Méér dan 2.300 Katholieken jongeren namen van 15 tot en met 17 augustus 2026 deel aan de Bedevaart van Onze-Lieve-Vrouw van de Christenheid in Argentinië

De pelgrims legden ongeveer 100 kilometer af van de Kerk van de Onbevlekte
Ontvangenis in Rawson, in de provincie Buenos Aires, naar de Basiliek van
Onze-Lieve-Vrouw van Luján, het nationale Maria-heiligdom van Argentinië.

Elke dag werd er een Heilige Mis volgens de traditionele Romeinse Ritus
gecelebreerd bij de openluchtaltaren langs de route. In de basiliek van
Onze-Lieve-Vrouw van Luján was de Traditionele Mis verboden. 

Het protestantse 'NOM-altaar van het volk' werd vernietigd door de aardbeving in Colombia, het Tridentijnse Altaar van God blijft intact:

Op 3 Augustus 1979 overleed de grote Alfredo Kardinaal Ottaviani

Ottaviani was de laatste Secretaris van wat bekendstond als het Heilig Officie;
een waar bolwerk van Katholieke Orthodoxie en een tegenstander van de
neo-modernistische opvattingen van het Tweede Vaticaans Concilie.

De ironie wil dat op 30 juni 1963 paus Paulus VI plechtig werd gekroond
door Alfredo Kardinaal Ottaviani, de oudste Kardinaal-diaken.

Ottaviani was één van de laatste grote Kardinalen uit de geschiedenis;
de meeste andere 'kardinalen' vallen daarbij in het niet.

Ottaviani zal hier op aarde voor altijd voortleven
 in de geschiedenis van de Kerk en in de harten
van de ware Katholieken.

"De Novus-Ordo-sekte leidt ons niet naar de hemel, want 'universele redding' is een grote leugen; het is een ketterij!" — Pater François Chazal

De eerste preek van Monseigneur Michael Mary

BREAKING: Pilgrimage naar Covadonga 2026 - Nuestra Señora de la Cristiandad - España - De eerste pelgrims komen na hun lange tocht in Covadonga aan:

Pastoor Paul Schoonbroodt (Eupen, 1933 - Sankt Vith, 26 mei 2012)

Pastoor Paul Schoonbroodt was bouwpastoor, priester en spiritueel van de traditionalistische Rooms-Katholieke Herz Jesu Kirche in Steffeshausen, België. In 1958 werd hij in Luik tot priester gewijd. Hij was een bekende Belgische vertegenwoordiger van het traditionalisme. Hij werkte na zijn priesterwijding als leraar en geestelijke in Katholieke scholen en parochies in het Bisdom Luik.

In de jaren 1970 werd zijn strijd tegen de veranderingen in de Katholieke Kerk zichtbaar, wanneer hij als pastoor in Steffeshausen (Burg-Reuland) werkte. Hij weigerde de Novus Ordo Missae (Nieuwe Liturgie) van Paus Paulus VI aan te nemen, en bleef de Mis volgens de Tridentijnse liturgie opdragen.

Door zijn aanvankelijke verbondenheid met aartsbisschop Mgr. Lefebvre werd hij door de media en het grootste deel van de Luikse geestelijkheid bestreden. Toch bleef hij onder Mgr. Guillaume-Marie van Zuylen (1951-1986), bisschop van Luik, fungeren. Na het aantreden van een nieuwe bisschop in 1986, Mgr. Albert Houssiau (1986-2001), werd hij ook door het bisdom zelf bestreden. Houssiau wilde Schoonbroodt dwingen de Nieuwe Liturgie aan te nemen. Op 18 oktober 1988 werd hij door Houssiau uit zijn parochie gezet omwille van zijn aanwezigheid bij de bisschopswijdingen in Écône, en, nadat Schoonbroodt steun bleef houden van zijn kerkfabriek, geëxcommuniceerd op 24 oktober.

Met medestanders slaagde Schoonbroodt erin aan de rand van zijn voormalige parochiegebied een nieuwe kerk te laten verrijzen, waar hij tot aan zijn dood de H. Mis opdroeg volgens de Tridentijnse liturgie.

Leo, de 'Paus van de Barmhartigheid'

Ah, ja. Het vreselijke nieuws is binnengekomen. Na de wijding van een paar bisschoppen voor de FSSPX – voltrokken met alle plechtstatigheid van de klassieke Romeinse ritus, maar helaas zonder een toestemmingsbriefje van het nieuwe Vaticaanse loket voor liturgische grieven – is de beslissing gevallen. Excommunicatie. Alweer. Dat was natuurlijk de truc! Om ze weer te kunnen excommuniceren, moesten de eerdere excommunicaties opgeheven worden! Al blijft het vreemd waarom de eerdere excommunicaties opgeheven moesten worden? Wat was nu eigenlijk de ware reden van de excommunicaties van 1988???

Deze nieuwe excommunicaties zijn echter een serieuze smet op het smoezelige blazoen van de 'Paus van de Barmhartigheid'. Want niets straalt meer "pastorale barmhartigheid" uit dan dreigen met sancties tegen juist die herders die daadwerkelijk geloven in het priesterschap dat ze doorgeven.

En natuurlijk blijven de gelovigen – die dwaze, eigenzinnige zielen – hun Heilige Missen bijwonen. Wat een gruwel! Hoe durven ze in deze tijd nog te biechten voor de Mis? Waarom huwen die lui nog voor de Kerk? Hoe durven ze te knielen voor de Heilige Communie? Hoe durven ze de Heilige Communie op de tong te ontvangen? Hoe durven ze de voorkeur geven aan het Gregoriaans boven een band met guitaren en bongodrums en vilten spandoeken? Zij zijn duidelijk het probleem en ik bedoel niet de bongodrums!

Ondertussen houdt het gevallen 'Rome' - de Hoer van Babylon - vol dat het het Traditionele Katholieke Geloof niet wil onderdrukken. Nee, nee – men wil slechts dat het "evolueert" tot iets dat méér... 'modern' is. Méér 'inclusief'. Méér 'bruisend'. U weet wel: het soort 'geloof' dat rijmt op de laatste nieuwsbrief van de VN en verdacht veel wegheeft van een bijeenkomst van de Rotary Club, maar dan met wierook.

De 'authentieke' Romeinse Ritus? Ach, dat oude ding. Dat kan het beste in een museum blijven – of nog beter - in een stoffige kist onder het oude altaar van een Novus Ordo-parochie waar sinds eind jaren '60 van de vorige eeuw geen soutane meer werd gezien.

En dan is daar nog 'kardinaal' Víctor Manuel 'Tucho' Fernández – een man wiens pastorale geschriften lezen als een mengeling van puberpoëzie en theologische performancekunst – die nu met de excommunicatie-stempel zwaait met het enthousiasme van een surveillant in een school die net iemand op kauwgom kauwen heeft betrapt. Met de zegen van de 'paus', uiteraard. Want niets schept méér eenheid in de synodale Bastaard-kerk dan het afschieten van de laatste groep Katholieken die nog steeds gelooft dat de Eucharistie het Lichaam, Bloed, de Ziel en de Godheid van Christus is, en niet slechts een koekje om samen te delen.

Dus hier staan ​​we dan. Een zwaar gemoed? Absoluut. Maar verrast? Allerminst. Dit is hetzelfde Vaticaan dat al decennialang de gelovigen psychologisch heeft gemanipuleerd en gemarteld, terwijl het deed alsof het "open" stond voor dialoog. Het masker van de pestkoppen in het gevallen 'Rome' is nu afgevallen, we hebben te maken met would-be dictators in dienst van de Satan!

De leugens zijn overduidelijk. De hypocrisie is stuitend. Maar wat met de FSSPX? Ze zullen de Heilige Mis van alle tijden blijven opdragen - geëxcommuniceerd of niet - omdat zij weten – en wij weten – dat het Geloof van onze vaderen géén toestemming van het gevallen 'Rome' nodig heeft om waar te zijn.

Requiem aeternam voor de geloofwaardigheid van het gevallen 'Rome'. Alweer.

Waarom vervolgt de 'Novus-Ordo-kerk' de Katholieken?

Welcome Home Br Ignatius Maria to Papa Stronsay

Br Ignatius Maria, Take Thy Rest on the Monastery-Island of Papa Stronsay

Preek van Z.E.H. John A. Perricone op zondag, 17 mei 2026 in de Heilige Drievuldigheidskerk in Hackensack, New Jersey waarin hij de Katholieken aanmoedigt om trouw te blijven te midden van de verwarring en het lijden in de Kerk door te bedenken dat Onze-Lieve-Heer deze beproevingen heeft voorspeld en ze gebruikt om onze trouw en liefde voor Hem te verdiepen

'Adoro te devote' - Basílica de Covadonga

EXCLUSIVE: Transalpine Redemptorists Denounce Post-Vatican II 'Popes'

ZATERDAG 2 MEI 2026 | Brief en Verklaring van de Congregatie van de Zonen van de Allerheiligste Verlosser - Transalpijnse Redemptoristen: "Het aanvaarden van de valse leer van Vaticanum II zou ons scheiden van de Katholieke Kerk"

Het gekonkelfoes tussen Prevost en Mullally was de spreekwoordelijke druppel!

Als Zuid-Amerikaan heeft Prevost géén oog voor de zéér bloedige vervolging van
de Katholieke Kerk in het Verenigd Koninkrijk van de 16e tot en met de 19e eeuw
en 'vergeet' Prevost kennelijk ook bijvoorbeeld The Great Famine en de genocide
op méér dan 1.000.000 Katholieke Ieren door de Britse overheid en hun staatskerk!

In hun Brief en Verklaring schrijven de Transalpijnse Redemptoristen o.a. het volgende:

De modernistische invloed binnen de structuren en hiërarchie van de officiële Kerk heeft een kritiek punt bereikt en is bijna verzadigd. Het probleem is nu veel dieper geworteld en voor iedereen duidelijker.

Wat is dan het probleem? Het probleem is, zoals Sint-Pius X waarschuwde, dat de structuren van de Katholieke Kerk zijn geïnfiltreerd door mensen met een andere, niet-katholieke religie. Ze gebruiken de katholieke naam, ze bezetten katholieke gebouwen, ze kennen de katholieke cultuur. Van buitenaf lijken ze 'katholiek', maar ze belijden niet het Katholieke Geloof zoals dat door de eeuwen heen is onderwezen. In werkelijkheid zijn ze gevormd als revolutionairen die zich hebben toegelegd op de veroordeelde vrijmetselaarsketterijen van godsdienstvrijheid, godsdienstonverschilligheid en vals oecumenisme. Hun infiltratie heeft de Katholieke religie een dodelijke wond toegebracht; ze hebben een grote scheuring veroorzaakt binnen het Mystieke Lichaam. Wij moeten pal achter de Katholieke Kerk staan en ons ver van de vermomming van haar namaaksel verwijderen.

'Onze' geestelijke Franse Revolutie is aangebroken. Ze kwam tijdens het Tweede Vaticaans Concilie. Kardinaal Suenens gaf het zelf toe: "Le Concile, c’est 1789 dans l’Église" / "Het Concilie is het 1789 in de Kerk". De Franse Revolutie was het werk van de Vrijmetselarij. De drie kernwoorden - Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap - werden de drie grote dwalingen van het Tweede Vaticaans Concilie: Vrijheid – Religieuze Vrijheid, Gelijkheid – Religieuze Onverschilligheid en Broederschap – Valse Oecumenische Orde.

De documenten van het Tweede Vaticaans Concilie verwerpen de veroordeling van het indifferentisme en negeren de constante Leer van de Kerk.

We hebben gezien hoe Johannes Paulus II de Koran kuste, een boek dat de goddelijkheid van Christus ontkent. We hebben interreligieuze bijeenkomsten in Assisi gezien waar heidenen samen met katholieken tot hun afgoden baden. We hebben gezien hoe het Pachamama-beeld in de Sint-Pietersbasiliek werd gebracht. We hebben het Abu Dhabi-document over 'Menselijke Broederschap' gezien, dat spreekt over de diversiteit van religies zoals door God gewild. We hebben Amoris Laetitia en Fiducia Supplicans gezien, documenten die niet anders kunnen worden omschreven dan als een verraad van de Morele Wet.

God, die de Onfeilbare Waarheid is, die noch kan bedriegen noch bedrogen kan worden, heeft aan de Kerk geopenbaard dat de Zetel van Petrus altijd onbesmet blijft door enige dwaling. Dit is een geloofsartikel. Als de Zetel van Petrus een dwaling zou verkondigen, dan is de persoon die die dwaling verkondigt zonder enige twijfel géén katholieke paus. En als hij géén katholieke paus is, is hij helemaal géén paus.

Een lichtstraal voor onderscheidingsvermogen in deze duisternis: de Pausen van vóór het Tweede Vaticaans Concilie verkondigden de Waarheid. De pseudo-pausen van na het Tweede Vaticaans Concilie verkondigen dwaling. Géén gesjoemel meer. Als onverschilligheid ketterij en dwaling is, kunnen al diegenen die de dwaling verkondigen géén rechtmatige opvolgers van Petrus zijn.

De conclusie is duidelijk: we kunnen niet samenwerken met hen die beweren 'katholiek' te zijn, maar steeds dieper in afvalligheid vervallen. Geen enkele Katholiek kan dat. De piraten hebben de Ark van Petrus geënterd; er is geen plaats voor ons op het dek. We moeten naar de hoge mast klimmen voor onze veiligheid; daar, aan de dwarsbalk, hangt onze gekruisigde Heer.

Hier is een eenvoudige waarheid: we zien de Kerk, de heilige wijngaard, verwoest door de vijanden van binnenuit. Het is zover gekomen dat het voor niemand van ons mogelijk is om de invloed van de valse Kerk van het Tweede Vaticaans Concilie te ontlopen.

We moeten echter verder. We moeten alle samenwerking verbreken met hen die het Geloof en daarmee de Kerk hebben verlaten. We moeten de modernistische hiërarchie, het valse Tweede Vaticaans Concilie en de valse leer die zich voordoet als 'katholicisme', maar in feite de oude ketterij van het indifferentisme in een modern jasje is, afwijzen.

Maar, we moeten erkennen dat de institutionele structuren die beweren de 'Katholieke Kerk' te zijn, geïnfiltreerd zijn. De mannen die de ambten bekleden, behoren tot de modernistische religie en niet tot de Katholieke Kerk. De leerstellingen die zij verkondigen zijn gevaarlijk.

Laten we ons vasthouden aan Christus, gisteren en vandaag en voor altijd dezelfde. Laten we ons vasthouden aan Zijn Moeder, de Medeverlosseres en Middelares van alle genaden: want een kind van Maria kan nooit verloren gaan. Laten we tot Onze-Lieve-Vrouw bidden om de genade van volharding, opdat we het Geloof van onze Voorvaders mogen bewaren en de genade mogen ontvangen om daarin te sterven. Amen.


Verklaring

1. De Kerk is al minstens sinds de tijd van Paus Gregorius XVI geïnfiltreerd door vijanden.

2. De vrijmetselaarsketterij van het indifferentisme, die al meer dan 200 jaar vóór het Tweede Vaticaans Concilie door de Pausen werd bestreden, werd tijdens het Tweede Vaticaans Concilie duidelijk verkondigd door valse geestelijken met een vals gezag.

3. De pauselijke pretendenten van Paulus VI tot en met Leo XIV hebben in flagrante tegenspraak met de onbetwistbaar Katholieke pausen van vóór het Tweede Vaticaans Concilie gehandeld en onderwezen.

4. Sinds het Tweede Vaticaans Concilie hebben de schijnpausen een geestelijke catastrofe van de grootst denkbare omvang veroorzaakt.

5. De nieuwe leerstellige, morele, liturgische en disciplinaire beslissingen sinds het Tweede Vaticaans Concilie kunnen niet worden aanvaard, omdat ze in tegenspraak zijn met wat eraan voorafging.

6. Het aanvaarden van de valse leer van het Tweede Vaticaans Concilie zou ons scheiden van de Katholieke Kerk.

7. Een Katholiek kan een man niet erkennen als de Vicaris van Christus die tegelijkertijd Zijn leerstellingen in geloofs- en morele zaken verwerpt, noch Zijn geboden in tucht- en liturgische zaken onderhoudt.

Onze verklaring is nieuw. Ons perspectief is veranderd. Maar ons Geloof is niet veranderd. Vasthoudend aan het Ware Geloof van onze Voorvaders, zullen wij de Ware Mis blijven opdragen. Wij zullen de Ware God aanbidden. En wij zullen ons inzetten voor een Onvolmaakt Algemeen Concilie om de triomf van Christus' Ene, Heilige, Katholieke en Apostolische Kerk te bewerkstelligen.

De boodschap aan de vijanden van de Kerk is duidelijk:

Mgr. Antonio de Castro Mayer, Bisschop-Emeritus van Campos, Brazilië

Vandaag is het 35 jaar geleden dat Mgr. Antonio de Castro Mayer, Bisschop-Emeritus van Campos, Brazilië, overleed. Hij was één van de meest standvastige verdedigers van de Katholieke Traditie tégen de verwoestende gevolgen van het zogenaamde 'Tweede Vaticaans Concilie' en de daaropvolgende post-conciliaire hervormingen. Tijdens zijn ministerium in Campos heeft hij de schismatieke Novus Ordo Missae nooit ingevoerd, waardoor Campos tot zijn aftreden in 1981 het enige traditionele bisdom ter wereld bleef. Tot aan zijn aftreden op 29 augustus 1981 werd de Tridentijnse Mis in het hele bisdom Campos gecelebreerd, samen met alle andere traditionele Katholieke gebruiken en devoties in het Latijn. Hij was een naaste collega van Aartsbisschop Marcel Lefebvre tijdens de zittingen van het zogenaamde 'Tweede Vaticaans Concilie' en werkte mee aan de Coetus Internationalis Patrum. Hij was mede-consecrator van de toenmalige vier hulpbisschoppen van de Priesterbroederschap Sint-Pius X op 30 juni 1988. Hij overleed precies een maand na het overlijden van Mgr. Lefebvre.


Hier volgt zijn 'geloofsbelijdenis' tijdens de Bisschopswijdingen van 30 juni 1988 voor de Priesterbroederschap Sint-Pius X, die door Mgr. Lefebvre "Operatie Overleven" genoemd:

"Mijn aanwezigheid hier bij deze ceremonie is een gewetenskwestie: het is de plicht om het Katholieke Geloof te belijden voor de gehele Kerk en in het bijzonder voor Zijne Excellentie Aartsbisschop Lefebvre, voor alle priesters, religieuzen, seminaristen en gelovigen die hier aanwezig zijn."

"Sint-Thomas van Aquino leert dat er niet in alle omstandigheden een verplichting bestaat om publiekelijk het Geloof te belijden, maar wanneer het Geloof in gevaar is, is het dringend noodzakelijk om het te belijden, zelfs met gevaar voor eigen leven."

"Dit is de situatie waarin we ons bevinden. We leven in een ongekende crisis in de Kerk, een crisis die de Kerk in Haar essentie raakt, zelfs in Haar wezen, namelijk het Heilig Misoffer en het Katholieke Priesterschap, de twee mysteries die in wezen met elkaar verbonden zijn, want zonder het Heilig Priesterschap is er géén Heilig Misoffer en bijgevolg geen enkele vorm van openbare eredienst. Evenzo is het op deze basis dat men de maatschappelijke heerschappij van onze Heer Jezus Christus opbouwt."

"Daarom, aangezien het behoud van het Priesterschap en de Heilige Mis op het spel staat, en ondanks de verzoeken en de druk van velen, ben ik hier om mijn plicht te vervullen: om een openbare geloofsbelijdenis af te leggen."

"Het is droevig om de betreurenswaardige blindheid te zien van zoveel medebroeders in het bisschoppelijk ambt en het priesterschap, die de huidige crisis niet zien of niet willen zien, noch de noodzaak om het modernisme dat momenteel heerst te weerstaan, om trouw te blijven aan de missie die God ons heeft toevertrouwd."

"Ik wil hier mijn oprechte en diepe steun betuigen aan het standpunt van Zijne Excellentie Aartsbisschop Marcel Lefebvre, dat voortkomt uit zijn trouw aan de Kerk van alle Eeuwen. Wij beiden hebben uit dezelfde bron gedronken, namelijk die van de Heilige, Katholieke, Apostolische en Romeinse Kerk."

"Moge de Allerheiligste Maagd, onze Moeder, die ons in Fatima moederlijk waarschuwde voor de ernst van de huidige situatie, ons de genade schenken om door onze houding de gelovigen te kunnen helpen en verlichten, zodat zij zich zullen afkeren van deze verderfelijke dwalingen, waarvan zij het slachtoffer zijn, misleid als zij zijn door velen die de volheid van de Heilige Geest hebben ontvangen."

"God zegene Aartsbisschop Lefebvre en zijn werk."

Muito obrigado, Monsenhor!

Het Katholieke verzet - dat uitsluitend vanuit de Novus-Ordo-kerk is ontstaan - tégen de anti-katholieke junta in het Vaticaan groeit exponentieel

De Franse bisschop-emeritus Alain Castet van Luçon (Vendée) legt 'Traditionis Custodes' naast zich neer en wijdde op zaterdag 17 januari broeder Thomas-Marie Warmuz tot priester volgens het 'Pontificale Romanum' gebruikmakende van de ceremoniële kenmerken die eigen zijn aan de Dominicaanse Ritus

Je confie chacun et chacune d’entre vous
à la bienveillance de Dieu.
Je garde la ferme certitude
qu’Il accompagnera notre Eglise,
lui donnant de rester fidèle
à sa grande Tradition de générosité apostolique.

Priez pour moi comme je prie pour vous.

De wijding vond plaats in Chémeré-le-Roi binnen de Broederschap
van Saint-Vincent-Ferrier, een door de Dominicanen geïnspireerde
priesterbroederschap gewijd aan de Romeinse liturgie.

Tevens werd broeder André-Marie Mwanza tot subdiaken gewijd.

In de Kerk zijn vrouwelijke misdienaars (misdienettes) universeel verboden

De Traditie schrijft voor dat de rol van misdienaar altijd voorbehouden is geweest aan mannen – en terecht. Deze kwestie heeft niets te maken met de 'gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen', hoewel onze maatschappij, die zo geobsedeerd is door revolutionair egalitarisme en 'vrouwenemancipatie' (= een dwaling uit de Sovjetunie!) deze kwestie vaak ten onrechte in die context plaatst. De nabijheid van de misdienaar tot het fysieke altaar en de offerhandeling – waarmee de mens God de verschuldigde eer bewijst – maakt hem ontvankelijker voor Gods roeping tot het priesterschap. Door aan het altaar te dienen, kan een jongeman het priesterschap beter onderscheiden. Sterker nog, dergelijke liturgische dienst is één van de grootste bronnen van genade voor de priesterlijke roeping. Het is daarom in strijd met de vroomheid om een meisje te laten dienen, omdat dit een verkeerd beeld (zelfs een valse verwachting!) kan scheppen dat zij door God tot het priesterschap geroepen zou kunnen worden. Omwille van diezelfde reden is het verboden om gehuwde (niet-celibataire) mannen te laten dienen.

Vrouwen zijn absoluut verboden aan het altaar

In de encycliek Allatae Sunt van 26 juli 1755 verklaarde Paus Benedictus XIV in paragraaf 29:

“Paus Gelasius (5de eeuw) veroordeelde in zijn negende brief (hoofdstuk 26) aan de bisschoppen van Lucanië de kwalijke gewoonte dat vrouwen de priester dienden tijdens de Mis. Omdat dit misbruik zich ook onder de Grieken had verspreid, verbood Innocentius IV (13de eeuw) het strikt in zijn brief aan de bisschop van Tusculum: "Vrouwen mogen het niet wagen aan het altaar te dienen; deze bediening moet hun volledig worden ontzegd". Ook wij hebben deze praktijk in dezelfde bewoordingen verboden in onze veelvuldig geciteerde constitutie Etsi Pastoralis, sectie 6, nr. 21.”

Het verbod voor vrouwen om aan het altaar te dienen werd bevestigd in het Kerkelijk Wetboek van 1917 (Canon 813, § 2), met enkele verduidelijkingen: "Wanneer geen man beschikbaar is om de antwoorden uit te spreken kan een vrouw deze om een gegronde reden uitspreken, maar enkel op voorwaarde dat zij de antwoorden op een afstand uitspreekt en op geen enkele wijze het altaar nadert". Simpel gezegd betekent dit dat geen enkele vrouw het priesterkoor (de ruimte tussen de communiebank en het altaar) mag betreden tijdens de Heilige Mis. Kortom, het Kerkelijk Wetboek van 1917 beperkte de "dienende rol" van een vrouw tot het uitspreken van de antwoorden, en dan alleen als daar een voldoende noodzakelijke reden voor was.

In 1970 veroordeelde het Vaticaan vrouwelijke misdienaars in Liturgicae instaurationes en ook nog in 1980 in Inaestimabile donum. Pas in de ketterse circulaire van de Congregatie voor de Goddelijke Eredienst en de Sacramenten aan de voorzitters van de bisschoppenconferenties op 15 maart 1994 stond het Vaticaan de vrouwelijke misdienaar officieel toe in de Novus Ordo.

Dit is echter een complete breuk met de Traditie en heeft geleid tot vele liturgische misbruiken, vrouwen die denken dat zij om de wijding vragen (wat ketters is) en minder mannen die priester worden.