Rome, 28 september 1978 - Op deze dag zou Paus Johannes-Paulus I - de zogenaamde 'Lachende Paus' - de Eeuwige Vader ontmoeten

'Traditionellen Wiesn-Gottesdienst im Marstall-Zelt' tijdens het Oktoberfest met cafébaas en Erzabt emeritus Korbinian Birnbacher OSB (25-09-2025) - Robert Francis Prevost: "Er is geen probleem met een [blasfemische] Novus Ordo Missae"

Een nieuwe dag en de getormenteerde en ongelovige Prevost - die duidelijk door de duivel bezeten is - slaat weer eens toe met zijn misselijkmakende onzin: "De Nederdaling ter Helle van Jezus Christus was slechts symbolisch..."

Tijdens de algemene audiëntie van vandaag (24-09-2025) gaf Robert Francis Prevost een psychologische interpretatie van de Nederdaling ter Helle van Jezus Christus en kaderde deze binnen de huidige therapeutische cultuur. Volgens 'Leo' gaat de afdaling naar de Helle niet alleen over het verleden of alleen over het dodenrijk, maar ook over "de dagelijkse hel van eenzaamheid, schaamte, verlatenheid en de worstelingen van het leven". Leo liet het hier echter niet bij een beweerde dat Christus "afdaalt in onze dagelijkse hellen" en "niet oordeelt". "Niet om te beschuldigen, maar om te redden. Hij doet dat rustig, op zijn tenen, zoals iemand die een ziekenhuiskamer binnengaat om troost en hulp te bieden."

Volgens de Katholieke Leer is Christus nochtans de Rechter over de levenden en de doden die beslist over hun eeuwige beloning of verdoemenis.


In de eigen woorden van Prevost:

The underworld, in the biblical conception [Kennelijk zijn er nog andere opvattingen die voor een Katholiek nochtans niet de minste relevantie hebben.], is not so much a place as an existential condition [Prevost ontkent hier dat de Helle een plaats zou zijn.]: that condition [Géén plaats, wél een 'omstandigheid'.] in which life is depleted, and pain, solitude, guilt and separation from God and others reign. Christ reaches us even in this abyss, passing through the gates of this realm of darkness. He enters, so to speak [Hij geeft hier géén beschrijving van de Helle, maar wel van de psychologische omstandigheden waarin bepaalde mensen zich kunnen bevinden.], in the very house of death, to empty it, to free its inhabitants, taking them by the hand one by one. It is the humility of a God who does not stop in front of our sin, who is not afraid when faced with the human being’s extreme rejection [Degenen die uit de Helle bevrijd werden 'verwierpen' God niet. Wat een onzin van die Prevost! Jezus heeft, evenals alle mensen, de dood gekend. Hij heeft zich met Zijn ziel bij hen gevoegd in het dodenrijk. Maar Hij is er nedergedaald als Verlosser en heeft er de Blijde Boodschap verkondigend aan de zielen die er waren gekerkerd.].

Dear friends, this descent of Christ does not relate only to the past [Prevost ontkent hier de uniciteit van het feit!], but touches the life of every one of us. The underworld is not only the condition of the dead, but also of those who live death as a result of evil and sin [Dit zijn totale leugens!]. It is also the daily hell of loneliness, shame, abandonment, and the struggle of life [Néén, dat is het helemaal niet!]. Christ enters into all these dark realities to bear witness to the love of the Father. Not to judge, but to set free. Not to blame, but to save. He does so quietly, on tiptoe, like one who enters a hospital room to offer comfort and help. [Volgens de Katholieke Leer is Christus de Rechter over de levenden en de doden die beslist over hun eeuwige beloning of verdoemenis. Het dodenrijk was de plek van degenen die gestorven en dood zijn voordat aan hen de Blijde Boodschap werd verkondigd. Het is géén 'toestand' waarin levenden zich nu in kunnen bevinden.]

The Fathers of the Church, in pages of extraordinary beauty, described this moment as a meeting: that between Christ and Adam. An encounter that is the symbol of all the possible encounters between God and man [Dus de ontmoeting tussen Christus en Adam was slechts SYMBOLISCH!!! Opnieuw ontkent Prevost een historisch feit!]. The Lord descends where man has hidden out of fear [De zielen in het dodenrijk zaten daar omdat dat de Wil van God was! Dit heeft niets met 'angst' te maken.], and calls him by name, takes him by the hand, raises him up, and brings him back to the light. He does so with full authority, but also with infinite gentleness, like a father with the son who fears that he is no longer loved [De woorden van Prevost zijn totale onzin! Beseft hij nu echt niet dat hij zich belachelijk maakt?].

In the eastern icons of the Resurrection, Christ is depicted breaking down the doors of the underworld, stretching out his arms and grasping Adam and Eve by the wrists. He does not save only himself; he does not return to life alone, but carries all of humanity with him [LEUGENS! LEUGENS! LEUGENS! Jezus Christus is niet nedergedaald ter Helle om de verdoemden te bevrijden, evenmin om de Hel van de verdoemden af te breken, maar om de RECHTVAARDIGEN te bevrijden (CKK 633).]. This is the true glory of the Risen One: it is the power of love, it is solidarity with a God who does not want to save himself without us [De woorden van, Prevost zijn regelrechte leugens!], but only with us. A God who does not rise again unless he embraces our miseries and lifts us up to a new life [Prevost verondersteld hier 'een nieuw leven' hier op aarde. Hij ontkent hier totaal de metafysische dimensie!].

Bron: Vaticaan

Link:

https://www.vatican.va/content/leo-xiv/en/audiences/2025/documents/20250924-udienza-generale.html

Prevost debiteert hier de ene ketterij na de andere!

Prevost ontkent hier onmiskenbaar één van de 12 artikelen van het Geloof.

Wat is de consequentie van het ontkennen van slechts één van de dogma's van de Kerk?

In antwoord op deze vraag is de Kerk héél duidelijk. Het ontkennen van zelfs maar één Waarheid van het Geloof scheidt een ziel van Christus en Zijn Kerk. Dit feit maakt die persoon tot een ketter. Hoewel zo iemand katholiek lijken kan, heeft hij het Geloof verloren en is hij van de Verlossing gescheiden, tenzij en totdat hij zich in alle welomschreven leerstellige kwesties aan de Kerk onderwerpt.

De ontkenning van slechts één Geloofsartikel maakt iemand dus tot een ketter en schuldig aan doodzonde, omdat de Heilige Schrift zegt: "Wie de hele Wet onderhoudt, maar op één punt zondigt, is schuldig aan alle". Een Geloofsartikel is een Geopenbaarde Waarheid die zo belangrijk en zo zeker is dat niemand haar kan ontkennen of eraan kan twijfelen zonder het getuigenis van God te verwerpen. De Kerk geeft heel duidelijk aan welke Waarheden Geloofsartikelen zijn, zodat we ze kunnen onderscheiden van vrome overtuigingen en tradities, zodat niemand schuldig kan zijn aan de zonde van ketterij zonder het te weten.

In de Rooms-Katholieke Kerk heeft ketterij een zeer specifieke betekenis. Iedereen die, na het ontvangen van de doop, terwijl hij in naam Christen blijft, hardnekkig één van de Waarheden ontkent of betwijfelt die geloofd moeten worden, wordt als een ketter beschouwd. Dienovereenkomstig moeten vier elementen worden geverifieerd om formele ketterij vast te stellen: (1) een eerdere geldige doop, die niet noodzakelijkerwijs in de Katholieke Kerk heeft plaatsgevonden; (2) een uiterlijke belijdenis van nog steeds Christen te zijn, anders wordt iemand een afvallige; (3) een regelrechte ontkenning of positieve twijfel aan een Waarheid die de Katholieke Kerk feitelijk als door God geopenbaard heeft vastgesteld; en (4) het ongeloof moet moreel schuldig zijn, wanneer een in naam Christen weigert te accepteren wanneer hij weet dat het een leerstellige verplichting is. Objectief gezien moet men dus, om in strikt canonieke zin een ketter te worden en uit de gelovigen te worden geëxcommuniceerd, een Waarheid ontkennen of in twijfel trekken die niet alleen op gezag van de Kerk wordt geleerd, maar op basis van het Woord van God, geopenbaard in de Heilige Schrift of de Heilige Traditie.

Een ketter die volhardt in hardnekkige ketterij, sluit zichzelf uit als lid van de Katholieke Kerk. Vervallen in de zonde van ketterij is een doodzonde en moet, zoals elke doodzonde, vóór de dood worden beleden en er moet berouw worden getoond. Gebeurt dit niet, dan zal de ziel verdoemd zijn. De ketter – net als de schismaticus, afvallige en heiden – maakt geen deel uit van de Katholieke Kerk.

De implicatie is dat iemand die in het Katholieke Geloof verenigd is met Onze Heer, alles moet verwerpen wat in strijd is met de Leer van Christus. Ware discipelen weigeren bijvoorbeeld om welke reden dan ook samen met andere religies te aanbidden. Zoals het Concilie van Carthago leerde: "Men mag niet bidden of psalmen zingen met ketters, en wie in contact komt met hen die van de gemeenschap van de Kerk zijn afgesneden, of het nu geestelijken of leken zijn, moet geëxcommuniceerd worden."

Beste Robert Francis Prevost, indien je een ketter, afvallige en ongelovige bent, dan heb je pech gehad, maar sleur anderen niet mee in je ongeluk en de verdoemenis!

Beste Robert Francis Prevost, nog één goede raad: "ROT OP!" en ga in één of andere vrijmetselaarsspelonk zitten waar je ongestoord kan orakelen in naam van de Satan!

EGO SUM - IK BEN | Gallicaanse zang over Christus in Zijn Glorie

Ego sum alpha et O,
primus et novissimus,
initium et finis,
qui ante mundi principium
et in saeculum saeculi
vivo in aeternum.
Ego sum vestra redemptio,
Ego sum rex vester,
Ego vos resuscitabo in die novissimo.
Alleluia
Alleluia

IK BEN de Alfa en de Omega,
De eerste en de laatste,
Het begin en het einde,
Die voor het begin van de wereld komt
en tot in der eeuwen eeuwigheid
voor altijd leeft.
Ik ben uw verlossing,
Ik ben uw koning,
Ik zal u op de allerlaatste dag doen herrijzen.
Alleluia
Alleluia

Ter nagedachtenis aan Padre Pio da Pietrelcina OFM Cap, ter gelegenheid van de zevenenvijftigste sterfdag: San Giovanni Rotondo, 23 september 1968

QUO PRIMUM

In de bul QUO PRIMUM verklaart Paus Pius V:

"Met deze constitutie, die van nu af aan en voor altijd van kracht is, bevelen en betuigen wij dat er niets mag worden toegevoegd aan ons onlangs gepubliceerde Missaal, er niets uit mag worden weggelaten, noch er ook maar iets in mag worden veranderd."

Dus, als iemand een vinger zou durven uitsteken naar de Tridentijnse Ritus "moet hij weten dat hij de toorn van de Almachtige God en van de gezegende Apostelen Petrus en Paulus over zich heen roept".

Met andere woorden, iedereen die de Tridentijnse Ritus stokken in de wielen probeert te steken, loopt een excommunicatie latae sententiae op en wordt bestraft met alle andere straffen, en met uiteindelijk de Hel als eindbestemming.

Latae sententiae is een Latijnse term uit het Kerkrecht en betekent zoveel als 'van rechtswege'.

Dit geldt dus ook voor Paulus VI en alle anderen.

Het woord 'liturgie' betekent 'werk voor het volk' door het openbaar gezag

De primaire betekenis van het woord liturgie – leitourgía –
is 'werk voor het volk' (van het Griekse leiton ergon) door het openbaar gezag.

De subjectieve betrokkenheid van het volk en de ambtsdragers
is cruciaal in de liturgie.

Sterker nog, het omvat het hele gebied van actieve deelname.

Maar, de objectieve – verticale – dimensie
– het 'werk van God en de Kerk voor het volk' –
is het eerste en eigenlijke kenmerk
van ware Christelijke eredienst.

Prevost de Apostaat citeert uit de Joodse Talmoed en de Islamitische Haddith

Vandaag stuurde Robert Francis Prevost - AKA 'Leo' - een korte doch uiterst controversiële videoboodschap naar het geldinzamelingsevenement Walk for Life dat georganiseerd werd door de Les Turner ALS Foundation in Chicago. ALS is een progressieve neurodegeneratieve ziekte die de hersenen en het ruggenmerg aantast. Prevost sprak een divers religieus publiek toe dat bestond uit artsen, verpleegkundigen, maatschappelijk werkers, logopedisten, vrienden en familie en vleide hen.

Hij richtte zich tot de "Joodse broeders en zusters" en gebruikte de Hebreeuwse uitdrukking "tikkun olam" (תיקון עולם), wat letterlijk "herstel van de wereld" of "de wereld herstellen" betekent. Deze uitdrukking komt oorspronkelijk uit de Talmoed en komt ook voor in latere Kabbalistische geschriften.

Tegenover de Moslims citeerde Prevost de Haddith-legende: "Er wordt ons verteld dat er 70.000 engelen aanwezig zijn wanneer de verzorgers 's ochtends arriveren. Nog eens 70.000 engelen arriveren 's avonds. Ik geloof dat jullie ook engelen zijn."

Uiteindelijk bad Prevost ook nog, maar tot wie eigenlijk? De patiënten mochten zich overgeven aan het 'mysterie' van het menselijk bestaan, aan de 'liefde' van hun verzorgers en aan de 'omhelzing' van "de Goddelijke".

Het is inderdaad een hele geruststelling om te weten dat Prevost de Talmoed en de Haddith van binnen en van buiten kent. Nu weten we waar hij zijn tijd écht aan besteed heeft. Bijbelstudie en zeker het Nieuwe Testament is niet zijn piece of cake.

Een significant detail: Prevost de Apostaat hield vakkundig zijn pectorale kruis buiten beeld. Waarschijnlijk hebben ze nog een stuk van de poten van zijn stoel afgezaagd, zodanig dat hij wat ingezakt achter zijn bureau zat. 

Conclusie: In plaats van Christus centraal te stellen, verraadt Judas Prevost Hem iedere keer weer en wordt hij nu definitief ontmaskerd als een pathologische leugenaar!

Robert Francis Prevost spreekt voor het eerst over de traditionele 'Latijnse Mis' en toont meteen aan wat voor een intellectueel lichtgewicht hij is...

Prevost: "Er is geen probleem met de Novus Ordo Missae"

Engels:

Prevost:  "The question about, people always say ‘the Latin Mass.’ Well, you can say Mass in Latin right now. If it’s the Vatican II rite there’s no problem. Obviously, between the Tridentine Mass and the Vatican II Mass, the Mass of Paul VI, I’m not sure where that’s going to go. It’s obviously very complicated."

Prevost: "I think sometimes the, say, ‘abuse’ of the liturgy from what we call the Vatican II Mass, was not helpful for people who were looking for a deeper experience of prayer, of contact with the mystery of faith that they seemed to find in the celebration of the Tridentine Mass. Again, we’ve become polarized, so that instead of being able to say, well, if we celebrate the Vatican II liturgy in a proper way, do you really find that much difference between this experience and that experience?"

Nederlands:

Prevost: "De kwestie aangaande: mensen zeggen altijd 'de Latijnse Mis'. Nou, je kunt nu gewoon 'de Mis' in het Latijn lezen. Als het de ritus van Vaticanum II is, is er geen probleem. Tussen de Tridentijnse Mis en de Mis van Vaticanum II, de Mis van Paulus VI, weet ik natuurlijk niet waar dat heen gaat. Het is overduidelijk heel ingewikkeld."

Prevost: "Ik denk dat het, zeg maar, 'misbruik' van de liturgie van wat wij de Mis van Vaticanum II noemen, soms niet behulpzaam was voor mensen die op zoek waren naar een diepere gebedservaring, naar contact met het Mysterie van het Geloof en die ze leken te vinden in de viering van de Tridentijnse Mis. Wederom zijn we gepolariseerd, zodat we niet langer kunnen zeggen: als we de liturgie van Vaticanum II op een gepaste manier vieren, merk je dan werkelijk zoveel verschil tussen deze en die ervaring?"

Bron: Crux

Link: https://cruxnow.com/vatican/2025/09/pope-leo-speaks-to-cruxs-elise-ann-allen-about-lgbtq-issues-and-the-liturgy

Enkele Bedenkingen:

Nog nooit heb ik zoveel onzin over de Mis horen debiteren, dan in deze twee paragrafen. Prevost toont alleen maar aan, dat hij absoluut niet weet waar het over gaat, en maakt zich bijgevolg totaal belachelijk! 

Het klopt natuurlijk dat de mensen altijd 'de Latijnse Mis' associëren met de Tridentijnse Mis. Paulus VI wilde expliciet dat de Novus Ordo Missae (NOM) in de volkstaal werd gelezen. Tussen haakjes; een praktijk die door de Kerk meermaals is veroordeeld!

Volgens Prevost is er geen probleem wanneer je "de Mis van de ritus van Vaticanum II volgt."

Nu moet Prevost mij eens zeggen, waar de NOM in het Latijn gelezen wordt. Hij doet het zelf in Rome niet. Ten tweede is de NOM NIET de "de Mis van de ritus van Vaticanum II". Ten derde wemelt het van de liturgische misbruiken binnen de NOM. Ten vierde is het bestaan zélf van de NOM géén probleem voor Prevost. Van Quo Primum zal hij waarschijnlijk nog nooit gehoord hebben.

Liturgische misbruiken zijn alleen maar 'vervelend' voor gelovige mensen, maar moeten kennelijk niet bestraft worden.

Het vieren van een Mis betreft alleen maar een 'ervaring', een 'belevenis', een thrill, een kick...

Zo dom zijn die bisschoppen en kardinalen die nu ook 'paus' denken te moeten spelen.

Ze hebben zelfs niet in de gaten dat ze schismatiek zijn.

Ze missen elk sérieux!

Wat is het toppunt van apostasie? Niet WETEN dat je afvallig bent!!!

Het bezette en bezeten 'Rome' is niet langer relevant voor het Katholieke Geloof en moet bijgevolg genegeerd worden!

Onze-Lieve-Vrouw van La Salette

De liturgische 'hervormingen' van Paulus VI na Vaticanum II waren roekeloos en bleken al snel mislukte experimenten te zijn die de Kerk diepgaand verdeelden

De schandalige 'kerst-mis' van Paulus VI in 1968 met de Ilva-arbeiders in Taranto

Al héél snel na Vaticanum II werd het priesterkoor, het altaar, het priesterschap, de Heilige Eucharistie en de ontvangst van de Heilige Communie gedesacraliseerd. De dubbelzinnigheden in de haastig geschreven documenten van Vaticanum II waren overduidelijk, zelfs voor leken. De beloofde 'Lente van de Kerk' is nooit aangebroken. In plaats daarvan is er een onbeschrijfelijke achteruitgang in de praktijk en de kennis van het Geloof gekomen en zitten we nu opgescheept met de normloze, verloederde NOM-liturgie.

De zogenaamde post-conciliaire 'hervormers' wilden de relaties tussen de Kerk en de wereld 'verbeteren', de liturgie hervormen en de traditionele morele standpunten opnieuw evalueren. Ze doen dat trouwens nog steeds, maar blijven achter de feiten aanlopen. Hun 'hervormingen' worden gekenmerkt door de vloeibaarheid van de (nieuwe) doctrine, moraliteit en liturgie. De post-conciliaire 'hervormers' richtten hun kompas op seculiere normen en creëerden zo een meedogenloze breuk met alles waar de Kerk eerder voor stond. De méést revolutionaire 'hervormers' - die vaak te kwader trouw waren - zijn zich altijd bewust geweest van hun revolutionaire daden. Maar, hun post-conciliaire 'hervormingen' faalden over de hele wereld.

Het zogenaamde post-conciliaire 'volksaltaar' was géén uitvinding van de Concilievaders. Het is duidelijk, dat de liturgische 'hervormingen' werden ondernomen omwille van 'oecumenische' redenen. Veel krachten - ook van protestantse kant - waren direct betrokken bij de poging om de Traditionele Tridentijnse liturgie op één lijn te brengen met het Protestantse 'avondmaal' en misschien ook met de joodse sabbatsviering. Dit alles werd op een elitaire, ontwrichtende en roekeloze wijze doorgevoerd door de Romeinse Liturgische Commissie en werd door Paulus VI aan de hele Kerk opgelegd, niet zonder grote verminkingen, breuken en splitsingen te veroorzaken in het Mystieke Lichaam van Christus, die nog steeds bestaan.

Er is dringend behoefte aan een grondige herevaluatie van de post-conciliaire, liturgische, schismatieke 'hervormingen'. Vanuit het gezichtspunt van vandaag heeft het 'liberale katholicisme' of progressivisme van de jaren zeventig - meer recentelijk onder het mom van de 'Synodale Weg' - zijn langste tijd gehad. De post-conciliaire 'hervormingen' hebben de Kerk een doodlopende weg ingestuurd. Hoe is het mogelijk dat de post-conciliaire 'hervormingen' op dit moment nog steeds zo kritiekloos en bekrompen worden nagevolgd? Waarom is een eerlijk onderzoek naar de Traditie en onze geschiedenis nog steeds niet mogelijk? Waarom willen ze (= de aftandse babyboom-bisschoppen en -kardinalen) niet inzien dat we op dit ogenblik op een kruispunt staan en dat we de situatie moeten herevalueren?

14.09.2025 - Braspartij in het klooster van Sint-Paulus buiten de Muren

Tegenwoordig gaat het kardinaalschap kennelijk gepaard
met geestelijke aftakeling en verminderde mentale vermogens...

Dergelijke lieden maken een rovershol van de Kerk!

Niets is nog heilig voor deze lieden!