Het 'eerste buitengewone Consistorie' is voor de totaal onvoorbereide Prevost een grote flop geworden! De onzekere Prevost zal nooit zélf iets beslissen!

Voor een groeiend aantal Katholieken - met name de jongeren - functioneert
het Tweede Vaticaans Concilie niet langer als een bron van vernieuwing,
maar is het veel eerder een symptoom van institutionele kanker.

Hét Concilie wordt niet langer gezien als een levende herinnering,
maar als oudbakken nieuws, dat door overjaarse babyboomers eindeloos
wordt herhaald om de instabiliteit en chaos in de Kerk te rechtvaardigen.

Prevost probeert echter hét Concilie opnieuw centraal te stellen
hetgeen de indruk versterkt dat de Post-conciliaire kerk naar
haar eigen navel blijft staren, en gevangenzit in een debat
uit het midden van de allang voorbije twintigste eeuw
waarvan de categorieën niet langer relevant zijn
voor degenen die het meest betrokken zijn
bij de toekomst van de Kerk.

Kortom, Vaticanum II is een uitgemolken koe
die allang dood is en best snel begraven wordt!