Weer een artikel - onder het kopje 'Samenleving' - vol met desinformatie bij het vrtNWS: "Religie niet in opmars bij Gen Z: Wie gelooft, doet dat wel actiever"

In plaats van een foto met jongeren in de kathedraal van Antwerpen
- zoals in het vrtNWS-artikel - geeft deze foto beter weer wat er écht aan de hand is.

Deze 'waarheid' wordt natuurlijk vakkundig door de VRT begraven onder
een lawine van desinformatieve woorden waar kop noch staart aan te krijgen is. 

Hoewel de individuele geloofsbeleving van jongeren afneemt [Men probeert hier de niet-gelovigen te sussen.], stijgt opvallend genoeg het aantal gelovige jongeren dat religieuze diensten bijwoont [Hier is er kennelijk dan toch een zeker gevaar voor de niet-gelovige goegemeente.]. Het sociale en praktische aspect van religie lijkt aan belang te winnen. Dat blijkt uit nieuw onderzoek [met geld van de Vlaamse overheid] van het Jeugdonderzoeksplatform (JOP) naar religiositeit onder jongeren in grootsteden. Volgens de onderzoekers is er dan ook geen sprake van een echte religious revival bij Gen Z.

De voorbije jaren verschenen in de Vlaamse media [vanuit 'katholieke' hoek] opvallende berichten over een religieuze heropleving bij jongeren uit Generatie Z. Steeds meer jongeren zouden opnieuw de weg naar de kerk vinden [Van die heropleving is er geen sprake. Indien er méér jongeren in de kerk zouden zitten, zijn het meestal studenten uit Zuid-Europa en Latijns-Amerika. Onder de autochtonen is de situatie catastrofaal!], zich religieus uiten op sociale media of zich aansluiten bij spirituele gemeenschappen.

Uit recent onderzoek van het Jongerenonderzoeksplatform (JOP) blijkt echter dat dit beeld slechts gedeeltelijk klopt: de secularisering (evolutie waarbij godsdienst geen overwegende invloed heeft op de maatschappij) onder jongeren blijft toenemen [Dit zal natuurlijk doorgaan totdat er niets meer te seculariseren valt.], al ontwikkelen zich wel nieuwe vormen van geloofsbeleving binnen een kleinere, actieve groep.

Deze resultaten komen uit de vijfjaarlijkse JOP-bevraging, waarbij tussen 2018 en 2023 jongeren in Antwerpen, Brussel en Gent werden ondervraagd over religie en levensbeschouwing [Men focust zich dus op de grootsteden.]. Het is het enige onderzoek in Vlaanderen dat deze thematiek op grote schaal opvolgt. De bevindingen tonen een blijvende trend van secularisering. De volgende bevraging is gepland voor 2028.

Toch is er een opvallende nuance. Binnen de groep jongeren die zich wél als gelovig beschouwt – vooral Katholieke, christelijke [?] en moslimjongeren – ziet JOP een toename in het bijwonen van religieuze diensten. "Vooral katholieke en moslimjongeren rapporteren dat ze vaker naar vieringen gaan. Ze geven ook aan meer sociale druk te voelen om hun geloof te beleven, vanuit ouders of leeftijdsgenoten [Dit betreft natuurlijk de islam!]."

Dat lijkt op het eerste gezicht tegenstrijdig: de individuele geloofsbeleving neemt af, maar wie gelooft, doet dat actiever? Volgens godsdienstsocioloog Wim Vandewiele (KU Leuven) is dat echter geen paradox. Hij ziet hierin juist de kenmerken van een post-seculiere tendens: "Religie is niet verdwenen, maar verandert van vorm." [Dat is natuurlijk het minste wat je kan zeggen! Vervolgens gaat het artikel nog een tijdje door met rond de pot draaien. Wij besteden daar verder geen aandacht aan.]

Wat leert het ongefilterde JOB-onderzoek ons? "Facts & Figures: Religieuze beleving bij grootstedelijke jongeren tussen 2018 en 2023"

De meest recente cijfers van de grootstedelijke monitor (2023) tonen aan dat het grootste deel van de jongeren aangeeft niet gelovig te zijn (37,0%). Deze groep wordt gevolgd door de jongeren die moslim zijn (31,9%). Op de derde plaats vinden we de Katholieke jongeren (12,2%), die op de voet worden gevolgd door de jongeren die aangeven christelijk te zijn, maar niet katholiek of protestant (11,2%). Wij vermoeden dat deze groep vooral de jongeren zijn die een christelijke opvoeding hebben gekregen, maar niet zelf praktiserend zijn en de jongeren die eerder cultureel katholiek zijn, maar ook niet praktiserend. De kleinste groepen in onze dataset zijn de vrijzinnige jongeren (5,5%) en de protestantse jongeren (2,2%). De jongeren die aangaven joods te zijn, of een andere religie hadden, werden niet meegenomen in de analyse omdat deze een te kleine groep (samen 4,5% in 2023) vormden om betrouwbare uitspraken over te doen.

Locatie en onderwijsvorm zijn wel relevante verklarende factoren voor denominatie. In Antwerpen is er een grote mix van verschillende religies, met moslimjongeren als grootste groep (36,0%) gevolgd door de niet-gelovigen (30,8%). Antwerpen telt het kleinste aandeel niet-gelovige jongeren in vergelijking met Brussel (32,5%) en vooral Gent (47,2%). In Brussel vinden we het grootste aandeel moslimjongeren in vergelijking met de andere grootsteden (43,6%) en het kleinste aandeel christenen (zowel Katholiek als protestants) (19,2%). Gent heeft het grootste percentage niet-gelovige jongeren (47,2%) en heeft een significant kleiner aandeel jongeren dat zich als moslim identificeert tegenover de andere grootsteden (18,3%). Ook geeft een groter aandeel jongeren in Gent aan christelijk, maar niet katholiek of protestants, te zijn (14,5%).

Ook naar de gevolgde onderwijsvorm zijn er significante verschillen tussen de denominaties. Er is een grote oververtegenwoordiging van niet-gelovige (45%) en vrijzinnige (7,5%) jongeren in het doorstroomonderwijs in vergelijking met het onderwijs met een arbeidsmarktfinaliteit en met een dubbele finaliteit. Daar tegenover staat een grote oververtegenwoordiging van moslimjongeren in richtingen met arbeidsmarkt- of dubbele finaliteit (dubbel: 45,5%; arbeidsmarkt: 54,4%).

De analyses tonen verder aan dat er tussen 2018 en 2023 verschillen opgetreden zijn in de manier waarop jongeren hun religie/levensbeschouwing ervaren. In deze fiche zien we [voor de totaliteit van de (hoofdzakelijk autochtone) jongeren] dalende trends op aspecten die te maken hebben met de individuele religieuze belevingen van jongeren. Zo hechten jongeren in het algemeen minder belang aan hun religie/levensbeschouwing en ze volgen ook minder streng de geloofsregels van hun religie/godsdienst op. Tevens tonen de resultaten dat jongeren in 2023 over het algemeen meer ruimte laten voor twijfel over hun geloof dan in 2018. Samengenomen suggereren deze resultaten dat religie een minder belangrijke plaats is gaan innemen in het persoonlijk leven van jongeren en ze er meer reflectief mee omgaan. Deze tendens doet zich bij alle religieuze denominaties voor.

Tegelijkertijd tonen de resultaten [voor de praktiserende (hoofdzakelijk allochtone) jongeren] aan dat het sociale en praktische aspect van geloof wél aan een opmars bezig is onder jongeren. Katholieke en moslimjongeren geven in 2023 significant vaker aan geloofsdiensten bij te wonen. Beide groepen rapporteren ook hogere scores op ervaren sociale druk rond religieuze overtuigingen.

Kortom, de minimale verschillen met de vorige bevragingen zijn vooral het gevolg van migratie. De groep moslim-jongeren is afhankelijk van de stad groter of bijna groter dan de groep niet-gelovige jongeren. De Katholieken volgen een stuk verderop. Uit alles blijkt dat religie wel degelijk in opmars is!

De Franse bisschop-emeritus Alain Castet van Luçon (Vendée) legt 'Traditionis Custodes' naast zich neer en wijdde op zaterdag 17 januari broeder Thomas-Marie Warmuz tot priester volgens het 'Pontificale Romanum' gebruikmakende van de ceremoniële kenmerken die eigen zijn aan de Dominicaanse Ritus

Je confie chacun et chacune d’entre vous
à la bienveillance de Dieu.
Je garde la ferme certitude
qu’Il accompagnera notre Eglise,
lui donnant de rester fidèle
à sa grande Tradition de générosité apostolique.

Priez pour moi comme je prie pour vous.

De wijding vond plaats in Chémeré-le-Roi binnen de Broederschap
van Saint-Vincent-Ferrier, een door de Dominicanen geïnspireerde
priesterbroederschap gewijd aan de Romeinse liturgie.

Tevens werd broeder André-Marie Mwanza tot subdiaken gewijd.

In de Kerk zijn vrouwelijke misdienaars (misdienettes) universeel verboden

De Traditie schrijft voor dat de rol van misdienaar altijd voorbehouden is geweest aan mannen – en terecht. Deze kwestie heeft niets te maken met de 'gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen', hoewel onze maatschappij, die zo geobsedeerd is door revolutionair egalitarisme en 'vrouwenemancipatie' (= een dwaling uit de Sovjetunie!) deze kwestie vaak ten onrechte in die context plaatst. De nabijheid van de misdienaar tot het fysieke altaar en de offerhandeling – waarmee de mens God de verschuldigde eer bewijst – maakt hem ontvankelijker voor Gods roeping tot het priesterschap. Door aan het altaar te dienen, kan een jongeman het priesterschap beter onderscheiden. Sterker nog, dergelijke liturgische dienst is één van de grootste bronnen van genade voor de priesterlijke roeping. Het is daarom in strijd met de vroomheid om een meisje te laten dienen, omdat dit een verkeerd beeld (zelfs een valse verwachting!) kan scheppen dat zij door God tot het priesterschap geroepen zou kunnen worden. Omwille van diezelfde reden is het verboden om gehuwde (niet-celibataire) mannen te laten dienen.

Vrouwen zijn absoluut verboden aan het altaar

In de encycliek Allatae Sunt van 26 juli 1755 verklaarde Paus Benedictus XIV in paragraaf 29:

“Paus Gelasius (5de eeuw) veroordeelde in zijn negende brief (hoofdstuk 26) aan de bisschoppen van Lucanië de kwalijke gewoonte dat vrouwen de priester dienden tijdens de Mis. Omdat dit misbruik zich ook onder de Grieken had verspreid, verbood Innocentius IV (13de eeuw) het strikt in zijn brief aan de bisschop van Tusculum: "Vrouwen mogen het niet wagen aan het altaar te dienen; deze bediening moet hun volledig worden ontzegd". Ook wij hebben deze praktijk in dezelfde bewoordingen verboden in onze veelvuldig geciteerde constitutie Etsi Pastoralis, sectie 6, nr. 21.”

Het verbod voor vrouwen om aan het altaar te dienen werd bevestigd in het Kerkelijk Wetboek van 1917 (Canon 813, § 2), met enkele verduidelijkingen: "Wanneer geen man beschikbaar is om de antwoorden uit te spreken kan een vrouw deze om een gegronde reden uitspreken, maar enkel op voorwaarde dat zij de antwoorden op een afstand uitspreekt en op geen enkele wijze het altaar nadert". Simpel gezegd betekent dit dat geen enkele vrouw het priesterkoor (de ruimte tussen de communiebank en het altaar) mag betreden tijdens de Heilige Mis. Kortom, het Kerkelijk Wetboek van 1917 beperkte de "dienende rol" van een vrouw tot het uitspreken van de antwoorden, en dan alleen als daar een voldoende noodzakelijke reden voor was.

In 1970 veroordeelde het Vaticaan vrouwelijke misdienaars in Liturgicae instaurationes en ook nog in 1980 in Inaestimabile donum. Pas in de ketterse circulaire van de Congregatie voor de Goddelijke Eredienst en de Sacramenten aan de voorzitters van de bisschoppenconferenties op 15 maart 1994 stond het Vaticaan de vrouwelijke misdienaar officieel toe in de Novus Ordo.

Dit is echter een complete breuk met de Traditie en heeft geleid tot vele liturgische misbruiken, vrouwen die denken dat zij om de wijding vragen (wat ketters is) en minder mannen die priester worden.

What would Bishop Williamson think about SSPX Consecrations?

De strijd tussen twee religies: de Traditionele Mis hoort bij het Traditionele Geloof, de protestantse 'Novus Ordo Missae' hoort bij de nieuwe religie

Maria-Lichtmis - Opdracht van de Heer in de tempel

Aartsbisschop Marcel Lefebvre: de Katholieke Leeuw van Vlaanderen

Marcel Lefebvre de Grote

De schismatieke Vlaamse 'bisschoppen' plaatsen zich nu collectief buiten de Kerk

De Katholieke Kerk kan dit clowneske gedrag missen als kiespijn!

Eind december 2025 richtte Vrouwen-In-Zicht zich in een open brief tot de Vlaamse bisschoppen. Ze drukten daarin hun pijn en bezorgdheid uit over het Romeinse besluit om de opening naar het vrouwelijk diaconaat on hold te zetten. Op deze brief hebben de bisschoppen nu gereageerd, nadat ze hem samen bespraken tijdens de bisschoppenconferentie van 8 januari 2026. Ze erkennen daarin de pijn en teleurstelling van vrouwen en zijn ook dankbaar voor hun liefde voor de Kerk die blijkt uit hun gedrevenheid [Indien die vrouwen zoveel "liefde hadden voor de Kerk" dan zouden ze zich géén ambten en functies proberen toe te eigenen waarop ze géén recht hebben. Er is geen enkele aanwijzing dat vrouwen binnen de Kerk ooit een diakenfunctie binnen een liturgische context hebben bekleed. Zelfs het Neo-modernistische Vaticaan heeft dat nu moeten toegeven. Maar, in Vlaanderen weet men het natuurlijk beter. Indien de Vlaamse 'bisschoppen' échte mannen waren, dan zouden ze zich niet als mietjes gedragen die bang zijn van vrouwen. Ze hebben de plicht om de Leer van de Kerk te verdedigen en niet om steeds hun huig naar de wind te hangen en de weg van de minste weerstand te kiezen. Vrouwen hebben altijd een belangrijke rol gespeeld binnen de Kerk, maar zij kunnen geen deel uitmaken van de clerus. Punt!].

Daarnaast reageren de Vlaamse 'bisschoppen' op vijf elementen die in de open brief naar voor kwamen.

De bisschoppen benadrukken dat het helemaal niet de bedoeling is om het debat over vrouwen in het diaconaat af te sluiten [Er is helemaal géén debat! Vrouwelijk diaconaat binnen een liturgische context gaat in tégen de Goddelijke Openbaring!]. ‘Het blijft, zoals gevraagd, zonder vooraf opgelegde beperkingen open’, zo klinkt het [Dit is ketterij! Men rebelleert hier zelfs tégen het Neo-modernistische Vaticaan (Allez Leo, Actie! De Vlaamse 'bisschoppen' zagen aan de poten van uw gammele troon!) en men gaat hier in tégen het door hun zo aanbeden 'Tweede Vaticaans Concilie'!].

‘De aanwezigheid van vrouwen in de leiding van de kerk is ontegensprekelijk een rijkdom,’ zo gaan ze verder. De bisschoppen beloven dan ook om vrouwen - waar ze kunnen - structureel te betrekken in de besluitvorming rond theologische, liturgische en pastorale kwesties [Zouden de heren 'bisschoppen' misschien ook even kunnen toelichten welke de criteria zijn op basis waarvan de vrouwen die "structureel betrokken worden in de besluitvorming rond theologische, liturgische en pastorale kwesties" geselecteerd worden? Worden mannelijke leken hiervan uitgesloten? Werkt het 'synodale proces' zo dat indien de 'bisschoppen' hun zin krijgen, alles OK is, maar dat wanneer de 'bisschoppen' via de 'synodale weg' hun zin niet krijgen, dat dan de clericale reflexen weer de bovenhand krijgen? Men hoopt natuurlijk door radicale vrouwelijke leken aan te trekken, de meest radicale hervormingen erdoor te krijgen - zo nodig los van Rome! Maar, de gelovige leken volgen de 'bisschoppen' alleen niet meer! Het staat elke ongelovige, die het niet eens is met de Traditie binnen de Kerk, vrij om op te rotten en zijn onheil te zoeken bij één of andere protestantse denominatie waar men zijn gading wel ergens zal vinden. Dan kunnen ze daar 'paus' gaan spelen, iets wat de Vlaamse 'bisschoppen' met dit schrijven ook doen en in feite zo zichzélf schismatiek verklaren!].

In de koppeling van wijding en gender mag de traditie niet het doorslaggevende criterium zijn, zo stellen ze, en moeten de hedendaagse tekenen van de tijd serieus worden genomen. [Neen, volgens de Vlaamse 'bisschoppen' mag "de Traditie niet het doorslaggevende criterium zijn". Is toch prima zo. De Waalse 'bisschoppen' die niet véél beter zijn dan de Vlaamse 'bisschoppen' zijn het met de Vlaamse 'bisschoppen' kennelijk oneens. Dus, we hebben intussen al geen Universele Kerk meer, maar een 'Belgische kerk' en nu kennelijk een schisma binnen de 'Belgische kerk'. Dus zitten we nu met een 'Vlaamse kerk' opgescheept, maar gelukkig zijn de Vlaamse bastaard-bisschoppen het kennelijk onderling nog steeds héél erg eens met elkaar! Wat een geluk!!! Jongens, stop ermee! Jullie maken jezelf totaal belachelijk! Jullie spel is zo doorzichtig dat jullie geen enkel Vlaams boerke nog voor de gek kunnen houden. Jullie leven in een satanische droomwereld, los van de werkelijkheid!]

Vrouwen die zich tot het diaconaat geroepen voelen, moeten beluisterd worden, zonder evenwel valse beloften te wekken, schrijven de bisschoppen [Vrouwen kunnen zich niet tot het diaconaat geroepen voelen, omdat God geen vrouwen tot het diaconaat roept. Als ze dan toch iets menen te horen, zijn ze waarschijnlijk psychologisch verward of horen ze de roep van de Duivel!].

Tot slot lichten ze er de liturgie nog eens extra uit en benadrukken ze dat het ‘geen goede zaak is als er enkel mannen liturgische taken opnemen in een viering.’ ['Vroeger' was het priesterkoor enkel voor de priesters en celibataire mannen. Dat is de Goddelijke Wet! Zoals bekend zijn die Vlaamse 'bisschoppen' allang niet meer katholiek. Alle onzin die ze uitkramen, is hen door de Duivel ingefluisterd! Wij roepen daarom op om een einde te maken aan het permanente diaconaat. Neukende mannen (hun concubines) en vrouwen hebben niets op het priesterkoor verloren en indien die mannen voor hun wijding niet de intentie hadden om celibatair te leven, is hun wijding sowieso ongeldig!]

Koppige Leo blijft volharden in de boosheid

Viva il Vaticano II

De anti-katholieke Arthur 'kardinaal' Roche kaapt de term 'Traditie' op een bedrieglijke wijze, en vult hem vervolgens met Neo-modernistische brol in

In de échte wereld is 'traditie' een eenvoudige, nederige handeling: het is de traditio. Het betreft het 'overdragen' van een specifieke, tastbare en concrete, historische erfenis die je niet zelf hebt bedacht en die niet je eigendom is. Maar, bij monde van de Post-conciliaire charlatans is 'traditie' eerder een evolutionair proces dat - héél toevallig - precies lijkt op de nieuwste bureaucratische richtlijnen uit het door een junta gekaapte Vaticaan.

Deze ongelovige, Neo-modernistische manipulatoren willen ons doen laten geloven, dat een 'liturgische' ritus, ontworpen in de jaren zestig van de vorige eeuw door een commissie die wemelde met vrijmetselaars en specifiek bedoeld was voor de "moderne mens", op de één of andere manier hetzelfde zou vertegenwoordigen dan de oude Romeinse Ritus die twintig eeuwen geleden ontstond.

Ze praten met een strak gezicht over 'continuïteit' terwijl ze in feite druk bezig zijn om alles wat in het verleden heilig was, af te breken. Dit is hét kenmerk van de Neo-modernistische charlatan: ze gebruiken een traditionele terminologie om een revolutionair product aan de man te brengen. Voor Roche en zijn kompanen is 'traditie' niet dat wat onze voorvaders deden, maar wél dat wat de huidige commissie zegt dat onze voorvaders zouden hebben gedaan als ze net zo 'verlicht' geweest zouden zijn als wij nu. Het is een vorm van snobistische betweterij dat grenst aan het pathologische omdat het de kern van hoogmoed en rebellie tegen het Goddelijke Gezag weergeeft. Het zijn in feite duivels vermomd als kardinalen, die zich boven God willen stellen!

Het is net alsof Roche je een hedendaags vervalst kunstwerk probeert te overhandigen en beweert dat het een authentieke Rubens is. Roche vergeet echter dat hetgeen je zélf hebt verzonnen, niet zomaar kan 'overdragen'. De ware Traditie is een historisch monument en géén mislukt laboratoriumexperiment. Deze mannen zijn geen bewakers van een historische, heilige schat, maar de beheerders van een museum voor hedendaagse kunst dat ze zelf hebben ingericht. Hun vermeende, schijnheilige 'autoriteit' is niets anders dan een doorzichtige dekmantel. De waarheid is, dat de ongelovige Neo-modernisten een totale minachting hebben voor het werkelijke Romeinse erfgoed. De échte gelovigen zijn niet "ongehoorzaam" wanneer ze deze vernieuwingen en hervormingen afwijzen. De échte gelovigen weigeren simpelweg om bedrogen te worden en weigeren een slap, gereformeerd ersatz-product te accepteren.

Op 29 januari 2025 om 23:23 uur (Londense tijd) voltooide Zijne Excellentie Monseigneur Richard Williamson zijn aardse pelgrimstocht en zijn strijd tegen het verwoestende Neo-modernisme, in de hoop van zijn beloning in de hemel

De Katholieke verpleegster die Mgr. Williamson in het ziekenhuis bijstond,
meldde gisteren dat ze in haar vele jaren in de gezondheidszorg, en na zoveel
mensen in deze omstandigheden te hebben gezien en begeleid, nog nooit
zoveel sereniteit had meegemaakt, zowel in geest als in lichaam.

Prevost, Parolin, Tagle, Koch, Czerny, Re, Grech, Giuliani, Alford, Fernández, Roche, etc. en het verlies aan competentie en sérieux in het hart van de Kerk

Een vraag die nog moet beantwoord worden, betreft het feit waarom mannen (en vrouwen) die zo overduidelijk ongeschikt zijn voor de ambten die zij binnen de Romeinse Curie vervullen, er toch toe werden benoemd? Het antwoord is niet te vinden in hun vermeende intellectuele kwaliteiten, theologische bijdragen of hun vermogen om de geloofwaardigheid van de Kerk te versterken. Evenmin kan hun betreurenswaardige benoeming worden verklaard als het gevolg van een 'vergissing', aangezien hun tekortkomingen al lang voor hun promotie bekend waren. De meest overtuigende verklaring voor hun benoeming is waarschijnlijk het feit, dat ze 'nuttig' zijn.

Onder Bergoglio de Apostaat betekende 'nuttigheid' steeds vaker een bereidheid om vooraf bedisselde uitkomsten zonder weerstand of nuancering te implementeren en te verdedigen. Roche bijvoorbeeld bewees zijn 'nuttigheid' door een centraliserend liturgisch beleid uit te voeren met minimale aandacht voor de theologische of pastorale gevolgen ervan. Fernández bewees zijn 'nuttigheid' door middel van ambiguïteit, waardoor omstreden ontwikkelingen konden plaatsvinden zonder formele tegenspraak, terwijl de schijn van continuïteit werd behouden door zorgvuldig gekozen en misleidend taalgebruik. In beide gevallen verving 'nuttigheid' dus uitmuntendheid als doorslaggevend criterium voor promotie.

De 'nuttigheid' van de paladijnen die tegenwoordig de kantoren van de Curie vullen, vertaalt zich ook in de slappe documenten die de Curie te pas en te onpas produceert. Slechts 72 uur na de publicatie van Traditionis Custodes van Bergoglio bijvoorbeeld was het duidelijk, dat het mislukt was en nooit zou slagen. Summorum Pontificum van Paus Benedictus XVI was het product van een briljante geest (de meest briljante theoloog van de 20e eeuw) die zich 40 jaar lang serieus over deze kwestie had gebogen. Traditionis Custodes was het product van een veel minder briljante geest die er slechts 5 minuten halfslachtig over had nagedacht. Destijds trok Quo Primum van Paus Pius V tenminste een gedegen grens op een logische manier: vóór het Grote Westerse Schisma! Met andere woorden, niet besmet door de 'protestantse geest'!

De aardverschuiving in Niscemi (Caltanissetta - regio Sicilië) stopte bij het kruis zodanig dat iedereen rustig de tijd had om te evacueren

De heiden Blase 'kardinaal' Cupich van Chicago escaleert verder tégen de overgeleverde Romeinse Ritus: "Er mag maar één ritus zijn!"

Volgens de pro-homoseksuele heiden Blase 'kardinaal' Cupich van Chicago staat de "voortdurende hervorming centraal in de liturgie, omdat de liturgie culturele elementen incorporeert die in de loop van de tijd en op verschillende plaatsen veranderen". Deze fervente vijand van de Romeinse Ritus herhaalde op ChicagoCatholic.com (21 januari) de historisch verkeerd voorgestelde en ketterse visie tégen de Mis van alle tijden zoals verwoord door Arthur 'kardinaal' Roche tijdens het perfide Consistorie van 7-8 januari.

Voor de pro-homoseksuele heiden Cupich "is het met het verstrijken van de tijd en met de veranderingen in de cultuur altijd nodig om de liturgie te hervormen". Net zoals Roche vindt Cupich - die de Eucharistie soms 'viert' met Aziatische draken en allerlei liturgische misstanden in zijn aartsbisdom toestaat - dat er maar één ritus zou mogen zijn voor het vieren van de Mis.

En weet je, misschien heeft hij wel gelijk!

WEG MET DE SCHISMATIEKE NOVUS ORDO MISSAE!!!

Ketter en vrijmetselaar Robert Francis Prevost dwaalt wanneer hij beweert dat: "De verschillende christelijke geloofsgemeenschappen 'al één' zouden zijn"

Zoals Vatican News het verwoordde, benadrukte Prevost tijdens de Vespers
in de Sint-Paulus-buiten-de-Muren hoe "de verschillende christelijke
geloofsgemeenschappen hetzelfde geloof deelden".

Zijn opmerkingen waren gericht aan geestelijken en leken van schismatische
en ketterse geloofsgemeenschappen, waaronder het zogenaamde Oecumenisch
Patriarchaat van Constantinopel, het Armeense Apostolische patriarchaat,
de Anglicaanse sekte en andere obscure protestantse splintergroepen.

Deze bewering van Prevost is rechtstreeks in tegenspraak met
de Katholieke Leer zoals die bijvoorbeeld is uiteengezet
in de Catechismus van Sint-Pius X volgens welke de Kerk verenigd is
door "hetzelfde geloof", "dezelfde eredienst", "dezelfde wet" en
"dezelfde Sacramenten, onder hetzelfde zichtbare Hoofd, de Paus".

Daarom kan niet gezegd worden dat schismatische patriarchaten en
geloofsgemeenschappen die het gezag van de Paus verwerpen, zoals
de Oosters-orthodoxe patriarchaten, en ketterse sekten zoals de Anglicaanse,
"verenigd" of "één" zouden zijn met de Katholieke Kerk.

Na de ontkenning van de Nederdaling ter Helle, de ontkenning van het Filioque,
de belediging van de Co-redemptrix bij monde van seksmaniak Tucho Fernández
is dit de vierde keer dat Robert Francis Prevost
zich publiekelijk als formele ketter out.

Het spreekt voor zich dat een dergelijk figuur - dat één beweert te zijn
met ketters en schismatiekers - géén lid is van de Katholieke Kerk
en géén ambt binnen de Kerk kan bekleden!

Het ware gelaat van de vrijmetselaar Christoph 'kardinaal' Schönborn:

De zogenaamde nieuwe 'aartsbisschop' van Wenen - Josef Grünwidl -
onderging gisteren zijn ongeldige Novus Ordo-wijding.
De wijdingspoging werd verricht door Christoph 'kardinaal' Schönborn.

De Zwarte mis na de mislukte bisschopswijding van Josef Grünwidl

Deze te grote 'hostie' betreft een blasfemisch, liturgisch misbruik!

Zoals verwacht, valt er op het 'volksaltaar' géén kruis te bekennen!

Dit is een weerzinwekkende vertoning!

Puur satanisme!

Het spreekt voor zich dat ook de 'consecratie'
- of wat daarvoor moest doorgaan -
ongeldig is!

De zogenaamde 'bisschopswijding' van Josef Grünwidl in Wenen is ongeldig

Tijdens de 'bisschopswijding' zaterdag van de anti-katholieke Josef Grünwidl
naar aanleiding van zijn 'benoeming' tot 'aartsbisschop van Wenen' hielden
twee geestelijken het Evangelieboek boven zijn hoofd, maar ook een
vrouwelijke pastorale assistent en een vrouwelijke godsdienstlerares.

Grünwidl droeg een kopie van het zilveren borstkruis van Bergoglio,
dat terug te voeren is op de pro-homoseksuele kardinaal Bernardin
van Chicago (†1996). Grünwidl koos een 'pastorale' staf die eerder
gebruikt werd door de Weense 'hulpbisschop' Helmut Krätzl (†2023)
die één van de meest beruchte anti-katholieke figuren in Oostenrijk was.
Grünwidl draagt ook een afzichtelijke kazuifel met barcode
waarop trouwens élk Christelijk symbool ontbreekt!

Net zoals het keizerschap in Oostenrijk-Hongarije dat zich ingelaten heeft
met de vrijmetselarij en als gevolg daarvan ten onder gegaan is,
zo zal de Novus-Ordo-kerk in Oostenrijk ook helemaal ten onder gaan.

Een bisschop wordt onder normale omstandigheden benoemd door de Paus
en niet door een usurpator van het pauselijke ambt zoals in dit geval.
Als bewijs daarvan wordt tijdens de Mis de bul getoond, waarin de paus
de benoeming van de nieuwe bisschop aankondigt. Deze wordt tijdens
de Mis door de Pauselijke Nuntius overhandigd en vervolgens door de
secretaris van het kathedrale kapittel getoond en voorgelezen.
Ook wat dit betreft, is er sprake van een schandalige vaudeville!
De reactie van de aanwezige prelaten spreekt duidelijk doekdelen,
maar ze zijn - zoals altijd - helaas te laf om te reageren!

Het is duidelijk dat dit alles NIET het werk van de Kerk is,
maar het werk van de junta die het Vaticaan bezet houdt!

Josef Grünwidl laat zich natuurlijk in met alle ketters, schismatiekers,
afvalligen en vrijmetselaars die er in Oostenrijk te vinden zijn, hetgeen
duidelijk aantoont waar zijn affiniteiten liggen en waar hij zich als
ongelovige situeert ten opzichte van de Katholieke Kerk en
dat is dus zonder enige twijfel buiten de Kerk!

Het is toch kras dat deze aspirant-bewoners van de hel
- met de collaboratie van de putschisten 'binnen' de Kerk - 
nota bene het priesterkoor van de kathedraal bezetten!

'Jezus' op de WEF-Promenade in Davos

Stefan Maag met kruis op de Promenade met het Belgium House op de achtergrond

No to Gender Theory en de reactie van de globalisten

Peter Kardinaal Turkson met zijn secretaris,
priesters van het Dekanat Davos en de Davoser Oberministranten

World Economic Forum Davos 2026 | Terwijl de scholieren in Vlaanderen staken, maken Chinese (en Indiase) AI-robots de straten in Davos 'onveilig':

Ondertussen in Gent:

Rik Torfs was enkele weken geleden kritisch voor de 'foute citaten'
die De Sutter (Universiteit Gent) gebruikte. Oud-rector Rik Torfs
gebruikte volgens de VRT nu zelf ook 'onbestaande' citaten in
zijn recentste boek 'Waarheid'. Dit alles bewijst nog maar eens
dat mensen hun toespraken en hun boeken NIET zelf schrijven.

Dit is nu het definitieve einde van dé 'wetenschap' in Vlaanderen.
We lopen al jaren achter op de VS, China en Rusland, en nu dit!

Dit toont nog maar eens aan dat veel 'wetenschap' in het Westen
- zoals bijvoorbeeld de Evolutietheorie, genderstudies, climate change,
politieke wetenschappen, Covid, etc. - niets met Wetenschap te maken
hebben, maar alles met anti-christelijke ideologie en politiek gekonkel.

Zoals bij de Sofisten wordt dé waarheid opgeofferd voor 'overtuigingskracht'.
Leugens worden de norm om het narratief naar z'n hand te kunnen zetten.
Zo wordt een droomwereld gecreëerd die compleet losstaat van de werkelijkheid.
Het wordt pas écht gevaarlijk wanneer mensen hun eigen leugens gaan geloven
en politici - zowel in de VS en de UK als in de EU - daar naar gaan handelen!

Het meest storend in verband met de 'foute AI-citaten' van De Sutter is niet
zozeer dat De Sutter 'door AI in de val werd gelokt', maar dat de citaten niet
gecontroleerd werden en dat er zo nodig - om makkelijk te scoren - citaten
van Albert Einstein in de rectorale toespraak verwerkt moesten worden.

Einstein is natuurlijk hét ultieme voorbeeld van 'genialiteit' dat vaak wordt
opgevoerd in vulgariserende literatuur, media en café-discussies omwille van
zijn vermeende 'baanbrekende wetenschappelijke bijdragen', maar vooral
omwille van zijn herkenbare en anarchistische imago (wilde haardos, snor)
dat zorgvuldig en 'artificieel' werd gecreëerd en gepromoot door de media.

De beroemdste foto - waarop de 'serieuze' - linkse en zionistische - 'wetenschapper'
om één of andere reden zijn tong uitsteekt - werd op 14 maart 1951 gemaakt door
Arthur Sasse, fotograaf voor United Press International (UPI collaboreerde geregeld
met de CIA). Andere beroemde foto's van fotografen zoals Philippe Halsman (o.a. postzegels, Time Magazine (CIA), etc.) bepaalden ook het uiterlijk en imago van
Albert Einstein. Niets is 'toevallig'! Zie bijvoorbeeld ook Dalí Atomicus!

Met Einsteins Relativiteitstheorie gaat het wetenschappelijk een stuk slechter
wegens de beperkingen en de theoretische fouten van de opgehemelde theorie.
De Relativiteitstheorie blijkt niet compatibel te zijn met de Kwantummechanica
en de twee botsen op het gebied van 'tijd', maar toch gaat de indoctrinatie door.

Kortom, aangezien studenten - wegens het gebrek aan kennis - tegenwoordig als
kinderen behandeld moeten worden, staat 'Einstein' onmiskenbaar symbool voor
de infantilisering van wetenschap én onderwijs in het post-christelijke Westen.

Sinds de universiteiten zich van hun Christelijke wortels 'bevrijd' hebben,
houden zij zich niet langer bezig met authentieke Waarheidsvinding,
maar enkel met het narratief dat door de media verspreid wordt!

Het gaat er in de post-christelijke tijd om wie - met oneerlijke argumenten
en bedreigingen - gelijk krijgt, niet wie gelijk heeft!

'USA House' of het einde van het Globalisme: de 'Freie Evangelische Gemeinde in Davos' verhuurt gebedshuis voor grof geld aan het Amerikaanse regime

Het World Economic Forum palmt zowat alles in want Davos is geen grote stad.
Alle 'geloofsgemeenschappen' proberen een graantje mee te pikken want ook
zij stellen hun 'faciliteiten' ter beschikking aan de Mammon. De Katholieken
stellen het parochiecentrum als restaurant ter beschikking aan de ongeveer 600
medewerkers van het WEF want warm eten is er dezer dagen een schaars goed.

De Vrije Evangelische Gemeenschap van Davos gaat nog een stapje verder en
prostitueert hun gebedshuis. Niemand weet precies voor hoeveel geld, maar
'honderdduizenden Zwitserse franken' zijn zeker niet uit de lucht gegrepen.

De Vrije Evangelische Gemeenschap verhuurt elk jaar hun gebedshuis
aan de hoogste bieder. Met de komst van Trump - en 250 jaar USA -
heeft dit natuurlijk een zéér bijzondere betekenis gekregen.

De Katholieken in Davos hebben nog nooit hun kerk verhuurd voor
een dergelijk evenement. Maar, de Vrije Evangelische Gemeenschap
heeft een duidelijk andere vorm van religie en manier van 'vieren'.

Bij hen is het gebedshuis géén huis van God, maar eerder een huis-van-ons.
Zij organiseren er tegen betaling ook filmavonden, lunches of recepties.
Vanwege deze andere focus hebben zij er ook geen bezwaar tegen om
hun 'gebedshuis' dit keer aan het Amerikaanse regime uit te lenen.

Ad Orientem: Why the Mass Is a Sacrifice, Not a Performance

Nieuwbouw voor de 'Carmel of Elijah' van de Karmelietessen in Mathoura (New South Wales, Australia) met de Liturgie conform de Romeinse Ritus

Consistorie-manifest van Arthur 'kardinaal' Roche over de Tridentijnse Mis bewijst dat de liturgische revolutie nog steeds haar slachtoffers eist, want de Romeinse ritus wordt behandeld als een wegwerpproduct, 'Quo Primum' is slechts een onbelangrijk rekwisiet en de Traditie wordt 'verdedigd' met slogantaal

Om de paar maanden produceert de Post-Conciliaire machine een 'nieuw' ketters document dat zich voordoet als pastoraal, historisch onderbouwd en zelfs eerbiedig ten opzichte van de Traditie. Dan valt het masker af. Het doelwit van de ongelovige Neo-Modernisten is altijd hetzelfde. De Tridentijnse Mis moet uitgehongerd worden, te schande gemaakt worden en uiteindelijk begraven worden.

Het Consistorie-document van Arthur 'kardinaal' Roche is dat patroon in geconcentreerde vorm. Het is geschreven voor kardinalen, verpakt als een neutraal overzicht en gebouwd rond dezelfde drie trucs die het regime al decennia gebruikt. Ten eerste, een selectieve tijdlijn waarin ‘hervorming’ klinkt als de méést normale zaak binnen de Kerk. Ten tweede, een gemoraliseerde definitie van ‘eenheid’ die uniformiteit-ten-koste-van-de-Waarheid als 'liefdadigheid' beschouwt. Ten derde, een loyaliteitstest waarin genegenheid voor de Romeinse Ritus wordt geclassificeerd als een geestesziekte. Het resultaat is een ideologisch pamflet!

De 'boodschap' van de Neo-modernisten is nochtans eenvoudig. De Kerk van voor het Tweede Vaticaans Concilie moet worden beschouwd als een 'prelude'. De Romeinse Ritus moet worden gezien als een kneedbaar product; het werk van mensenhanden. De Heiligen van weleer moeten worden beschouwd als zielige losers die het nog niet helemaal begrepen hadden. Hét Tweede Vaticaans Concilie moet functioneren als het permanente veto tégen het verleden. Deze houding is echter totaal tégen het Katholieke instinct. Het is de revolutionaire geest van hét Concilie; de rebellie tégen God!

Een ware Katholiek ziet in de overgeërfde eredienst van de Kerk een schat. Roche beschouwt de Romeinse Ritus echter als een obstakel voor een Neo-modernistisch 'project'. Dat verschil in visie verklaart de afgelopen zestig jaar. Dit verklaart waarom de 'hervorming' niet door haar vruchten, maar wél door bestuurlijke druk moest worden verdedigd. Het verklaart waarom de Traditionele Mis als gevaarlijk moet worden beschouwd, omdat eerbied, opoffering, hiërarchie, stilte en een op God gerichte houding nog steeds zielen bekeren.

Roche doet dus wat elke revolutionaire bureaucratie uiteindelijk doet. Men herschrijft de geschiedenis. Men herdefinieert de éénheid. Men maakt van gehoorzaamheid een wapen. Men pathologiseert 'afwijkende' meningen. Men presenteert de slachtoffers als de oorzaak van het conflict. Van Traditionele Katholieken wordt verwacht dat ze hun erfgoed opgeven omwille van de 'eenheid'. Van hen wordt verwacht dat ze hun eigen marginalisering toejuichen als 'vooruitgang'. Kortom, zoals een Aartsbisschop het eerder formuleerde: "Moeten we dan protestant worden om Katholiek te blijven?"

Roche - head of Vatican Liturgy - declares war on the Latin Mass

Dinsdag, 15 januari 2008 | Paus Benedictus XVI annuleert zijn lezing aan de Sapienza-universiteit na protesten van enkele (linkse) studenten en docenten

De schismatieke 'Novus Ordo Missae' werd in het verleden reeds meermaals door de Kerk preventief veroordeeld, terwijl het Tweede Vaticaans Concilie een nieuwe poging van de Vrijmetselarij was om de ketterse ideeën van de 'Synode van Pistoia' die door de Kerk veroordeeld zijn, ingang te doen vinden

Het manifest van Arthur 'kardinaal' Roche over de Tridentijnse Mis dat vorige week op het eind van het Consistorie - met medeweten van Robert Francis Prevost - werd verspreid, is een 'meesterwerk' van Neo-modernistische dubbelzinnigheid. Het gebruikt de analogie van de "levende rivier" om organische continuïteit te claimen voor een liturgisch project - de Novus Ordo Missae = NOM - dat in werkelijkheid een breuk - een schisma - was. Het was een project gebaseerd op het protestantse "antiquarisme" dat de Kerk in 1794 definitief veroordeelde. 'Kardinaal' Roche beweert dat de Novus Ordo Missae een "pastoraal experiment" was, bedoeld om "de participatie van de gelovigen vollediger te maken". Dit is een letterlijke herhaling van de dwalingen van de Synode van Pistoia. In de bul Auctorem Fidei stelde Paus Pius VI niet alleen dat deze ideeën "onverstandig" waren. Hij veroordeelde ze als ketters en schadelijk voor de Kerk.

De wortels van de hervormingen die tijdens het Tweede Vaticaans Concilie werden ingevoerd, kunnen verder getraceerd worden dan de algemeen erkende twintigste-eeuwse voorlopers van het Concilie, voorbij de Tübinger School in de negentiende eeuw, terug naar de achttiende eeuw toen verschillende ketterse bewegingen probeerden de Kerk te 'hervormen' en te 'vernieuwen'. De studie van de Synode van Pistoia (1786) werpt een verrassend nieuw licht op de aard van de kerkhervorming en de wortels van het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965). De Toscaanse diocesane Synode van Pistoia - het hoogtepunt van de late Jansenistische (en dus 'Leuvense'!) hervormingsbeweging - werd scherp veroordeeld door Paus Pius VI in de bul Auctorem fidei (1794). In de negentiende-eeuw raakte de late Jansenistische beweging vervolgens volledig in diskrediet. Niettemin zou een groot deel van de agenda van Pistoia – een verheerlijking van de rol van de lokale bisschop, een nadruk op onfeilbaarheid als een gave aan de gehele geloofsgemeenschap, godsdienstvrijheid, een 'begrijpelijkere' liturgie die de volkstaal omvat, en de aanmoediging van het lezen van de Bijbel door leken en Christocentrische devoties – officieel worden afgekondigd tijdens het Tweede Vaticaans Concilie.

De schismatieke rebellen van Pistoia eisten trouwens ook een liturgie waarin alles hoorbaar was en alles in de volkstaal was om deze te "vereenvoudigen" voor de leken. Paus Pius VI veroordeelde deze ideeën streng als: "...onbezonnen, aanstootgevend voor vrome oren, en beledigend voor de Kerk" (Prop. 33). Pistoia eiste "slechts één altaar... ontdaan van alle versieringen". Pius VI veroordeelde dit als: "...een misbruik van de liturgische wet... [leidend] tot dezelfde resultaten als dewelke de ketters nastreefden" (Prop. 31).

Roche spreekt in zijn pamflet over het "herontdekken" van de liturgie. Pius VI veroordeelde de bewering van de rebellen van Pistoia dat de liturgie van de Kerk "duister" of "schadelijk" was geworden als: "...vals, onbezonnen, verstorend voor de zielenrust en beledigend voor de Kerk en de Geest van God door Wie Zij wordt bestuurd" (Prop. 1). Roche probeert de Tridentijnse Restauratie gelijk te stellen aan de Hervorming van het Tweede Vaticaans Concilie en suggereert dat Sint-Pius V net zoals de Neo-modernisten handelde door een nieuwe ritus door een commissie van protestanten en vrijmetselaars te laten fabriceren. Sint-Pius V huurde echter géén "experts" in om een nieuwe Mis te creëren. Hij codificeerde enkel de bestaande Romeinse Ritus, die sinds de tijd van Sint-Gregorius de Grote in wezen vrijwel onveranderd was gebleven en legde deze op aan de hele Kerk. De hervorming van 1969 na het Tweede Vaticaanse Concilie deed precies het tegenovergestelde. Ze schafte een 1500 jaar oud ritueel - de Tridentijnse Ritus - af en verving het door een verzinsel - de NOM. Roches bewering dat de schismatieke revolutie van 1969 "organische ontwikkeling" is, is net zoiets als zeggen dat een eeuwenoude eik door een opblaasbare palmboom bestaande uit plastic vervangen kan worden.

Roche beweert ook dat het nieuwe ritueel in "volledige harmonie" is met de Traditie, maar tegelijkertijd stelt hij dat de NOM de "enige uitdrukking van de lex orandi" is. Als de NOM werkelijk dezelfde "rivier" is als de Romeinse Ritus, zou ze dezelfde lex orandi (gebedswet) delen. Maar Roche zegt dat de oude lex orandi moet worden afgeschaft om de "eenheid" te garanderen. Dit is de "vuist" van de Neo-modernist! Een "organische ontwikkeling" bewaart echter de "genetische code" van wat eraan voorafging. De NOM – met zijn tafelvormige 'altaren', volkstaal en het ontbreken van een stille canon – is geen ontwikkeling, maar de implementatie van de antiquarische ketterij die al meermaals preventief door de Kerk werd veroordeeld. De modernisten hebben eeuwenlang geprobeerd de schijnheilige protestantse "eenvoud" aan de Romeinse Ritus op te dringen. Onder het mom van "pastorale vernieuwing" hebben de Neo-modernisten uiteindelijk de veroordeelde Pistoiaanse dwalingen het heiligdom binnengesmokkeld. Door deze veranderingen "Traditie" te noemen, dient Roche het gif toe.

De intellectuele oneerlijkheid van de huidige hiërarchie schuilt in haar selectieve geheugen. Ze citeren het Concilie van Trente om te suggereren dat ze in de voetsporen van Sint-Pius V treden, terwijl ze negeren dat Pius V een 1500 jaar oud erfgoed herwaardeerde, terwijl de huidige hiërarchie het juist wil begraven. Ze beroepen zich op "organische ontwikkeling" terwijl ze juist de "vereenvoudiging" doorvoeren die Paus Pius VI als een kenmerk van ketterij bestempelde. In de bul Auctorem Fidei waarschuwde Pius VI dat het doel van de antiquair is om de Kerk te ondermijnen onder het "voorwendsel van een terugkeer naar haar oorsprong" (Prop. 1). De brief van 'kardinaal' Roche bewijst dat de Neo-modernisten dit voorwendsel niet alleen hebben overgenomen, maar het ook als een wapen gebruiken tégen de gelovigen die weigeren de "nieuwe lex orandi" te accepteren.

De crisis in de Kerk gaat tegenwoordig niet langer over "pastorale smaak" of "liturgische voorkeur". Zoals Arthur 'kardinaal' Roche zélf toegeeft, is het probleem "voornamelijk ecclesiologisch". Het is een strijd tussen de Levende Kerk van alle Tijden en de Gereformeerde Bastaard-kerk van de 18e-eeuwse Verlichting. Tegen deze dubbelzinnigheid is het enige getrouwe antwoord om aan de zijde te staan van de Pausen die door het Pistoiaanse masker heen keken en weigerden de Romeinse Lex Orandi in te ruilen voor een "pastoraal" experiment dat niets anders dan een spirituele woestijn heeft opgeleverd.

De 'vruchten' van Vaticanum II... Zijn ze er al?

Het probleem waaronder de Neo-modernisten tegenwoordig lijden, is dat ze niet meer over de kennis beschikken om een ernstige discussie te voeren met de Traditionalisten... De onwetendheid van de Neo-modernisten is schokkend!

Bergoglio en Roche: twee 'dikke' vrienden of nog beter partners in crime

Diane Montagna heeft de 'geheime brief' in handen gekregen die Arthur 'kardinaal' Roche aan alle kardinalen had uitgedeeld voordat ze vertrokken. De liturgie was dan wel van de agenda van het Consistorie gehaald, maar niet van dé agenda. De pure, adembenemende domheid van deze twee pagina's tellende 'geheime brief' zou als voorbeeld moeten dienen van alles wat er mis is in de hoofden van deze lieden. Een hoop uitgekauwde, allang achterhaalde beweringen vermengd met een flinke dosis gelijkheidstekens (Vaticanum II = liturgische hervorming = Heilige Geest) én een aantal regelrechte leugens. Als ik één van zijn collega-kardinalen was, zou ik tegen hem zeggen: "Arthur, treed af. Je hebt noch de intelligentie, noch de goede wil om het ambt te bekleden zonder je ziel in gevaar te brengen door je onwetende en boosaardige plannen".

Een eerste punt betreft een opmerking over het document zelf. Het is geen indrukwekkend stuk tekst. Het bevat te veel nietszeggende beweringen en drogredenen. Het is daardoor een slecht geschreven document, dat niet de kenmerken draagt van een serieuze theologische analyse, maar eerder van propaganda.

Een tweede punt betreft de Mis. Aangezien de Latijnse Mis door de Neo-modernisten wordt gezien als de stormram tégen het Tweede Vaticaans Concilie, moet die Mis verdwijnen. Niet om liturgische of theologische redenen, maar om redenen van macht, status en vermeende legitimiteit. De bedoeling is ervoor te zorgen dat er geen concurrentie is met hetgeen hét Concilie naar verluidt heeft bereikt.

Een derde punt betreft hét Concilie. Het is een waarheid als een koe dat elk Concilie een periode van receptie en onderscheiding vereist. Maar receptie werkt twee kanten op. Het wordt steeds duidelijker dat de poging om in te spelen op de tijdgeest, zoals die in de jaren zestig van de vorige eeuw werd begrepen, niet goed was ingeschat. Dat wisten we toen niet. Nu wel.

Een laatste punt betreft de kwaliteit van de Conciliedocumenten. Dit alles betekent dat de documenten van hét Concilie – die van erg wisselende 'kwaliteit' zijn om het zacht uit te drukken – weldegelijk op hun merites beoordeeld mogen worden. Maar, in plaats daarvan hebben de Neo-modernisten aangedrongen op een 'alles of niets'-benadering, waarbij ze iedereen die ook maar de minste bedenking uit wordt bestempeld als een verrader of schismatieker. Dit trucje kan misschien in de jaren '70 en '80 van de vorige eeuw gewerkt hebben, maar na Bergoglio en nu met Prevost dus niet meer!

Link naar Diane Montagna's Substack:

https://dianemontagna.substack.com/p/full-text-cardinal-roche-defends

De Metropolitane Aartsbisschop van Milaan Mario Enrico Delpini met 'clergy-shirt' bij Robert Francis Prevost, net zoals Aartsbisschop André-Joseph Léonard destijds ook zonder soutane bij Bergoglio de Apostaat verscheen

Mgr. Delpini had eerder al laten weten
dat hij op zijn 75e verjaardag zijn ambt neerlegt
en geen dag langer aanblijft...

Robert Francis Prevost maakt zich totaal belachelijk door vandaag onder dwang van Marco Rubbio (US Secretary of State) de Venezolaanse politieke activiste María Corina Machado (die van de Nobelprijs) in het Vaticaan te ontvangen

Er is geen informatie over het gesprek vrijgegeven door het Vaticaan.
Machado, die in 2025 de 'Nobelprijs voor de Vrede' kreeg,
is naast lid van de Loge, ook een voormalig lid van de
Nationale Assemblee van Venezuela en volgens de media ook
één van de meest prominente figuren van de oppositie van het land.

Over het 'Agatha Christie Indult'

Indult van 5 november 1971, Protocol 1897/71
Ondertekend door A. Bugnini

Vijftig jaar na het overlijden van Agatha Christie op 12 januari 1976 blijft de nalatenschap van de Koningin van de Misdaadromans lezers over de hele wereld fascineren. Maar, naast haar detectiveverhalen koesterde Dame Agatha een diepe en discrete band met het Christendom, die zowel haar persoonlijke leven als de morele basis van haar romans vormgaf. Haar eerste huwelijk met Archibald Christie eindigde in 1928 in een scheiding, een pijnlijke gebeurtenis die ertoe leidde dat ze daarna, in overeenstemming met de strengere anglicaanse normen van die tijd, afzag van het ontvangen van de communie. Toch bleef haar geloof standhouden. In 1930 trouwde ze met Sir Max Mallowan, een overtuigd Katholiek. Hoewel ze zich nooit bekeerde, vergezelde Agatha hem vaak naar de Mis, waarbij ze de gewijdheid en Traditie van de Katholieke Liturgie waardeerde. Deze interreligieuze harmonie in haar gezin weerspiegelde haar open, maar tegelijkertijd diepgewortelde Christelijke visie.

Na de invoering van de Mis van Paulus VI ter vervanging van de Tridentijnse Mis in 1969-1970 werd een petitie aan de paus gestuurd met het verzoek om de Tridentijnse vorm van de Romeinse Ritus te laten voortbestaan voor degenen die dat wensten in Engeland en Wales. De Engelse Katholieken hadden een bijzondere band met de Tridentijnse Mis, omdat het de Mis is die gecelebreerd werd door de Engelse Martelaren tijdens de Reformatie toen het Katholieke Geloof zéér zwaar werd vervolgd. In de petitie werd o.a. gewezen op het uitzonderlijke artistieke en culturele erfgoed van de Tridentijnse Mis. De petitie werd ondertekend door vele prominente niet-katholieke figuren in de Britse samenleving, waaronder Agatha Christie, Vladimir Ashkenazy, Kenneth Clark, Robert Graves, F.R. Leavis, Cecil Day-Lewis, Nancy Mitford, Iris Murdoch, Yehudi Menuhin, Joan Sutherland, evenals twee Anglicaanse bisschoppen, die van Exeter en van Ripon.

Kardinaal John Carmel Heenan, Aartsbisschop van Westminster, benaderde paus Paulus VI met het verzoek om het gebruik van de Tridentijnse Mis toe te staan. De paus keurde het verzoek goed op 5 november 1971. Naar verluidt las de paus de brief en riep enthousiast uit: "Ah! Agatha Christie!", waarna hij besloot het verzoek in te willigen, wat het Indult zijn bijnaam gaf. Tussen die tijd en het wereldwijde Indult van paus Johannes Paulus II in 1984 mochten de bisschoppen van Engeland en Wales toestemming geven voor incidentele vieringen van de Mis in de Oude Rite, met de aanpassingen die in 1965 en 1967 waren ingevoerd.

Het doel van een dergelijk 'indult' was pastoraal. Het wilde de verzoening met traditionalistische groepen en Rome bevorderen. Echter, zowel Johannes Paulus II als Paus Benedictus XVI hebben bevestigd dat de Tridentijnse Mis (met name het Missaal van 1962) nooit juridisch is afgeschaft of verboden is en volledig in overeenstemming is met de Katholieke Leer. Dit betekent dat dergelijke indults onwettig waren! Net zoals iemand die een rijbewijs heeft niet moet vragen om auto te mogen rijden, moet een priester ook niet de toestemming vragen om de Tridentijnse Mis te celebreren omdat dat nu eenmaal de Mis van de Latijnse Kerk is. Zelfs indien een dergelijke indult wettelijk zou zijn, dan nog zou hij niet rechtsgeldig zijn, omdat hij door een vrijmetselaar werd ondertekend. Merk trouwens op, dat aangaande de Mis Paulus VI nooit iets heeft ondertekend!

Tegenstanders van dergelijke indults, en de daaropvolgende bredere toestemmingen, uiten vaak hun 'bezorgdheid' dat het voortgezette gebruik van de Tridentijnse Mis de 'hervormingen' en het gezag van het Tweede Vaticaans Concilie zouden kunnen ondermijnen of tot een gebrek aan eenheid binnen de Kerk zou kunnen leiden. Dit is echter een ongeldig argument omdat net de introductie van een hervormde, protestantse ritus - de Novus Ordo Missae - een schismatieke daad was. Met andere woorden, Paulus VI en zijn paladijnen hebben de eenheid van de Kerk aangetast! Het zou ook goed zijn dat Arthur kardinaal Roche, prefect van het Dicasterium voor Liturgie, dat ook goed in zijn oren knoopt, want hij staat buiten de Kerk! De chaos binnen de Kerk werd georganiseerd door de 'hervormers' en niet door de Traditionalisten!

In de wandelgangen wordt er luidop 'gefluisterd' dat er tijdens het eerste 'buitengewone consistorie' van Prevost op 7 en 8 januari in Rome aanzienlijke interne meningsverschillen aan de oppervlakte kwamen drijven

Pierbattista Kardinaal Pizzaballa - de Patriarch van Jeruzalem -
negeert lolbroek Robert Francis Prevost

Pierbattista Kardinaal Pizzaballa van Jeruzalem: "De term 'hervorming' is géén kerktaal. In de Kerk bestaan er géén hervormingen. We moeten nadenken over onze missie en roeping volgens de tijd, maar trouw blijven aan de wortels en de missie van de Kerk".

Anders Arborelius, Stockholm, over liturgie: "Ik hoop dat we een compromis kunnen vinden".

Een andere Kardinaal: "Sommige vrienden van paus Franciscus spraken over een nieuwe Kerk en absolute verandering".

Conservatieve Kardinaal, anoniem: "Deze hele synodale stijl slaat nergens op voor mij. Ik begrijp de intelligente mannen niet die er maar over blijven schrijven".

Een conservatieve Kardinaal stelde voor om consistories "per Zoom of zo te doen om geld te besparen".

Conservatieve Kardinaal, anoniem: "Alles was erg gecontroleerd. Eén Kardinaal noemde het zelfs een middelbare school".

Een andere conservatieve Kardinaal: "Er was in theorie tijd voor de 'vrije interventies', maar die waren erg kort. Ik denk dat de zogenaamde 'vrije interventies' niet vrij waren en in feite gedwongen".

Europese voormalige curiale Kardinaal, anoniem: "We hebben drie uur lang gesproken, nee? Maar uiteindelijk luisterde niemand naar onze mening".

Afrikaanse Kardinaal over het idee van de synode: "Het zou een pressiegroep kunnen worden van leken, priesters, misschien zelfs bisschoppen en kardinalen".

GEEN ENKELE BISSCHOP KAN 'AD ORIENTEM' VERBIEDEN!

E.H. Gerald Murray: "Ik zeg het nog eens...
Geen enkele bisschop kan de Ad Orientem-richting van de Heilige Mis
in zijn bisdom verbieden omdat de Traditie van de aanbidding Ad Orientem
zonder twijfel zijn oorsprong vindt in de Apostolische Tijden.
Dit werd zo ook vastgelegd in het Romeinse Missaal
en het Dicasterie voor de Goddelijke Eredienst
heeft in het verleden meermaals bevestigd
dat dit dé aangewezen manier blijft
om de Heilige Mis te celebreren."

Raymond Arroyo: "Precies. De aanbidding Ad Orientem is altijd
de houding van de Kerk geweest en dat kun je dus niet verbieden.
Sterker nog, de documenten van het Tweede Vaticaans Concilie
- en zelfs de liturgie van het Tweede Vaticaans Concilie -
als je de rubrieken leest - de richtlijnen die de priester moet volgen -
impliceren dat de Ad Orientem-richting van kracht blijft."

Over het 'urgentiebesef' bij de leiding van de Post-conciliaire kerk

Het Post-conciliaire Vaticaan is waarschijnlijk de laatste plek waar gelovigen naar 'herders' op zoek zouden kunnen gaan. Het 'buitengewone consistorie' van januari 2026 werd – althans door de commentatoren van de Neo-Trads gepresenteerd als de gebeurtenis die het begin zou kunnen betekenen van de vrijgave van de traditionele Latijnse Mis. In plaats daarvan zetten Prevost en zijn vrolijke bende ketters hun nieuwe religie nog eens extra kracht bij.

Meteen aan het begin kondigde Robert Francis Prevost aan dat hij het Tweede Vaticaans Concilie deze keer "echt" wil implementeren. Vervolgens pasten de bijna 170 kardinalen, bijeengekomen onder de vlag van 'synodaliteit en missie', de inmiddels bekende methode van dialoog, luisteren en groepsreflectie toe – en stemden prompt het thema 'Liturgie' van de agenda. In plaats daarvan kozen ze ervoor om te dialogeren over - trommelgeroffel - 'Synode en synodaliteit' en 'Evangelisatie en het missionaire karakter van de Kerk in het licht van Evangelii Gaudium'.

Ja hoor, ze denken daar in Rome écht dat we idioten zijn!