht van het Evangelie".

Dus mag men zijn geweten niet volgen!

WAAROM BEGINT MEN DAN OVER 'HET GEWETEN'???

ANTICONCEPTIE HEEFT NIETS MET HET GEWETEN TE MAKEN!

MEN MAG ZIJN GEWETEN NIET VOLGEN, MEN MOET DE GODDELIJKE WET VOLGEN!!!

MET ANDERE WOORDEN, GAUDIUM ET SPES PRETENDEERT IETS TE ZEGGEN, DAT HET NIET ZEGT!!!

MEN PROBEERDE DE GELOVIGEN TE MISLEIDEN!!!

DE MODERNISTEN DACHTEN, DAT ZE GESCOORD HADDEN, MAAR DAT WAS NIET ZO!

DIT IS HOE DAN OOK EEN HETERODOXE TEKST!

Zo typisch Tweede Vaticaans Concilie!! 

Een 'schitterende' bijdrage van Mgr. Heuschen!

Waarom hij felicitaties kreeg voor dit gedrocht van een tekst, ontgaat mij geheel!!!

Het zogenaamde 'Tweede Vaticaans Concilie' was door en door corrupt en anti-katholiek!

Het was dan ook géén 'concilie', maar regelrecht verraad!

Op 23 maart 1966 was de zogenaamde 'aartsbisschop' van Canterbury Michael Ramsey op bezoek in Rome bij Paulus VI:

Het was de eerste keer in 400 jaar, dat een 'aartsbisschop' van Canterbury formeel een bezoek bracht aan het Vaticaan.

En wat deed Paulus VI ondanks het feit, dat volgens de Katholieke Leer, een anglicaanse 'bisschop' een leek is?

Paulus VI gaf zijn ring aan Ramsey.

Deze droeg de pauselijke ring tot aan zijn dood. Deze ring wordt nu nog steeds bewaard in Lambeth Palace en wordt gedragen wanneer de anglicaanse 'aartsbisschoppen' het Vaticaan bezoeken.

Paulus VI was een verrader!

Feestgedruis: "50ste verjaardag van de eerste mis van de paus in de volkstaal" - Wat is er eigenlijk aan de hand? Over de Instructie 'Inter Oecumenici':

Iedereen weet dat de 'nieuwe mis', de Novus Ordo, ingevoerd werd op de eerste zondag van de Advent van 1969. Zijn de 'feestelijkheden' nu dan niet een beetje voorbarig?

Op 7 maart 1965 trad de Instructie 'Inter Oecumenici' - Instructie voor de uitvoering van de Constitutie over de heilige Liturgie - van 26 september 1964 in werking.

Vandaar de woorden van Paulus VI in het begin van zijn homilie: "Vandaag inaugureren wij een nieuwe liturgische vorm in alle parochies en kerken in de wereld."

'Inter Oecumenici' is een interessant en merkwaardig document. Vooral de artikels 11-19 aangaande de vorming van de clerus en de leken.


INTER OECUMENICI

ARTIKEL 5 - De liturgische vorming van de gelovigen

19 De zielzorgers moeten met ijver en geduld streven naar de uitvoering van het voorschrift in de Constitutie over de liturgische vorming van de gelovigen en hun actieve, uiterlijke en innerlijke deelneming, overeenkomstig hun leeftijd, stand, levenswijze en godsdienstige ontwikkeling. Bijzondere zorg moet besteed worden aan de liturgische vorming en de actieve deelneming van hen die behoren tot godsdienstige lekenorganisaties. Zij hebben immers de plicht aan het leven van de Kerk inniger deel te nemen en de zielzorgers ook bij een passende ontplooiing van het liturgisch leven in de parochie te helpen.


Wat werd er veranderd tégen de wil van de Concilievaders in?

Enkele high-lights:

INTER OECUMENICI

ARTIKEL 1 - Het vaste gedeelte van de Mis

48 In afwachting van een algehele vernieuwing van het vaste gedeelte van de Mis:
dient men zich voortaan aan het volgende houden:

a. de wisselende gedeelten die door de schola of het volk gezongen of gereciteerd worden, bidt de celebrant niet voor zichzelf;
b. de vaste gedeelten kan de celebrant samen met de schola of het volk zingen of reciteren;
c. bij de voetgebeden aan het begin van de Mis vervalt Psalm 42 en de voetgebeden vervallen geheel, wanneer een andere liturgische plechtigheid onmiddellijk voorafgegaan is;
d. de pateen wordt in een plechtige Mis niet door de subdiaken vastgehouden, maar blijft op het altaar;
e. de secreta ofwel het gebed over de offergaven moet in een gezongen Mis worden gezongen en in andere Missen hardop gebeden;
f. de doxologie aan het einde van de canon vanaf de woorden Per ipsum tot en met Per omnia saecula saeculorum; R. Amen moet worden gezongen of hardop gebeden; gedurende de gehele doxologie houdt de celebrant zonder kruistekens te maken de kelk met de hostie een weinig omhoog en hij knielt alleen aan het einde, nadat het volk Amen geantwoord heeft;
g. in een gelezen Mis kan het volk het Pater Noster samen met de celebrant in de volkstaal reciteren; in een gezongen Mis kan het volk dit in het Latijn en na een besluit van het territoriaal kerkelijk gezag ook op door dit gezag goedgekeurde melodieën in de volkstaal met de celebrant meezingen;
h. het gebed Libera na het Pater Noster moet worden gezongen of hardop gebeden;
i. bij het uitreiken van de Communie moet de formule Corpus Christi gebruikt worden; bij deze woorden heft de celebrant de hostie een weinig boven de ciborie en toont die aan de communicant; deze antwoordt Amen en daarna geeft de celebrant hem zonder met de hostie een kruisteken te maken de Communie;
j. het laatste Evangelie vervalt; de gebeden na de Mis worden weggelaten;
k. men mag een gezongen mis opdragen alleen met een diaken;
l. bisschoppen mogen zo nodig een gezongen Mis opdragen zoals priesters.


ARTIKEL 5 - Het aandeel van de volkstaal in de Mis

57 In gezongen en gelezen Missen die met het volk gevierd worden, kan het bevoegde territoriaal kerkelijk gezag na verkregen goedkeuring en bekrachtiging van de notulen door de Apostolische Stoel, het gebruik van de volkstaal toestaan:

a. in het bijzonder bij het verkondigen van de lezingen, het epistel en Evangelie, en in de algemene voorbede of het gebed van de gelovigen;
b. naargelang de plaatselijke omstandigheden ook in de gezangen uit het vaste gedeelte van de Mis:
c. Kyrie, Gloria, Credo, Sanctus-Benedictus en Agnus Dei, in de antifoon bij de Introïtus, het Offertorium en de Communio, en in de gezangen tussen de lezingen;
d. bovendien bij de aanroepingen, in de begroetingen en dialoogformules, in het Ecce Agnus Dei, het Domine, non sum dignus en het Corpus Christi bij de communie van de gelovigen, en verder in het Pater noster met de voorafgaande aansporing en het gebed Libera.

Overigens moeten de missaals voor liturgisch gebruik behalve de vertalingen in de volkstaal ook de Latijnse tekst bevatten.

 
Dit alles gaat veel verder dan in Sacrosanctum Concilium voorzien en is zelfs in grote mate tegenstrijdig met Sacrosanctum Concilium.

Merk dus op, dat elke juridische basis ontbreekt om deze hervormingen door te voeren!


Keren we nog even terug naar de Ognissanti-kerk aan de Via Appia Nuova in het Appio-Latino-kwartier net buiten de Romeinse muur van de stad, in de nabijheid van het Lateraan...

De eerste mis in het Italiaans in de geschiedenis van de Kerk ooit...

Het moet gezegd, om op slechts 459 dagen na de publicatie van Sacrosanctum Concilium (4 december 1963) tot een vrijwel volledige 'mis' in de volkstaal te komen... Het is een gigantische prestatie!

Alles leek bijna al voorbereid geweest te zijn!

Zelfs Annibale Bugnini moest toegeven, dat de ruimte die aan de volkstaal werd toegemeten, 'groter' was dan Sacrosanctum Concilium had voorzien.

Paulus VI vervolgde op 7 maart 1965 zijn preek en zei: "De nieuwe mis in de volkstaal zou herinnerd worden als het begin van een nieuwe bloeitijd voor het spirituele leven."

Toch moeten we hier een niet nader te noemen Concilie en de bul van Paus Pius VI 'Auctorem Fidei' (Denzinger 1759, 2666) in herinnering roepen. Beiden veroordeelden scherp het celebreren van de liturgie in de volkstaal.

Missen in de volkstaal zijn ook tégen hetgeen het Tweede Vaticaans Concilie gewenst en goedgekeurd heeft.

Van een "nieuwe bloeitijd voor het spirituele leven" is er natuurlijk ook niet veel in huis gekomen. Paulus VI heeft zich duidelijk vergist!

De nieuwe liturgie heeft onze kerken niet gevuld, eerder het tegendeel!

Ook van de "godsdienstige ontwikkeling van de leek" is niet veel in huis gekomen!

In plaats van 50 jaar geleden alles overhoop te gooien, had men zijn tijd en energie misschien beter besteed aan de vorming van de leek én de clerus!

Natuurlijk was Inter Oecumenici het startschot voor de totale chaos binnen de Kerk in het algemeen en de liturgie in het bijzonder!

Misschien wordt het 50 jaar na datum, tijd om vanop de liturgische puinhopen, eens terug te kijken naar de tijd van voor hét Concilie.

Misschien dat er nog een paar dingen te redden zijn!


7 marzo 1965: "Hanno cambiato e tutto si è rovinato."

7 maart 1965: "Ze hebben de Mis veranderd en alles is in duigen gevallen." 

Bergoglio bij de Ognissanti-kerk met Walter 'kardinaal' Kasper links achter hem... Demonisch!

Paus Paulus VI viert de allereerste eucharistie in de volkstaal:

Een schismatieke eucharistieviering!

Tégen de Traditie!

Tégen de Leer van de Kerk!

Tégen de besluiten van het Tweede Vaticaans Concilie!

Een publieke daad van apostasie!

Onwettig!