De Revolutie van het zogenaamde 'Tweede Vaticaans Concilie' of beter de 'Synode van Roncalli-Montini' beperkte zich er niet toe om enkel de Liturgie naar de protestantse guillotines te slepen. Ze viel ook de kern aan van de aanspraak van de Katholieke Kerk dat Zij de enige Bewaarder is van de volheid van de Openbaring en dat alle anderen die zijn afgedwaald, naar Haar moeten terugkeren.
Toen de dominosteen van de valse 'oecumene' eenmaal was gevallen, volgde de rest al snel. Joden hadden een apart verbond, moslims aanbaden dezelfde God, en – als verder bewijs dat de religie van na het Concilie in feite radicaal protestantisme is – worden vandaag de dag onvermijdelijk alle religies door Bergoglio en Prevost beschouwd als geldige wegen naar God. Dit zijn de directe gevolgen van de 'persoonlijke religie' van het protestantisme, die in de valse 'religie' van na hét 'Concilie' is binnengeslopen. Immers, als men vrij is om zélf de Schrift te interpreteren, dan is men ook vrij om te "onderscheiden" welke religie "bij je past".
Toen de neo-protestantse revolutionairen uit hun Trojaanse paard tevoorschijn kwamen en het paleis binnengingen, moesten zij de koning afzetten. Dit deden zij met de verklaring Dignitatis Humanae van hét 'Concilie'. De Katholieke confessionele staat werd gereduceerd tot een historische voetnoot en vervangen door een burgerlijk recht op godsdienstvrijheid, zoals dat in protestantse landen bestond.
Ook de ecclesiologie van de Kerk kwam in het vizier van deze bloeddorstige revolutionairen. Na hét 'Concilie' werd de Kerk niet langer voorgesteld als het werkelijke Mystieke Lichaam van Christus, maar werd Zij slechts één van de vele (protestantse) kerkgenootschappen die naar verluidt "subsisteren in" de Katholieke Kerk. Deze ketterse ambiguïteit trok de Katholieke Kerk omlaag naar het niveau van de protestantse sekten en uiteindelijk naar het niveau van de religies van volkeren wier goden regelrechte demonen zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten