Nu de Amerikaanse versie van een verwijfd 'protestantisme' zich geleidelijk over de hele wereld heeft verspreid, kunnen we achteraf vaststellen dat het eerder al was geïnfiltreerd in de structuren van de Katholieke Kerk. Soms via infiltratie met expliciete ketterij, maar vaker door middel van subtiele methodes, accentverschuivingen en heroriëntatie.
De rotte vruchten van het Tweede Vaticaans Concilie of beter van de Synode van Roncalli-Montini zijn vandaag de dag talrijk en blijven toenemen. Aanvankelijk was er het verlies van het geloof in de Werkelijke Tegenwoordigheid, een terugloop van het aantal roepingen, het vrijwel volledig verdwijnen van oprechte missionaire ijver, en een afname van het biechten – omdat niets meer als zonde wordt beschouwd, behalve het Katholicisme zélf!
In haar nieuwste gedaante – synodaliteit – brengt dit Neo-protestantse, Post-conciliaire 'geloof' steeds duistere vruchten voort. Vandaag zien we tolerantie jegens personen met gender-verwarring en personen die zich aan gender-verminking hebben onderworpen, goedkeuring van openlijk homoseksuele 'priesters' en een overduidelijke verheerlijking van de mens als de nieuwe god (de doctrine van de 'menselijke waardigheid').
Het is dan ook niet vreemd dat trouwe Katholieken hun bedenkingen hebben bij het tussenstadium waarin de Post-conciliaire Bastaard-kerk zich thans bevindt. De nieuwe 'synodale kerk' is niets anders dan een protestantse B-horrorfilm.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten