Om de paar maanden produceert de Post-Conciliaire machine een 'nieuw' ketters document dat zich voordoet als pastoraal, historisch onderbouwd en zelfs eerbiedig ten opzichte van de Traditie. Dan valt het masker af. Het doelwit van de ongelovige Neo-Modernisten is altijd hetzelfde. De Tridentijnse Mis moet uitgehongerd worden, te schande gemaakt worden en uiteindelijk begraven worden.
Het Consistorie-document van Arthur 'kardinaal' Roche is dat patroon in geconcentreerde vorm. Het is geschreven voor kardinalen, verpakt als een neutraal overzicht en gebouwd rond dezelfde drie trucs die het regime al decennia gebruikt. Ten eerste, een selectieve tijdlijn waarin ‘hervorming’ klinkt als de méést normale zaak binnen de Kerk. Ten tweede, een gemoraliseerde definitie van ‘eenheid’ die uniformiteit-ten-koste-van-de-Waarheid als 'liefdadigheid' beschouwt. Ten derde, een loyaliteitstest waarin genegenheid voor de Romeinse Ritus wordt geclassificeerd als een geestesziekte. Het resultaat is een ideologisch pamflet!
De 'boodschap' van de Neo-modernisten is nochtans eenvoudig. De Kerk van voor het Tweede Vaticaans Concilie moet worden beschouwd als een 'prelude'. De Romeinse Ritus moet worden gezien als een kneedbaar product; het werk van mensenhanden. De Heiligen van weleer moeten worden beschouwd als zielige losers die het nog niet helemaal begrepen hadden. Hét Tweede Vaticaans Concilie moet functioneren als het permanente veto tégen het verleden. Deze houding is echter totaal tégen het Katholieke instinct. Het is de revolutionaire geest van hét Concilie; de rebellie tégen God!
Een ware Katholiek ziet in de overgeërfde eredienst van de Kerk een schat. Roche beschouwt de Romeinse Ritus echter als een obstakel voor een Neo-modernistisch 'project'. Dat verschil in visie verklaart de afgelopen zestig jaar. Dit verklaart waarom de 'hervorming' niet door haar vruchten, maar wél door bestuurlijke druk moest worden verdedigd. Het verklaart waarom de Traditionele Mis als gevaarlijk moet worden beschouwd, omdat eerbied, opoffering, hiërarchie, stilte en een op God gerichte houding nog steeds zielen bekeren.
Roche doet dus wat elke revolutionaire bureaucratie uiteindelijk doet. Men herschrijft de geschiedenis. Men herdefinieert de éénheid. Men maakt van gehoorzaamheid een wapen. Men pathologiseert 'afwijkende' meningen. Men presenteert de slachtoffers als de oorzaak van het conflict. Van Traditionele Katholieken wordt verwacht dat ze hun erfgoed opgeven omwille van de 'eenheid'. Van hen wordt verwacht dat ze hun eigen marginalisering toejuichen als 'vooruitgang'. Kortom, zoals een Aartsbisschop het eerder formuleerde: "Moeten we dan protestant worden om Katholiek te blijven?"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten