"Wie wérkelijk Christen is, verafschuwt ten volle alle sekten en groeperingen die zich buiten de Leer en buiten de Kerk van Christus bevinden."

Heilige Petrus Canisius, 16e eeuw

Camillo Kardinaal Ruini is teruggekeerd naar het Huis van de Vader

Paus Benedictus XVI met Camillo Kardinaal Ruini in 2006

Geloofsafval bij jongeren in de USA: 1% bekeerde zich, 12% verliet de Kerk

Volgens het rapport Religion Holds Steady in America van het Pew Research Center dat op 8 december 2025 werd gepubliceerd, is er géén statistisch bewijs voor een massale bekering tot het Katholicisme of voor een religieuze opleving onder jongvolwassenen in de Verenigde Staten. Dit is duidelijk in tegenstelling met wat vaak wordt beweerd door de woordvoerders van de Post-conciliaire Novus-Ordo-kerk.

- Jongvolwassenen (18-30 jaar) zijn beduidend minder gelovig dan oudere Amerikanen, een trend die na het Tweede Vaticaanse Concilie begonnen is en die zich vandaag de dag voortzet.

- Ongeveer 55% van de jongste groep volwassenen identificeert zich met een religie in 2025, wat met 57% bijna onveranderd is ten opzichte van 2020.

- Slechts 1% van de volwassenen tussen 18 en 24 jaar heeft zich bekeerd tot het Katholicisme, terwijl 12% het Katholicisme heeft verlaten.

Ondanks de vergelijkbare jubelberichten in Europa in verband met de 'vele' jongeren die zich tot de Novus-Ordo-kerk zouden bekeren - jongeren die wij zélf trouwens nergens bespeuren - zal er in Europa alvast ook géén sprake zijn van één of andere religieuze jeugdrevival.

Christus, Koning van het Heelal: "Hij zal wederkomen in heerlijkheid"

Uit de Catechismus van de Katholieke Kerk:

Wachtend tot alles aan Hem onderworpen is

671 Toch is het rijk van Christus, reeds tegenwoordig in zijn Kerk, nog niet volledig "met macht en grote heerlijkheid" (Lc. 21, 27) gevestigd door de komst van de Koning op aarde. Dit rijk wordt nog belaagd door de boze machten, ook al zijn deze reeds overwonnen door het Pasen van Christus, totdat alles aan Hem onderworpen is, "zolang de nieuwe hemelen en de nieuwe aarde, waar gerechtigheid woont, er nog niet zijn, draagt de Kerk op haar aardse pelgrimstocht in haar Sacramenten en instellingen, die op deze tijd betrekking hebben, de vergankelijke gedaante van deze wereld. Zolang ook leeft Zij te midden van de schepselen die nog steeds zuchten en barensweeën lijden en uitzien naar de openbaring van de kinderen Gods". Om de wederkomst van Christus te verhaasten bidden daarom de Christenen, vooral in de Eucharistie tot Hem met de woorden: "Kom, Heer" (Openb. 22, 20).

De laatste beproeving van de Kerk

675 Voorafgaand aan de komst van Christus moet de Kerk een laatste beproeving doorstaan die het geloof van talrijke gelovigen zal doen wankelen. De vervolging waarmee haar pelgrimstocht op aarde vergezeld gaat, zal het "Mysterie van de Ongerechtigheid" onthullen in de vorm van een godsdienstig bedrog dat de mensen een schijnoplossing biedt voor hun problemen. De prijs die zij daarvoor betalen is dat zij afvallen van de Waarheid. De ergste godsdienstige dwaalleer is die van de Antichrist, d.w.z. die van een pseudo-messianisme waarin de mens zichzelf verheerlijkt in plaats van God en zijn Messias, die in het vlees gekomen is.

676 Deze dwaalleer van de Antichrist tekent zich reeds in de wereld af, telkens als men beweert de Messiaanse verwachting in de geschiedenis in vervulling te doen gaan: deze verwachting kan alleen maar buiten de geschiedenis langs de weg van het eschatologisch oordeel in vervulling gaan: zelfs in haar gematigde vorm heeft de Kerk deze vervalsing van het komende koninkrijk onder de naam van chiliasme verworpen, vooral in de politieke vorm van een geseculariseerd, "intrinsiek verkeerd" 'messianisme'.

677 De Kerk zal de heerlijkheid van het koninkrijk alleen maar binnengaan door dit laatste Pasen heen, wanneer zij haar Heer in zijn dood en verrijzenis zal volgen. Het Koninkrijk zal derhalve niet tot stand komen door een historische triomf van de Kerk op grond van een steeds verdere vooruitgang, maar door een overwinning van God op het kwaad dat zich voor de laatste strijd heeft opgemaakt. Met die overwinning zal de Bruid van Christus uit de hemel neerdalen. De triomf van God over de opstand van het kwaad zal de vorm aannemen van het Laatste Oordeel na de laatste kosmische beving van deze wereld, die voorbijgaat.

Allerzielen; tot troost en bevrijding van de zielen in het Vagevuur

Hoogfeest van Allerheiligen

Feest van Onze Heer Jezus Christus Koning

Derhalve stellen wij krachtens ons Apostolisch gezag het Feest in van Onze Heer
Jezus Christus Koning, jaarlijks overal ter wereld te vieren op de laatste zondag
van oktober, die het feest van Allerheiligen onmiddellijk voorafgaat.

Ook schrijven wij voor, dat op diezelfde dag jaarlijks de toewijding van de gehele
mensheid aan het Allerheiligst Hart van Jezus zal herhaald worden, waarvan reeds
vroeger onze voorganger Pius X z.g. de jaarlijkse vernieuwing had voorgeschreven.

Quas Primas 50, Pius PP XI

De clowns zitten rechts, maar de SEDE VACANTE staat pontificaal links!

De 'Transalpine Redemptorists' roepen op tot actie

Dag der Missies: bidden voor de bekering van de ongelovigen tot het Evangelie

Krijgt het gebed binnen de Kerk nog steeds dezelfde mate van aandacht?

De 'Transalpine Redemptorists' veroordelen het schismatieke Post-Conciliaire Rome en de ketterse documenten van Bergoglio en zijn paladijnen

Through years of trials and experience we have come to the unfortunate conclusion that the Traditional Catholic Faith, the Faith of All Times and of the Saints, is incompatible with the new, modern Church, the fruit of the Second Vatican Council. They simply cannot coexist in one body.

This letter appeals to all who sense that something is tremendously wrong in the Church or who think that the new Church and the unchanging Faith can peacefully coexist. Alas! Allow us to state the sad truth that our experience clearly shows this to be impossible. Surely this new Church would shock all the holy Popes who declared time and again that Religious Indifferentism is a very great evil, absolutely incompatible with the Catholic Faith.

Door jaren van beproevingen en ervaring zijn we tot de ongelukkige conclusie gekomen dat het Traditionele Katholieke Geloof, het Geloof van Alle Tijden en van de Heiligen, onverenigbaar is met de nieuwe, moderne Kerk, de vrucht van het Tweede Vaticaans Concilie. Ze kunnen eenvoudigweg niet in één lichaam naast elkaar bestaan.

Deze brief richt zich tot allen die voelen dat er iets vreselijk mis is in de Kerk of die denken dat de nieuwe Kerk en het onveranderlijke Geloof vreedzaam naast elkaar kunnen bestaan. Helaas! Laten we de trieste waarheid constateren dat onze ervaring duidelijk aantoont dat dit onmogelijk is. Deze nieuwe Kerk zou ongetwijfeld alle heilige Pausen choqueren, die keer op keer verklaarden dat Religieus Indifferentisme een zeer groot kwaad is, absoluut onverenigbaar met het Katholieke Geloof.

Link naar het bericht:

https://papastronsay.blogspot.com/2025/10/an-open-letter-to-catholic-bishops.html


Link naar de Open Brief van 16 oktober 2025 (PDF):

https://papastronsay.com/resources/documents/2025%20Open%20Letter.pdf

Het Feest van de Heilige Kruisverheffing: Terwijl Goede Vrijdag de Passie herdenkt, eert dit feest het Heilig Kruis zélf als instrument van de Verlossing

De Kerk zal altijd dezelfde blijven en Zij is als dusdanig perfect, onberispelijk, superieur, foutloos, nooit falend, vrij van dwaling en volmaakt, zelfs als deze of gene van haar leden - zelfs gezagsdragers - dat niet zijn....

Een Katholieke Vlaamse Stem

La Chartreuse de Montrieux

Crux Immissa

Aristoteles versus Christus of waarom de staat zich met het onderwijs bemoeit

Voor Christenen kan onderwijs niet 'messiaans' zijn, omdat alleen Christus de mens kan redden. In de traditie van Aristoteles is men ervan overtuigd dat de staat door middel van gestuurd onderwijs de mens kan kneden en 'hermaken'. Deze twee visies sluiten elkaar echter uit. Het is alleen de neiging van de mens om conflicten te vermijden die hem ertoe aanzet Aristoteles en Jezus Christus met elkaar te verzoenen. Daarom moeten we een fundamentelere vraag te stellen: "Waarom bemoeit de staat zich met het onderwijs?"

De oorsprong van het concept van staatscontrole op het onderwijs heeft heidense wortels en wordt het best uiteengezet door Aristoteles in zijn Politica. Voor Aristoteles is de staat "het hoogste (goed) van allemaal, en ... omvat al het overige" (boek I, 1). Hij ziet de mens simpelweg als "het beste dier" en "een politiek dier" (boek I, 2; boek III, 6; enz.). Bovendien "moet de burger gevormd worden naar de regeringsvorm waaronder hij leeft." Bovendien: "We moeten ook niet veronderstellen dat een van de burgers hemzelf toebehoort, want ze behoren allemaal tot de staat en maken er allemaal deel van uit" (boek VIII, 1). Onderwijs moest voor Aristoteles door de staat gereguleerd worden, en voor hem stond dit buiten kijf (boek VIII, 2). Dit zou ons niet moeten verbazen. Alle niet-Bijbelse culturen uit de Oudheid waren radicaal totalitair.

In zijn Ethica Nicomachea versterkte Aristoteles zijn standpunt simpelweg. In Boek VIII bespreekt hij seks als een biologisch fenomeen dat net zo min een kwestie van moralisatie is als honger of dorst. Pogingen om het denken van Aristoteles te kerstenen zijn zinloos. Voor hem was 'God' een idee, géén realiteit, een filosofisch beperkend concept om het idee van een oneindige regressie te vermijden door een eerste oorzaak te veronderstellen.

In de Bijbel stonden priester en profeet buiten de staatscontrole. Paulus zag zichzelf als een ambassadeur van Christus (2 Kor. 5:20); hij vroeg de gelovigen niet om tot de koning te bidden, als de persoon of de instantie van God, maar om voor de koning te bidden, dat hij zich aan God zou conformeren (1 Tim. 2:1-2). De Kerk, als gezant van Christus Koning, stond buiten de staatscontrole. De wortels van het middeleeuwse en moderne conflict tussen Kerk en staat liggen in deze Bijbelse premisse. De wereld van Aristoteles en Plato is een vreemd, totalitair rijk.

We hebben dus twee radicaal verschillende doctrines over de mens: elk is de antithese van de ander. Voor de Christen is de mens een scheppend wezen, geschapen naar het beeld van God (Gen. 1:26-28); voor Aristoteles is de mens op zijn best een politiek dier. Voor de Christen is verlossing alleen mogelijk door het Offer van Christus. Voor Aristoteles is het 'heil' tot in de kern etatistisch en vindt plaats door middel van onderwijs. Voor de Christen kan onderwijs niet 'messiaans' zijn, omdat alleen Christus de mens kan redden. In de traditie van Aristoteles is men ervan overtuigd dat de staat door middel van gestuurd onderwijs de mens kan kneden en 'hermaken'. Deze twee visies sluiten elkaar uit en het is alleen maar de neiging van de mens om conflicten te vermijden die hem ertoe brengt de verzoening tussen Aristoteles en Jezus Christus te proberen!

Deze verzoening is wat iedereen die zijn kinderen naar staatsscholen stuurt, probeert te bereiken. Deze syncretistische inspanning heeft geleid tot de gestage terugtrekking van de Kerk en tot de aanvaarding van vreemde 'evangeliën' zoals het humanisme. Alle pogingen om de twee verlossingsplannen te verenigen zijn gedoemd te mislukken, omdat God God is en Zijn Waarheid onveranderlijk is. Het gaat hier om méér dan alleen de vormen van onderwijs. Het gaat om de fundamentele vraag: "Wie is de redder van de mens, Christus of de staat?"

Chiesa di San Benedetto in Piscinula, Roma

De Bruiloft te Kana