God's Not Dead

Lazarus van Bethanië

Waarom werd Lazarus uit de doden opgewekt?

Joh 11:4  Toen Jezus dit vernam, zei Hij: Deze ziekte loopt niet uit op de dood, maar ze dient tot glorie van God, en om Gods Zoon te verheerlijken.
Joh 11:15  En om u verheug Ik mij, dat Ik er niet aanwezig was, opdat gij geloven moogt. Maar laten we nu naar hem toegaan.
Joh 11:25  Jezus sprak tot haar: Ik ben de verrijzenis en het leven. Wie in Mij gelooft, zal leven, ook al is hij gestorven;
Joh 11:26  en wie leeft en in Mij gelooft, zal niet sterven voor eeuwig. Gelooft ge dit?

Over de begrippen 'Sensus fidei' (= het bovennatuurlijke geloofsaanvoelen / geloofservaring / geloofszin / geloofsbegrip / geloofsbesef / geloofsverstaan) en de 'Sensus fidelium' (= het 'geloofszin(tuig)' van de gelovigen of hoe de gelovigen het Geloof waarnemen, ervaren en beleven)

UIT DE CATECHISMUS VAN DE KATHOLIEKE KERK

De interpretatie van het erfgoed van het Geloof

Het erfgoed van het Geloof dat aan de Kerk in haar totaliteit is toevertrouwd

84 - "Het geloofsgoed" ('depositum fidei'), die vervat ligt in de Heilige Overlevering en de Heilige Schrift, is door de Apostelen aan de Kerk in haar totaliteit toevertrouwd. "Door aan deze geloofsschat vast te houden volhardt het hele heilige volk, verenigd met zijn herders, voortdurend in de Leer van de Apostelen en in het gemeenschappelijk leven, in het breken van het brood en het gebed, zodat er tussen bisschoppen en gelovigen een uitzonderlijke eensgezindheid ontstaat in het behouden, beleven en belijden van het overgeleverde Geloof".


Het Leergezag van de Kerk

85 - "De taak om op authentieke wijze het geschreven of overgeleverde woord van God te verklaren is alleen aan het levend leergezag van de Kerk toevertrouwd", d.w.z. aan de bisschoppen in gemeenschap met de opvolger van Petrus, de bisschop van Rome; "het oefent zijn gezag uit in de naam van Jezus Christus".

86 - "Dit Leergezag staat echter niet boven het Woord van God [!], maar is de dienaar ervan door alleen te leren wat overgeleverd is, voor zover het namelijk dit overgeleverde Woord, krachtens goddelijke opdracht en met de bijstand van de Heilige Geest, met eerbied aanhoort, heilig bewaart en trouw uiteenzet en doordat het uit deze ene geloofsschat alles put wat het als door God geopenbaard te geloven voorhoudt".

87 - Wanneer de gelovigen zich het Woord van Christus tot zijn Apostelen herinneren: "Wie naar u luistert, luistert naar Mij" (Lc. 10, 16), ontvangen zij volgzaam het onderricht en de richtlijnen die hun herders hun op verschillende manieren geven.


De bovennatuurlijke Geloofszin

91 - Alle gelovigen hebben deel aan het verstaan en het doorgeven van de Geopenbaarde Waarheid. Ze zijn gezalfd met de Heilige Geest [door het Doopsel] die hen onderricht en naar de volle Waarheid leidt. 

92 - "De gemeenschap als geheel van de gelovigen (...) kan niet dwalen in het Geloof [!]; en zij manifesteert dit bijzonder kenmerk door middel van de bovennatuurlijke geloofszin van geheel het volk, wanneer dit 'vanaf de bisschoppen tot aan de eenvoudigste leken gelovigen' zijn universele eensgezindheid uitdrukt in zaken van geloof en zeden".

93 - "Door deze geloofszin, gewekt en in stand gehouden door de Geest van waarheid, blijft het volk van God onder de leiding van het heilig Leergezag ( ... ) onwankelbaar trouw aan het Geloof dat eens en voor altijd aan de heiligen werd overgeleverd, dringt er met een juist inzicht dieper in door en brengt het steeds volmaakter in praktijk".


De groei in het geloofsverstaan

94 - Door de bijstand van de Heilige Geest kan het verstaan van zowel de werkelijkheden als van de woorden van de geloofsoverlevering, groeien in het leven van de kerk:

• "door de beschouwing en de studie van de gelovigen die dit alles in hun hart bewaren"; het is in het bijzonder "het theologisch onderzoek dat de kennis van de geopenbaarde waarheid verdiept".

• "door het innerlijk inzicht in de geestelijke dingen dat de gelovigen ervaren"; "de goddelijke woorden en wie ze leest groeien samen;"

• "door de prediking van hen die met de opvolging in het bisschopsambt het zeker charisma van de waarheid hebben ontvangen".

Toelichting:

De Sensus fidei zet, onder invloed van de Heilige Geest, het Licht van het Geloof, het deelhebben van de gelovige aan God als de Eerste Waarheid, als eerste grondvoorwaarde vooruit. Daardoor wordt het gelovige 'verstaan' eerst mogelijk. Gelovigen geloven, bidden en verstaan.

Het is overigens niet geheel onwaarschijnlijk, dat de leiding van de Kerk in België, zeer weinig, om niet te zeggen niets, van het Geloof verstaat. Integendeel, aan de lopende band bewijzen ze in 'Kerk en leven', op 'Kerknet' en met Suenens, Danneels, De Kesel, Vangheluwe, Van Looy, Bonny etc. dat ze er helemaal niets van verstaan!

Of met de woorden van Jozef De Kesel zélf: "Ik ben er niet klaar voor."

Bron: Anoniem

Een concreet voorbeeld van de 'Sensus fidelium':

Ga geestelijk binnen in de cel van de Heilige Theresia van Lisieux

Francis Kardinaal Arinze over het persoonlijk gebed

De beenderen, die teruggevonden werden in de 'Verborgen Bewaarplaats in de Graffiti-muur' onder de 'Confessio' in de Sint-Pietersbasiliek in Rome, zijn weldegelijk de beenderen van de Heilige Apostel Petrus

1. Het 'tropaion' of het grafmonument onder het hoofdaltaar van de Sint-Pietersbasiliek is vrijwel zeker het graf van de Heilige Petrus.

2. De 'Verborgen Bewaarplaats in de Graffiti-muur' werd blijkbaar tegen het graf aangebouwd om er iets waardevols in te kunnen verbergen, namelijk de beenderen van de Heilige Petrus. Het kwam er dus op aan om de beenderen droog te kunnen bewaren.

3. Na verloop van tijd werden de beenderen van de Heilige Petrus dus uit het graf gehaald. Dat deze beenderen in de grond gelegen hebben, bewijzen de restjes aarde die nog steeds op en in de poriën van de beenderen zitten. De textuur van de grond op de beenderen komt overeen met de grond uit het centrale graf van het tropaion. Vervolgens werden deze beenderen ingepakt in een purperen doek. Dit valt af te leiden uit de kleurstofresten op de beenderen zelf. Daarna werden de beenderen in de 'Verborgen Bewaarplaats' neergelegd en ingemetseld.

4. Het Keizerlijke purper waarin de beenderen werden gewikkeld, wijst erop dat het hier de beenderresten van een zeer belangrijk persoon betrof.

5. De 'Graffiti-muur' en de 'Geheime Bewaarplaats' werden rond 250 n.C. gebouwd. Na de depositie van de beenderen in de 'Verborgen Bewaarplaats' werd deze vervolgens verzegeld en niet meer geopend tot de ontdekking in de jaren '40 van de vorige eeuw. Deze beenderen zijn dus sowieso ouder dan 250 n.C. Tot op heden werd er nog geen C14-datering op de beenderen uitgevoerd omwille van een zekere terughoudendheid om toch maar geen stuk van de relikwieën te vernietigen.

6. Het beroemde graffiti-fragment "Petros eni" kwam uit de 'Graffiti-muur'. Waarschijnlijk markeerde het de plek van de 'Verborgen Bewaarplaats' in de 'Graffiti-muur'.

7. De beenderen zijn deze van een oudere, stevig gebouwde man, die waarschijnlijk tussen de zestig en zeventig jaar oud was. Dit is in overeenstemming met de feiten die bekend zijn. De Heilige Petrus werd tussen 63 en 67 n.C. te Rome door Nero gemarteld en ter dood gebracht.

8. Het skelet is echter niet compleet. Slechts de helft werd in de 'Verbogen Bewaarplaats' teruggevonden. In het reliekschrijn van Petrus boven het hoofdaltaar in de Sint-Jan-van-Lateranen worden ook delen van de schedel en het kaakbeen van Petrus bewaard. Blijkbaar werd er een deel van het skelet van Petrus apart gehouden en verdeeld. Een deel is later in het Lateraan terechtgekomen.

9. Ook opvallend is het feit dat de beenderen van de voeten geheel ontbreken. Zou dit betekenen, dat Petrus die ondersteboven werd gekruisigd, snel van het kruis werd afgenomen, door zijn voeten na zijn dood aan het kruis, af te hakken net boven de enkel?

10. Op het ogenblik dat Keizer Constantijn de 'memoria' liet bouwen rondom het graf van de Heilige Petrus, werd ervoor geopteerd om de 'Graffiti-muur' mee in te bouwen. Dit had als gevolg dat de 'Nis van de Pallia' een beetje asymmetrisch kwam te staan. Dit is tot op de dag van vandaag zo gebleven. Degenen die de 'memoria' bouwden, moeten dus blijkbaar geweten hebben, dat de relieken van de Heilige Petrus zich in de Graffiti-muur bevonden. Waarom zou men anders deze latere toevoeging aan het graf van Petrus per se hebben willen bewaren, aangezien dit eigenlijk niet esthetisch verantwoord was.

Bronnen:

The Tomb of St. Peter
by Margherita Guarducci - 1960

The Bones of St. Peter
The First Full Account of the Search for the Apostle's Body
by John Evangelist Walsh - 1982

Afbeeldingen:

De bewaard gebleven skeletdelen van de Heilige Petrus zijn in het zwart aangeduid.

De 'Nis van de Pallia' staat links van de dwarse ''Graffiti-muur (g) die tegen het graf van Petrus is aangebouwd.



De 'Nis van de Pallia' met rechts de marmeren bekleding van de 'Graffiti-muur'. Door het hekwerk zien we nog een stuk van het altaar van Paus Callixtus II.

Over de beenderen van de Heilige Petrus: "PETROS ENI - PETRUS IS HIER"

Tekst van de aankondiging van Paus Paulus VI betreffende de relieken van de Heilige Petrus - The New York Times 27 juni 1968

"Paus Pius XII zei in zijn Kerstboodschap voor de radio op 23 december 1950: 'De essentiële vraag is als volgt: Is het graf van de Heilige Petrus werkelijk gevonden? De definitieve conclusie van het werk en het onderzoek beantwoordt die vraag met een zeer duidelijk 'ja'."

"Nieuwe onderzoeken, zeer uitgebreid en nauwgezet, zijn daarna uitgevoerd op de beenderen met resultaten die we, gesteund door het oordeel van gekwalificeerde, prudente en bekwame mensen, geloven positief te zijn. De relieken van de Heilige Petrus zijn geïdentificeerd op een wijze die wij als overtuigend beschouwen."

Paus Paulus VI - 27 juni 1968 

De Vaticaanse Necropolis

De Vaticaanse necropolis, ook bekend als de Scavi, ligt onder de 'grotten' van de Sint-Pietersbasiliek.

De necropolis ontstond vanaf de 1ste eeuw langs de Via Cornelia die over de Vaticaanse heuvel in westelijke richting liep. Volgens de overlevering werd hier Petrus begraven, nadat hij in het naastgelegen Circus van Nero was gekruisigd. Ondanks de verscheidene perioden van de christenvervolgingen, werd zijn graf op deze plaats altijd vereerd door het groeiende aantal Christenen. Zij kwamen als pelgrims naar het graf om te bidden.

Constantijn de Grote liet boven het graf van Petrus vanaf 324 de Oude Sint-Pietersbasiliek bouwen. Voor de bouw van deze grote kerk was het noodzakelijk een deel van de Vaticaanse heuvel te egaliseren. Er werd een grote hoeveelheid aarde aangevoerd die bovenop de necropolis werd gestort, waardoor een kunstmatig platform ontstond. Het altaar van de kerk stond precies boven de tombe van de Heilige Petrus. Dit graf en vele andere tombes langs de Via Cornelia bleven zo ondergronds bewaard. In 1506 werd de sterk vervallen oude kerk afgebroken en vervangen door de huidige basiliek.

Tussen 1940 en 1949 werd in opdracht van Paus Pius XII een grote opgraving georganiseerd onder de crypte van de Sint-Pieter. Immers, enige dagen nadat Eugenio Pacelli tot Pius XII verkozen was, in maart 1939, gaf hij opdracht aan Monseigneur Ludwig Kaas, de 'domheer' van de Sint-Pietersbasiliek, om de opgravingen onder de Vaticaanse Grotten te starten.

Bij deze werkzaamheden werd een deel van de antieke necropolis blootgelegd. Ook de tombe van de Heilige Petrus werd opgegraven. In het originele graf, beneden de 'Muro Rosso' - 'de Rode Muur' werden er echter géén menselijke beenderen in situ aangetroffen. De beenderen van de Heilige Petrus werden aangetroffen in een 'Verborgen Bewaarplaats in de Graffiti-muur'.

Paus Pius XII maakte daarop wereldkundig dat de stoffelijke resten van de Apostel Petrus waarschijnlijk waren teruggevonden.

In zijn 'Kerkelijke Historie' [II xxv 6-7] verhaalt Eusebius van Ceasarea over een geestelijke met de naam Gaius

Eusebius schrijft:

"Gaius, in een geschreven dialoog met Proclus, de leider van de Phrygiërs, zegt het volgende over de plaatsen waar de heilige relieken van de genoemde Apostelen [Petrus en Paulus] geplaatst zijn: 'Maar ik kan de tropaia van de Apostelen aanwijzen; want als je naar het Vaticaan gaat [Petrus] of richting Ostia [Paulus], zal je daar de tropaia vinden van diegenen die de Kerk gesticht hebben."

Over de menselijke beenderen uit de 'Verborgen Bewaarplaats in de Graffiti-muur':

Op minder dan zes meter onder het hoofdaltaar van de Sint-Pietersbasiliek bevindt zich een met graffiti bedekte muur van gepleisterd baksteen. In die muur bevindt zich een rechthoekige holte die negentien doorzichtige plexiglas dozen bevat die gevuld zijn met oude botten, waarvan gezegd wordt dat het de sterfelijke resten zijn van de Heilige Petrus zelf. Een smalle spleet in de muur maakt het mogelijk twee van die dozen met hun inhoud van botten te zien.

Op zekere avond vroeg in 1942, een paar dagen nadat het team voor het eerst de 'Graffiti-muur' blootgelegd had en vluchtig in de door mensenhanden gemaakte holte gekeken hadden, met het voornemen daar later eens nader naar te kijken, kwam Mgr. Kaas op zijn inspectieronde in het gebied, samen met de voorman Segoni. Segoni onderzocht de holte met zijn zaklamp. Toen hij wat leek op een aantal botten, vermengd met puin rapporteerde, gelastte Mgr. Kaas hem zonder aarzelen deze te verwijderen om ze veilig te stellen. Behalve wat stukken mortel en puin die uit de bovenliggende muurvulling gevallen waren, waren het allemaal menselijke beenderen, die tot spierwit gebleekt waren. Mgr. Kaas plaatste ze één voor één eerbiedig in een doos.

Deze beenderen werden veertien jaar lang door Paus Pius XII zelf bewaard in zijn privé-appartement. Hoewel hij later enigszins terughoudend was over de authenticiteit van de botten, is duidelijk dat hij voor zichzelf geloofde dat ze echt waren. Tenslotte hadden zijn lijfarts Dr. Galeazzi-Lisi en verscheidene medische deskundigen de botten nauwgezet onderzocht in het bijzijn van de Paus, en hadden ze verklaard, dat het de botten van een man waren, krachtig gebouwd, misschien zeventig jaar oud ten tijde van zijn dood.

Over de dierlijke beenderen die werden opgegraven onder de 'Muro Rosso' - 'de Rode Muur':

Deze beenderen werden door Luigi Cardini geïndentificeerd als zijnde de botten van kippen, varkens, schapen en geiten. Deze botten, samen ongeveer vijftig tot zestig fragmenten, waren de restanten van een Romeins grafmaal. Hier hebben we te maken met de opvulling van het originele, lege graf, nadat de beenderen van de Heilige Petrus omwille van veiligheidsredenen uit het graf gehaald waren en in de 'Graffiti-muur' ingemetseld werden.

"PETROS ENI - PETRUS IS HIER"

Margherita Guarducci was een deskundige op het gebied van oude opschriften, die door het Vaticaan in september 1953 werd ingehuurd om de graffiti van de 'Graffiti-muur' te bestuderen, die ruim een decade eerder was blootgelegd. Zij kwam tot de conclusie, dat veel van de graffiti een Christelijke geheime code betrof, daarmee aangevend, dat de plaats niet alleen bezocht werd (waarschijnlijk in het geheim) door Christenen tot aan de tijd dat Constantijn zijn basiliek er over heen bouwde, maar ook dat een verering van Petrus daar had bestaan.

Guarducci kwam tot de conclusie, dat al deze aan Petrus gewijde graffiti betekenden, dat ze dicht bij een plaats was die van grote betekenis was geweest voor de vereerders van Petrus. Bovendien, een fragment van het ingekraste pleister op de 'Rode Muur' scheen de doorslag te geven. Geschreven in Griekse hoofdletters stond erop te lezen: "Petros Eni" (= "Petrus is hier"). Het fragment werd ontdekt door Antonio Ferrua, één van de vier oorspronkelijke onderzoekers.

Guarducci geloofde dat de beenderen die door Segoni te voorschijn waren gebracht geassocieerd waren met de 'Graffiti-muur' en ze geloofde dat de graffiti plus het Petros Eni fragment van de 'Muro Rosso' bewezen, dat het grafcomplex niets anders kon zijn dan het Tropaion van Gaius, dat we kennen van Eusebius van Ceasarea.

Beeldmateriaal:

Grafveld 'P', het zogenaamde Tropaion of het Grafmonument van Petrus en de 'Rode Muur' onder het hoofdaltaar van de Sint-Pietersbasiliek

Dwarsdoorsnede van de Sint-Pietersbasiliek, de Vaticaanse 'Grotten' en de Scavi

Grafveld 'P', het Tropaion/Grafmonument van Petrus en de 'Rode Muur' onder het hoofdaltaar van de Sint-Pietersbasiliek en de apsis van de Constantijnse Basiliek

Dwarsdoorsnede van de complexe architectonische situatie onder het Pauselijke altaar

Aanduiding van de 'Rode Muur'

De Romeinse weg met grafgebouwen onder de 'Grotten' van de Sint-Pietersbasiliek

Reconstructie van het Tropaion/Grafmonument van Petrus

De beenderen die onder de 'Rode Muur' werden gevonden

De 'Graffiti-muur' en de 'Verborgen Bewaarplaats' waarin de beenderen van de Heilige Petrus werden teruggevonden

De geheime Christelijke codetekens

Het Petros Eni fragment

De 'Verborgen Bewaarplaats in de Graffiti-Muur' nadat de beenderen verwijderd werden

De 'Verborgen Bewaarplaats in de Graffiti-Muur' met de beenderen van de Heilige Petrus in glazen kistjes zoals ze tegenwoordig worden bewaard

De beenderen van de Heilige Apostel Petrus

De beenderen van de Heilige Apostel Petrus

De beenderen van de Heilige Apostel Petrus

Het Katholieke Geloof is onveranderlijk omdat Het door Christus, de Zoon van God, werd geopenbaard!

Il filmato integrale della visita di Benedetto XVI a Serra San Bruno - 09 okt. 2011

De Certosa di Serra San Bruno, Calabria

Het Katholieke Geloof is onveranderlijk.

Het Katholieke Geloof is onveranderlijk.

Uit de Codex van het Canonieke Recht

CODEX IURIS CANONICI
BOEK II  -  VOLK VAN GOD
DEEL I  -  DE CHRISTENGELOVIGEN
TITEL I  -  Verplichtingen en rechten van alle christengelovigen

§ 1 Ten aanzien van hetgeen de gewijde Herders, Christus vertegenwoordigend, als geloofsleraren verklaren of als bestuurders van de Kerk bepalen, zijn de christengelovigen, in het besef van hun eigen verantwoordelijkheid, gehouden een christelijke gehoorzaamheid te betonen.

§ 2 De christengelovigen komt het onverminderd toe hun noden, in het bijzonder van geestelijke aard, en hun wensen aan de Herders van de Kerk kenbaar te maken.

§ 3 Naargelang van de kennis, de deskundigheid en het aanzien dat zij genieten, hebben zij het recht, zelfs ook soms de plicht, hun mening over wat het welzijn van de Kerk aangaat aan de gewijde Herders kenbaar te maken en deze, met behoud van de zuiverheid van geloof en zeden en van de eerbied jegens de Herders, en rekening houdend met het algemeen nut en de waardigheid van de personen, aan de overige christengelovigen bekend te maken.

Nieuws-flash: De verraders zijn onder ons!

De Pieta van Etzelsbach

Quaerere Deum - God zoeken

De Benedictijnen van Norcia, Italië

Requiem voor Professor Dr. Karel van Isacker S.J.

Het Plechtige Requiem vond plaats op dinsdag, 14 september 2010 om 19.00 uur in de Sint-Michaëlskapel te Niel-bij-As.

In paradisum deducant te angeli

Professor Dr. Karel van Isacker S.J.

* 26 juni 1913
+ 25 augustus 2010

In de kapel vond de plechtige Requiemmis plaats met assistentie van diaken en subdiaken en werd opgedragen volgens de buitengewone vorm van de Romeinse ritus (Tridentijns).

De Gregoriaanse gezangen werden verzorgd door de Schola Cantorum uit Achel.


Twee citaten uit het boekje 'Ontwijding' door pater Karel Van Isacker (Davidsfonds, 1989):

"Voor het weervinden van het geloof en de wijding zal er meer nodig zijn dan een terugkeer tot de authentieke teksten van Vaticanum II. Even onontbeerlijk is het goedmaken van de fouten: het overhoophalen van de traditie en het naïeve openstaan voor de 'wereld'."

"Wat na Vaticanum II in de Kerk gebeurde is heel wat anders dan het opruimen van verstarde gebruiken. Het is, op vele punten, een ruptuur met de heilige en daarom onaanraakbare oorsprong, met de Christus Die voortleeft in de Kerk. Het snelle verval van de godsdienstigheid is een symptoom. (...) De hoofdtrend van het proces van secularisering is duidelijk: emancipatie door desacralisatie. De mens moest autonoom worden en dus bevrijd van de religieuze tradities, van de wijding, van het sacrale dat hem opende voor 'het totaal ondere, het transcedente, het absolute, het goddelijke'. Zo werd ieder afbreken van een stuk eerbiedwaardig verleden een stap naar emanciperende ontwijding."

Prof. Dr. Karel Van Isacker S.J. overleden

Op woensdag 25 augustus 2010 om 13.00 uur is, voorzien van het H. Oliesel, op 97-jarige leeftijd overleden de zeereerwaarde pater:

Karel Van Isacker
priester in de Sociëteit van Jezus


Hij overleed op 97-jarige leeftijd, de dag voordien had hij in zijn geliefde Sint-Michaëlskapel zijn briljanten (65-jarig) priesterjubileum gevierd. Eén dag later - op de herdenkingsdag van zijn eerste heilige Mis - heeft zijn hemelse Vader hem thuisgeroepen.

----------------------

Bidden wij voor de zielenrust van onze innig geliefde pater:

God,
Die onder de apostolische priesters Uw dienaar Karel Van Isacker met priesterlijke waardigheid hebt bekleed, geef, vragen wij, dat hij nu voor eeuwig in hun gezelschap mag worden opgenomen. Door onze Heer Jezus Christus, Uw Zoon, Die met U leeft en heerst in de eenheid van de Heilige Geest, God, door alle eeuwen der eeuwen.
Amen.

Heer, geef hem de eeuwige rust. Dat hij mag rusten in vrede. Amen.

----------------------

Pater Van Isacker was een tijdlang hoofdredacteur van "De Vlaamse Linie", dat later "De Nieuwe" werd.

Van Isacker laat de vijftiendelige encyclopedie "Twintig Eeuwen Vlaanderen" na, en een gefundeerd pleidooi voor de Katholieke rechterzijde, een herwerking van zijn doctoraatsverhandeling. Op het einde van zijn leven keerde hij zich radicaal tegen het modernisme in de Kerk, dat sinds het Tweede Vaticaans Concilie de traditie opzijschoof.

De professor bleef tot het eind van zijn leven de mis opdragen volgens de oude ritus.

Van Isacker is gekend om zijn analyse dat de malaise in de Rooms-katholieke Kerk van de tweede helft van de 20e eeuw voortkomt uit haar "bezetenheid" zich aan te passen aan de moderne wereld, zonder zich af te vragen waar die moderne wereld eigenlijk voor staat.