In 1917 startte de Communistische Revolutie. Maar, in 1917 vond er echter nog een andere en zo mogelijk nog belangrijkere gebeurtenis plaats; namelijk de verschijning van de Heilige Maagd Maria, de verschijning van de Moeder van God, in Fatima.
Te Fatima heeft de Maagd Maria Haar waarschuwing gegeven aan drie herderskinderen. Aan deze kinderen werden door Haar drie geheimen onthuld. In het tweede geheim zou zij onder meer opgeroepen hebben tot de toewijding van Rusland aan het Onbevlekte Hart van Maria waarna zij eraan toegevoegd zou hebben:
"Als Mijn verzoeken worden ingewilligd zal Rusland worden bekeerd en zal er vrede zijn. Als er geen gehoor aan gegeven wordt, dan zal Rusland zijn dwalingen over de hele wereld verspreiden, resulterend in oorlogen en vervolgingen tegen de Kerk, de goeden zullen tot martelaar worden, de Heilige Vader zal veel te lijden hebben en verschillende landen zullen worden vernietigd."
Allemaal in hetzelfde jaar: 1917. En het communisme begon, samen met 'moderne' technieken en 'modern' geld, in combinatie met de 'traditionele' tactieken van de duivel, aan de verovering van de wereld. Christenen van alle gezindten - de protestanten, maar ook de Katholieken - lagen te slapen, terwijl de vijand niet sliep.
In 1931 verstuurde de 'Lenin-school van Politieke Oorlogsvoering' haar geheime instructies aan de arbeiderselite. De opdracht was om over 20 tot 30 jaar, dus vanaf 1961+, de communistische hegemonie over de wereld te vestigen. Het internationale communisme zou hier nooit in slagen, tenzij alle religie vernietigd zou worden. Meteen werden de protestantse denominaties, met de hulp van de vrijmetselarij, geïnfiltreerd tot op het bot.
De aanhoudende vervolgingen door de communisten van geestelijken, waarvan velen gemarteld en gedood werden, en de sluiting van kerkgebouwen en kerkelijke instellingen waren voor Paus Pius XI de aanleiding zich fel uit te laten over de dwaalleer van het communisme. In 1931 waarschuwde Pius XI in zijn encycliek Quadragesimo Anno: “Niemand kan tegelijkertijd een goed Katholiek zijn en een socialist.”
Toen in 1933 Hitler de macht overnam in Duitsland, werd in de ogen van de wereld het communisme plots salonfähig. Iedereen die op dat moment tégen Hitler was, werd plotsklaps 'respektabel'. Er waren er ook die dachten, zoals de Katholieke Kerk, dat het nazisme en het communisme twee zijden waren van dezelfde medaille en dat dus beiden op hetzelfde moment bestreden zouden moeten worden. Maar in 1933, waren de protestantse denominaties reeds succesvol door het communisme geïnfiltreerd, en het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten van Amerika werden de bondgenoten van de Sovjets.
De Rooms-Katholieke Kerk bleef over als enigste tegenstander van het internationale, communistische atheïsme. En het was in 1933, dat Moskou besliste om de Katholieke Kerk te infiltreren. De meest veelbelovende jonge mannen uit de communistische gelederen zouden naar onze seminaries gestuurd worden om tot priester gewijd te worden en om zo de ladder van de kerkelijke hiërarchie te beklimmen. Op de vooravond van het Tweede Vaticaans Concilie bekleedden deze communistische infiltranten belangrijke posities binnen de Kerk.
Toen dit sinistere plan van de communisten in Rome bekend raakte, schreef Paus Pius XI de Encycliek Divini Redemptoris. Divini Redemptoris was een encycliek van Paus Pius XI, uitgevaardigd op 19 maart 1937, waarin de Paus zich als hoogste vertegenwoordiger van de gehele Rooms-Katholieke Kerk fel uitliet over het communisme. Samen met de eveneens in maart 1937 uitgegeven encyclieken Mit brennender Sorge (14 maart) en Nos es muy conocida (28 maart) maakte Paus Pius XI zijn zorg kenbaar over de toenemende invloed van totalitaire regimes.
In Divini Redemptoris schrijft Paus Pius XI dat één van de grootste minpunten van het communisme is, dat er zoveel nadruk gelegd wordt op het 'gemeenschappelijk' belang in plaats van op het individu. Het pseudo-ideaal van 'gelijkheid' en 'broederschap' - een maatschappij zonder klassen - zou bereikt moeten worden door in eerste instantie de tegenstellingen tussen de klassen te verscherpen om zo via strijd tot een zogenaamde 'geluksstaat' te komen. Mensen zouden slechts economische hulpmiddelen worden en zich alleen maar mogen toeleggen op het aardse bestaan en daarbij elke vorm van (voort)leven daarna ontkennen. Pius XI verwijst dan ook naar de bewering van Marx dat godsdienst slechts “een bedwelmend opium is voor het proletariaat”, het bewijs dat het bestaan van God ontkend wordt.
Volgens Paus Pius XI schuilde de misleiding hem echter hierin, dat communisten valselijk de idee verspreidden dat zij opkwamen voor de arbeiders, die met name door de economische crisis zwaar te lijden hadden. In werkelijkheid speelden zij verschillende groepen binnen de samenleving tegen elkaar uit, maar gaven zij ook aanleiding tot internationale vetes, die uiteindelijk moesten leiden tot 'bekering' naar het communisme.
Als oorzaak van de snelle verspreiding van het communisme noemde Pius XI drie redenen. Als eerste het liberalisme, gevolgd door de verraderlijke propaganda, die via elke vorm van massacommunicatie over de hele wereld de leer kon verspreiden. Derde reden was de wereldpers, die slechts marginaal berichtte over de voorkomende misstanden.
In Divini Redemptoris schrijft Paus Pius XI het volgende:
Listige en uitgebreide propaganda
17 - Maar de oorzaak, waarom de dwalingen zich zó snel verbreiden, dat zij in alle landen, klein en groot, beschaafd en minder ontwikkeld en zelfs in verafgelegen delen van de wereld heimelijk binnensluipen, ligt ook in een duivelse propaganda, zo vinnig als sinds mensenheugenis misschien nooit heeft bestaan. Deze propaganda, van één punt uitgaande, weet zich op sluwe wijze aan te passen aan de bijzondere gesteltenis van de volkeren; zij beschikt over rijke financiële hulpbronnen, ontelbare organisaties, drukbezochte internationale congressen en talrijke en goedgeschoolde strijdkrachten; tevens weet zij door middel van dagbladen, vlugschriften, bioscoop, toneel, radio en tenslotte door middel van school en universiteit allengs tot alle, zelfs de meest vooraanstaande kringen van de bevolking door te dringen, zonder dat deze misschien het vergif bemerkt hebben, dat steeds rampzaliger hun geest en ziel besmet.
De wereldpers verzwijgt de wandaden van het communisme
18 - Een ander en wel krachtig hulpmiddel, waardoor het communisme bevorderd wordt, ligt zonder twijfel hierin, dat een zeer groot gedeelte van de wereldpers, dat zich niet richt naar de Katholieke beginselen, volgens afspraak de zaak doodzwijgt. Volgens afspraak, zeggen Wij; immers anders is niet te begrijpen, waarom dit soort schrijvers, die zelfs tamelijk onbelangrijke voorvallen zo gretig aangrijpen en publiceren, toch de onmenselijke misdaden, die in Rusland, in de Verenigde Staten van Mexico, in een groot deel tenslotte van Spanje bedreven worden, reeds zo lange tijd verzwegen hebben en betrekkelijk zo weinig laten horen over het communisme, dat te Moskou heerst en wijd en zijd over de gehele wereld zijn organisaties vormt. Maar dit komt, gelijk allen weten, grotendeels hier vandaan, dat politieke overwegingen, die volstrekt geen blijk geven van juist inzicht, het zouden eisen; en niet minder wordt het begunstigd en aanbevolen door allerlei geheime krachten, die reeds sinds lang de Christelijke ordening van de staten trachtten te doen verdwijnen.
Over de infiltratie van de Kerk
57 - Onder gefingeerde benamingen, die zelfs niet op het communisme zinspelen, stichten zij verenigingen of geven periodieken uit, die alleen ten doel hebben, hun dwalingen ingang te doen vinden in die milieus, waar zij anders op generlei wijze toegang zouden kunnen krijgen; meermalen proberen zij zelfs in Katholieke en godsdienstige genootschappen met alle middelen en op bedrieglijke wijze binnen te dringen.
Over de Katholieke Actie
64 - Na dit beroep op de geestelijkheid richten Wij Ons vaderlijk woord tot Onze geliefde zonen onder de leken, die meestrijden in de gelederen van de Katholieke Actie, welke zo'n grote plaats in Ons hart heeft en bij gelegenheid door Ons genoemd is "een steun door Gods bijzondere voorzienigheid" in de zo moeilijke tijdsomstandigheden aan de Kerk geschonken. Daar immers de strijdleuze van de Katholieke Actie is, dat Jezus Christus heerse zowel over de afzonderlijke personen als over de huiselijke en burgerlijke samenleving, verricht zij inderdaad een sociaal apostolaat. Vóór alles derhalve moet zij bestendig haar best doen om haar leden zo zorgvuldig mogelijk te vormen en te oefenen tot de strijd voor God.
donderdag 29 november 2012
woensdag 28 november 2012
Stop abortus nu!
Op 13 januari 2012 raakte bekend, dat de 'Rockford abortion mill', de 'Rockford abortusfabriek', na 40 jaar, voor goed haar deuren zou sluiten.
Na 12 jaar van protestacties van Katholieke Pro-Lifers, sloot de doodsfabriek definitief haar deuren!
http://www.lifesitenews.com/news/breaking-bizarre-rockford-abortion-facility-to-close-permanently/
Waarom worden zielen in de kunst als 'mensen' voorgesteld?
Uit de Catechismus van de Katholieke Kerk:
362 - De menselijke persoon, geschapen naar Gods beeld, is tegelijkertijd een lichamelijk en een geestelijk wezen.
363 - Dikwijls staat de term "ziel" in de heilige Schrift voor "het menselijk leven" of voor heel de menselijke persoon. Maar hij geeft ook aan wat het diepste wezen van de mens en het meest waardevolle in hem, en eveneens datgene waardoor hij in het bijzonder Gods beeld is: "ziel" betekent het geestelijk beginsel in de mens.
364 - Het lichaam van de mens heeft deel aan de waardigheid van "het beeld van God": het is een menselijk lichaam; juist omdat het bezield wordt door een geestelijke ziel en het de menselijke persoon die in zijn geheel bestemd is om in het lichaam van Christus de tempel van de Geest te worden.
365 - De eenheid van lichaam en ziel gaat zo diep dat men de ziel als de "vorm" van het lichaam moet beschouwen, d.w.z. dankzij de geestelijke ziel is het uit stof bestaande lichaam een menselijk en levend lichaam; geest en stof zijn in de mens geen twee met elkaar verenigde naturen, maar hun eenheid vormt een natuur.
366 - De Kerk leert dat iedere geestelijke ziel direct door God geschapen wordt: zij wordt niet "voortgebracht" door de ouders; de Kerk leert ons ook dat de ziel onsterfelijk is: zij vergaat niet na haar scheiding van het lichaam bij de dood en zij zal zich opnieuw met het lichaam verenigen bij de uiteindelijke verrijzenis.
Kortom,
Een ziel is een geest, die door God werd geschapen naar zijn beeld en gelijkenis, om verenigd te worden met een lichaam.
De ziel is geschapen naar het beeld en de gelijkenis van God, doordat ze begaafd is met verstand en wil, en geroepen tot het bovennatuurlijk leven van de genade.
Een geest en dus een ziel is onzichtbaar en dus niet met de zintuigen waar te nemen, omdat een ziel niets in zich heeft dat onder de zinnen valt, en omdat een ziel op generlei wijze afhankelijk is van de stof.
De eenheid van lichaam en ziel gaat echter zo diep dat men de ziel als de "vorm" van het lichaam moet beschouwen.
Vandaar dat het ook logisch is dat in de kunst, een onzichtbare ziel volgens de conventies, als een 'mens' wordt voorgesteld.
Sint-Paulus in 1 Kor. 15
[47] De eerste mens [Adam], uit de aarde genomen, is aards; de tweede [Christus] is uit de hemel. [48] Op die eerste mens van aarde lijken alle aardse mensen, op de hemelse mens zullen alle hemelingen lijken. [49] En net zoals wij het beeld van de aardse mens hebben gedragen, zo zullen wij ook het beeld dragen van de hemelse mens.
De ziel is dus altijd de 'drager' van het beeld van de mens.
Het lijkt dan ook waarschijnlijk, dat er in de Hemel géén zintuiglijke waarneming bestaat, maar dat er een hogere vorm van waarneming heerst!
362 - De menselijke persoon, geschapen naar Gods beeld, is tegelijkertijd een lichamelijk en een geestelijk wezen.
363 - Dikwijls staat de term "ziel" in de heilige Schrift voor "het menselijk leven" of voor heel de menselijke persoon. Maar hij geeft ook aan wat het diepste wezen van de mens en het meest waardevolle in hem, en eveneens datgene waardoor hij in het bijzonder Gods beeld is: "ziel" betekent het geestelijk beginsel in de mens.
364 - Het lichaam van de mens heeft deel aan de waardigheid van "het beeld van God": het is een menselijk lichaam; juist omdat het bezield wordt door een geestelijke ziel en het de menselijke persoon die in zijn geheel bestemd is om in het lichaam van Christus de tempel van de Geest te worden.
365 - De eenheid van lichaam en ziel gaat zo diep dat men de ziel als de "vorm" van het lichaam moet beschouwen, d.w.z. dankzij de geestelijke ziel is het uit stof bestaande lichaam een menselijk en levend lichaam; geest en stof zijn in de mens geen twee met elkaar verenigde naturen, maar hun eenheid vormt een natuur.
366 - De Kerk leert dat iedere geestelijke ziel direct door God geschapen wordt: zij wordt niet "voortgebracht" door de ouders; de Kerk leert ons ook dat de ziel onsterfelijk is: zij vergaat niet na haar scheiding van het lichaam bij de dood en zij zal zich opnieuw met het lichaam verenigen bij de uiteindelijke verrijzenis.
Kortom,
Een ziel is een geest, die door God werd geschapen naar zijn beeld en gelijkenis, om verenigd te worden met een lichaam.
De ziel is geschapen naar het beeld en de gelijkenis van God, doordat ze begaafd is met verstand en wil, en geroepen tot het bovennatuurlijk leven van de genade.
Een geest en dus een ziel is onzichtbaar en dus niet met de zintuigen waar te nemen, omdat een ziel niets in zich heeft dat onder de zinnen valt, en omdat een ziel op generlei wijze afhankelijk is van de stof.
De eenheid van lichaam en ziel gaat echter zo diep dat men de ziel als de "vorm" van het lichaam moet beschouwen.
Vandaar dat het ook logisch is dat in de kunst, een onzichtbare ziel volgens de conventies, als een 'mens' wordt voorgesteld.
Sint-Paulus in 1 Kor. 15
[47] De eerste mens [Adam], uit de aarde genomen, is aards; de tweede [Christus] is uit de hemel. [48] Op die eerste mens van aarde lijken alle aardse mensen, op de hemelse mens zullen alle hemelingen lijken. [49] En net zoals wij het beeld van de aardse mens hebben gedragen, zo zullen wij ook het beeld dragen van de hemelse mens.
De ziel is dus altijd de 'drager' van het beeld van de mens.
Het lijkt dan ook waarschijnlijk, dat er in de Hemel géén zintuiglijke waarneming bestaat, maar dat er een hogere vorm van waarneming heerst!
dinsdag 27 november 2012
Tweede Vaticaans Concilie - Het Decreet Inter Mirifica - Over de publiciteitsmedia - 8 december 1963
'De plichten van de auteurs'
11 - Een ernstige morele verantwoordelijkheid aangaande het juiste gebruik van de publiciteitsmiddelen rust op de journalisten, de auteurs, de acteurs, de regisseurs, de producenten, de agenten, de propagandisten, de exploitanten en verkopers, op de critici en op alle anderen, die hoe dan ook, betrokken zijn bij de productie en bij de uitzendingen. Want het is duidelijk, welke zware verplichtingen zij allen hebben in het moderne leven, omdat zij door hun informatie en propaganda de mensen op de goede weg kunnen brengen of in het verderf kunnen storten.
Zij zullen dus hun economische, politieke of artistieke belangen zó moeten regelen, dat deze nooit in botsing komen met het algemeen welzijn. Om hierin gemakkelijker te slagen is het aan te bevelen, dat zij zich aansluiten bij hun eigen beroepsorganisatie, die van hun leden bij de activiteit en de plichten van hun beroep, respect eisen voor de moraal, eventueel door een belofte tot het onderhouden van een bepaalde gedragslijn.
Laten zij nooit vergeten, dat een groot deel van de lezers en kijkers bestaat uit jongeren, die lectuur en voorstellingen nodig hebben, waarvan een gezonde ontspanning uitgaat en die hun geest richten op hogere idealen. Zij moeten er ook voor zorgen, dat publicaties en uitzendingen met een godsdienstig karakter worden toevertrouwd aan hoogstaande en vakkundige personen, en met passende eerbied worden uitgevoerd.
maandag 26 november 2012
Sint Jan Berchmans van Diest
Johannes (Jan) Berchmans (Diest, 13 maart 1599 - Rome, 13 augustus 1621) was een Vlaams jezuïet en is een Rooms-Katholieke heilige.
Johannes Berchmans werd geboren in de tegenwoordig naar hem vernoemde Sint-Jan Berchmansstraat in Diest, als oudste zoon van vijf kinderen. Zijn geboortehuis is omgebouwd tot kapel en kan nog steeds bezocht worden. Zijn vader beoefende er het ambacht van lederbewerker, schoenmaker en schoenlapper. Jan verbleef tot zijn twaalfde jaar in Diest. Vanaf 1614 werd Berchmans dienstbode in Mechelen, waar hij ook het seminarie bezocht. In 1615 vervolgde Berchmans de studie aan het zojuist door de jezuïeten gestichte college in de stad. Het lag daarom voor de hand zijn nagestreefde priesterloopbaan binnen de jezuïetenorde voort te zetten. Hij trad in 1616 toe. Vervolgens werd hij voor een vervolgstudie in de filosofie naar Rome gestuurd. Hier overleed hij als gevolg van een longontsteking, nauwelijks 22 jaar oud.
Jan Berchmans ligt begraven in de kerk van Sant'Ignazio in Rome. Hij werd op 9 mei 1865 zalig verklaard door Paus Pius IX en op 22 januari 1888 door Paus Leo XIII gecanoniseerd. Zijn feestdag werd op 26 november of 13 augustus ingesteld. Tegelijkertijd werd hij tot medepatroon van de studerende jeugd uitgeroepen (samen met Aloysius Gonzaga). De drie jong overleden jezuïeten Gonzaga, Stanislaus Kostka en Berchmans gelden ook als algemene beschermheiligen van de jeugd.
In Brussel, Antwerpen, Diest, Genk, Avelgem, Mol en Malle is er een Sint-Jan Berchmanscollege, in Zonhoven en Puurs een Sint-Jan Berchmansinstituut en in Nederland het Berchmanianum te Nijmegen. In het Belgische Borsbeek, Kwaadmechelen (gemeente Ham) en Mechelen is er ook een Sint-Jan Berchmansparochie. In Ninove heet de scoutsgroep Scouts Sint-Jan-Berchmans Ninove.
Zijn hart wordt bewaard als relikwie in de Onze-Lieve-Vrouw van Leliëndaalkerk in Mechelen.
zaterdag 24 november 2012
Concilie van Trente : Sessio XXV - Decretum de purgatorio / 25ste Zitting - Decreet over het vagevuur (3 december 1563)
"Omdat de Katholieke Kerk, onderricht door de Heilige Geest, op basis van de Heilige Schrift en de oude overlevering van de vaders in Heilige Concilies en nu op deze oecumenische Synode heeft geleerd, dat er een reinigingsoord/vagevuur (purgatorium) is en dat de daar vastgehouden zielen door de voorbeden van gelovigen en vooral door het welgevallige Misoffer worden geholpen, beveelt de Heilige Synode de bisschoppen om zich te beijveren dat de gezonde leer over het reinigingsoord, wat door de heilige vaderen en de heilige concilies is overgeleverd, door christengelovigen wordt geloofd, gehouden, geleerd en overal wordt verkondigd."
Heilige Missen redden zielen uit het vagevuur
Na de dood van een mens wordt de ziel gescheiden van het lichaam en gaat ze naar een zekere bestemming.
De zielen van de overledenen gaan naar de Hemel, het Vagevuur of de Hel. In één van deze drie bovennatuurlijke oorden wachten alle zielen op de ‘Jongste Dag’ wanneer zij met hun verrezen lichamen verenigd zullen worden.
De zielen in het vagevuur zijn van de eeuwige verdoemenis gered maar moeten nog van hun onvolkomenheden worden gezuiverd om Gods licht te kunnen verdragen.
Door gebed en offer helpen de levenden de overledenen om hun uiteindelijke bestemming te bereiken: eeuwig gelukkig zijn bij God.
Omdat de eucharistie geacht werd het meest effectieve middel voor dit doel te zijn, de ondersteuning van het louteringsproces van de zielen in het vagevuur, ontstond het gebruik om meerdere missen voor de zielen in het vagevuur op te dragen.
Iedere mis werd en wordt gedaan voor één zogeheten misintentie, bijvoorbeeld het zielenheil van een gelovige.
De begrafenismis is de eerste mis voor het zieleheil van de overledene.
De priester besprenkelt het lichaam met wijwater en bewierookt het lichaam van de overledene.
De priester wijdt ook de grond op het kerkhof waarin de overledene zal worden begraven.
De Katholieke Leer stelt dus dat het opdragen van een requiemmis het verblijf van geredde zielen in het vagevuur zal bekorten.
Sint-Geertruide de Grote
Sint Geertruide was een Benedictijnse mystieke schrijfster. Ze werd geboren ergens in Duitsland op 6 Jan. 1256 en stierf te Helfta, in de omgeving van Eisleben op 17 November 1301/1302. Over haar familie is niets geweten. Ze was waarschijnlijk een weeskind die onder het toezicht van de Benedictijnse zusters van Helfta werd geplaatst. Ze was 5 jaar toen ze er binnen ging. De abdij werd toen beheerd door een andere Geertruide: de heilige abdis Geertruide van Hackerborn, onder wiens beheer de abdij floreerde, zowel bij de monniken als onder de intellectuele activiteiten.
Dit alles hielp om naar heiligheid te streven, door studie en contemplatie. Toen Helfta de deuren opende om het kind met open armen te ontvangen, was het bestemd voor een glorievolle toekomst. Sint Mechtilde, lerares en zuster van abdis Gertruide gaf les aan Geertruide. Van in het begin won ze de harten van iedereen. Er onstond een hechte band tussen Geertruide en Mechtilde, die met de jaren alleen maar dieper werd.
Geertruide had zich helemaal verdiept in studie. Toen ze 26 jaar was kreeg ze een visioen dat het begin zou betekenen van vele visioenen. Het was als een ontwaken. Ze zag in dat ze zich weinig had bezield met belangrijke eeuwige zaken. Ze veranderde van theoreticus in theoloog. Ze liet de profane studies voor wat ze waren en legde zich toe op kennis van de Heilige Schrift en gebed. Sint Gertruide leerde van jongsaf Latijn, wat gebruikelijk was in die dagen voor personen zoals zij die hun leven in dienst stelden van God. Ze kon vloeiend Latijn spreken en schrijven. Met dezelfde inzet vertaalde ze, kopieerde ze en schreef ze in theologische stukken in het Latijn tot geestelijke vooruitgang van anderen.
Niettegenstaande Geertruide zich haar verloren tijd verweet, was dit een fase geweest in haar opgang naar heiligheid: van zelfstudie naar het werk voor de orde. Uiterlijk leidde ze een leven van een eenvoudige Benedictijnse non. Haar liefdadigheid omvatte rijk en arm. Ze was geleerd en toch actief voor de armen en uitgestotenen. Bovendien was ze een vurige middelares in het redden van zielen voor God. Ze was zo nederig dat ze God smeekte om geen uitwendige manifestaties van de spirituele wonderen te krijgen. Ze was een profetes en kon ook wonderen bewerkstelligen.
Het redden van zielen lag Sint Geertruide na aan het hart. Ze was dikwijls huilend beneden het Kruis in de Kerk te vinden terwijl ze aan de zielen van de zondaars dacht. Bovendien bracht ze veel tijd door in aanbidding voor de monstrans met de H Hostie. Ze hield ervan om over de lijdensweg van de Heer en over de instelling van de Eucharistie te mediteren. Wanneer ze vol overgave over Jezus Christus en Zijn mysteries sprak waren de toehoorders geboeid door haar wijsheid. Wanneer de Zusters in de Kerk eens aan het zingen waren, zag Sint Geertruide Jezus voor haar staan. Zijn goddelijk gezicht was schitterend in schoonheid. Zijn blik doorboorde haar hart en vulde haar ziel met onuitsprekelijke verrukking. Goddelijke Liefde was haar streven in al haar gedachten en daden. Zo was ze verstorven van de wereld en al de verlokkingen.
Ze werd overstelpt met vele buitengewone genaden; Jezus Christus droeg Zijn wonden over in het hart van Zijn heilige bruid. Ze kreeg een ring om haar vinger en Hij toonde Zich aan haar in aanwezigheid van Zijn Moeder. In haar geest was het alsof Hij Zijn hart had verwisseld met het hare. Zij was ook degene die de aanbidding van Jezus’ Heilig Hart aanmoedigde, nog voor de Franse mystica Margaretha-Maria Alacoque (1647-1690) in Paray-le-Monial. Al deze verbazingwekkende genaden zorgden ervoor dat ze zich wilde opofferen in lijdende liefde. Ze wilde deze pijn aanvaarden, want voor haar was tijd zonder zelfopoffering verloren tijd. Op het einde van haar leven, toen was ze 45-46 jaar, was haar lichaam helemaal vertrokken van de pijn.
Tijdens haar vijf maanden durende ziekte, was bij haar geen teken van ongeduld en droefheid te merken, integendeel haar vreugde vermeerderde nog als haar pijn toenam. Toen ze op sterven lag in 1334, zag zij de Heilige Maagd Maria neerdalen vanuit de Hemel om haar bij te staan. Een van haar medezusters zag haar ziel recht naar het Hart van Jezus stijgen dat geopend was om die ziel te ontvangen. Sint Geertruide is een van de grote mystieken van de Kerk Het boek dat ze ons naliet met de beschrijving van haar openbaringen, is nog altijd populair. Daarin beschrijft ze de buitengewone schoonheid van de intieme omgang van haar ziel met Jezus en Maria. Ze was minzaam voor iedereen en vol medeleven voor de zondaars; diepe verering voor de heiligen, de zielen in het vagevuur, en bovenal voor de lijdensweg van Jezus Christus en Zijn Heilig Hart.
Men zou nog tot 1677 moeten wachten tot Sint Geertruide’s naam in het Romeinse Martyrologium werd ingeschreven en haar feestdag werd geïntroduceerd in de universele Kerk. Deze feestdag valt op 16 november. Ze werd door de Koning van Spanje uitgeroepen tot Patrones van de West-Indische eilandengroep. In Peru word haar feest met veel luister gevierd en in Nieuw Mexico werd een stad naar haar vernoemd.
De karakteristieken van Sint Gertruide’s religiositeit waren haar devotie tot het Heilig Hart, dat het symbool is van Jezus’ overgrote goedheid die ervoor gezorgd heeft dat het Woord vlees werd in de Heilige Eucharistie, dat Jezus onze zonden op Hem heeft genomen door op het Kruis te sterven, als offer voor de Eeuwige Vader.
Gebed van Sint-Geertruide tot het Heilig Hart van Jezus:
O Heilig Hart van Jezus, fontein van eeuwig leven. Uw Hart is een gloeiende oven van Liefde. U bent mijn toevlucht en mijn heiligdom. O mijn beminnelijke en liefhebbende Verlosser, verteer mijn hart met hetzelfde vuur als waarmee het Uwe brandt. Laat genaden van Uw Liefde regenen op mijn ziel. Laat mijn hart samensmelten met het Uwe. Laat mijn wil in alles gelijkvormig worden met de Uwe. Dat Uw Wil het middelpunt mag zijn van al mijn daden en verlangens.
Gebed van Sint-Geertruide tot de Heilige Maagd Maria :
Wees gegroet Maria, koningin van erbarmen, olijftak van vergiffenis, door wie we het medicijn ontvangen dat ons van dodelijke ziekten naar lichaam en ziel redt, de balsem van genade; Maagdelijke Moeder van goddelijke afstamming, door wie de genade van het Hemels Licht schijnt, bloeiende twijg van Israel!
Door Uw Zoon, Uw enige Zoon, die Zich verwaardigde om Mensenzoon te worden, bent U de Hemelse Moeder over allen geworden. Omwille van Uw moederschap omring mij, onwaardig als ik ben, met Uw Moederlijke Zorg.
Help mij, bescherm mij, verlicht mij, zorg voor mij, voed mij op in dit aardse leven, zodat ik de Uwe wordt voor alle eeuwigheid. Zodat ik in mijn stervensuur mij in Uw armen kan werpen, mijn beminnelijke onschatbare Hemelse Moeder. Amen.
Dit is het bekendste gebed van Sint-Geertruide:
Jezus deelde aan Sint Geertruide mee dat dit gebed 1000 zielen uit het Vagevuur redt iedere keer als het gebed wordt gezegd. Het gebed werd later uitgebreid tot zondaars die nog leven.
Eeuwige Vader,
Ik offer U het kostbaarste Bloed van Uw goddelijke Zoon Jezus, verenigd met alle opgedragen Heilige Missen in de wereld vandaag, voor al de heilige Zielen in het Vagevuur, voor alle zondaars, voor zondaars in de Universele Kerk, de zondaars bij mij thuis en in mijn familie.
Amen.
Nihil Obstat, September 1, 1909, Remy Lafort, Censor
Imprimatur. +John M. Farley, Archbishop of New York
Dit alles hielp om naar heiligheid te streven, door studie en contemplatie. Toen Helfta de deuren opende om het kind met open armen te ontvangen, was het bestemd voor een glorievolle toekomst. Sint Mechtilde, lerares en zuster van abdis Gertruide gaf les aan Geertruide. Van in het begin won ze de harten van iedereen. Er onstond een hechte band tussen Geertruide en Mechtilde, die met de jaren alleen maar dieper werd.
Geertruide had zich helemaal verdiept in studie. Toen ze 26 jaar was kreeg ze een visioen dat het begin zou betekenen van vele visioenen. Het was als een ontwaken. Ze zag in dat ze zich weinig had bezield met belangrijke eeuwige zaken. Ze veranderde van theoreticus in theoloog. Ze liet de profane studies voor wat ze waren en legde zich toe op kennis van de Heilige Schrift en gebed. Sint Gertruide leerde van jongsaf Latijn, wat gebruikelijk was in die dagen voor personen zoals zij die hun leven in dienst stelden van God. Ze kon vloeiend Latijn spreken en schrijven. Met dezelfde inzet vertaalde ze, kopieerde ze en schreef ze in theologische stukken in het Latijn tot geestelijke vooruitgang van anderen.
Niettegenstaande Geertruide zich haar verloren tijd verweet, was dit een fase geweest in haar opgang naar heiligheid: van zelfstudie naar het werk voor de orde. Uiterlijk leidde ze een leven van een eenvoudige Benedictijnse non. Haar liefdadigheid omvatte rijk en arm. Ze was geleerd en toch actief voor de armen en uitgestotenen. Bovendien was ze een vurige middelares in het redden van zielen voor God. Ze was zo nederig dat ze God smeekte om geen uitwendige manifestaties van de spirituele wonderen te krijgen. Ze was een profetes en kon ook wonderen bewerkstelligen.
Het redden van zielen lag Sint Geertruide na aan het hart. Ze was dikwijls huilend beneden het Kruis in de Kerk te vinden terwijl ze aan de zielen van de zondaars dacht. Bovendien bracht ze veel tijd door in aanbidding voor de monstrans met de H Hostie. Ze hield ervan om over de lijdensweg van de Heer en over de instelling van de Eucharistie te mediteren. Wanneer ze vol overgave over Jezus Christus en Zijn mysteries sprak waren de toehoorders geboeid door haar wijsheid. Wanneer de Zusters in de Kerk eens aan het zingen waren, zag Sint Geertruide Jezus voor haar staan. Zijn goddelijk gezicht was schitterend in schoonheid. Zijn blik doorboorde haar hart en vulde haar ziel met onuitsprekelijke verrukking. Goddelijke Liefde was haar streven in al haar gedachten en daden. Zo was ze verstorven van de wereld en al de verlokkingen.
Ze werd overstelpt met vele buitengewone genaden; Jezus Christus droeg Zijn wonden over in het hart van Zijn heilige bruid. Ze kreeg een ring om haar vinger en Hij toonde Zich aan haar in aanwezigheid van Zijn Moeder. In haar geest was het alsof Hij Zijn hart had verwisseld met het hare. Zij was ook degene die de aanbidding van Jezus’ Heilig Hart aanmoedigde, nog voor de Franse mystica Margaretha-Maria Alacoque (1647-1690) in Paray-le-Monial. Al deze verbazingwekkende genaden zorgden ervoor dat ze zich wilde opofferen in lijdende liefde. Ze wilde deze pijn aanvaarden, want voor haar was tijd zonder zelfopoffering verloren tijd. Op het einde van haar leven, toen was ze 45-46 jaar, was haar lichaam helemaal vertrokken van de pijn.
Tijdens haar vijf maanden durende ziekte, was bij haar geen teken van ongeduld en droefheid te merken, integendeel haar vreugde vermeerderde nog als haar pijn toenam. Toen ze op sterven lag in 1334, zag zij de Heilige Maagd Maria neerdalen vanuit de Hemel om haar bij te staan. Een van haar medezusters zag haar ziel recht naar het Hart van Jezus stijgen dat geopend was om die ziel te ontvangen. Sint Geertruide is een van de grote mystieken van de Kerk Het boek dat ze ons naliet met de beschrijving van haar openbaringen, is nog altijd populair. Daarin beschrijft ze de buitengewone schoonheid van de intieme omgang van haar ziel met Jezus en Maria. Ze was minzaam voor iedereen en vol medeleven voor de zondaars; diepe verering voor de heiligen, de zielen in het vagevuur, en bovenal voor de lijdensweg van Jezus Christus en Zijn Heilig Hart.
Men zou nog tot 1677 moeten wachten tot Sint Geertruide’s naam in het Romeinse Martyrologium werd ingeschreven en haar feestdag werd geïntroduceerd in de universele Kerk. Deze feestdag valt op 16 november. Ze werd door de Koning van Spanje uitgeroepen tot Patrones van de West-Indische eilandengroep. In Peru word haar feest met veel luister gevierd en in Nieuw Mexico werd een stad naar haar vernoemd.
De karakteristieken van Sint Gertruide’s religiositeit waren haar devotie tot het Heilig Hart, dat het symbool is van Jezus’ overgrote goedheid die ervoor gezorgd heeft dat het Woord vlees werd in de Heilige Eucharistie, dat Jezus onze zonden op Hem heeft genomen door op het Kruis te sterven, als offer voor de Eeuwige Vader.
Gebed van Sint-Geertruide tot het Heilig Hart van Jezus:
O Heilig Hart van Jezus, fontein van eeuwig leven. Uw Hart is een gloeiende oven van Liefde. U bent mijn toevlucht en mijn heiligdom. O mijn beminnelijke en liefhebbende Verlosser, verteer mijn hart met hetzelfde vuur als waarmee het Uwe brandt. Laat genaden van Uw Liefde regenen op mijn ziel. Laat mijn hart samensmelten met het Uwe. Laat mijn wil in alles gelijkvormig worden met de Uwe. Dat Uw Wil het middelpunt mag zijn van al mijn daden en verlangens.
Gebed van Sint-Geertruide tot de Heilige Maagd Maria :
Wees gegroet Maria, koningin van erbarmen, olijftak van vergiffenis, door wie we het medicijn ontvangen dat ons van dodelijke ziekten naar lichaam en ziel redt, de balsem van genade; Maagdelijke Moeder van goddelijke afstamming, door wie de genade van het Hemels Licht schijnt, bloeiende twijg van Israel!
Door Uw Zoon, Uw enige Zoon, die Zich verwaardigde om Mensenzoon te worden, bent U de Hemelse Moeder over allen geworden. Omwille van Uw moederschap omring mij, onwaardig als ik ben, met Uw Moederlijke Zorg.
Help mij, bescherm mij, verlicht mij, zorg voor mij, voed mij op in dit aardse leven, zodat ik de Uwe wordt voor alle eeuwigheid. Zodat ik in mijn stervensuur mij in Uw armen kan werpen, mijn beminnelijke onschatbare Hemelse Moeder. Amen.
Dit is het bekendste gebed van Sint-Geertruide:
Jezus deelde aan Sint Geertruide mee dat dit gebed 1000 zielen uit het Vagevuur redt iedere keer als het gebed wordt gezegd. Het gebed werd later uitgebreid tot zondaars die nog leven.
Eeuwige Vader,
Ik offer U het kostbaarste Bloed van Uw goddelijke Zoon Jezus, verenigd met alle opgedragen Heilige Missen in de wereld vandaag, voor al de heilige Zielen in het Vagevuur, voor alle zondaars, voor zondaars in de Universele Kerk, de zondaars bij mij thuis en in mijn familie.
Amen.
Nihil Obstat, September 1, 1909, Remy Lafort, Censor
Imprimatur. +John M. Farley, Archbishop of New York
vrijdag 23 november 2012
Uit de Mechelse Catechismus: De Sacramenten in het algemeen
358. Wat zijn Sacramenten?
Sacramenten zijn heilige handelingen en woorden, door Jezus Christus ingesteld, om in onze ziel de bijzondere genaden voort te brengen die zij betekenen.
359. Hoe dienen de Sacramenten tot zaligmaking van de mensen?
De Sacramenten dienen tot zaligmaking van de mensen, door de heiligmakende genade te geven of te vermeerderen, en te gepaster tijd de dadelijke genaden te verschaffen die nodig zijn om het bijzonder doel van ieder sacrament te bereiken.
360. Hoeveel Sacramenten zijn er?
Er zijn zeven Sacramenten: het Doopsel, het Vormsel, de Heilige Eucharistie, de Biecht, het Heilig Oliesel, het Priesterschap en het Huwelijk.
361. Welke noemt men Sacramenten der Levenden?
Het Vormsel, de Heilige Eucharistie, het Heilig Oliesel, het Priesterschap en het Huwelijk noemt men Sacramenten der Levenden, omdat wij, om ze waardig te ontvangen, het bovennatuurlijk leven der heiligmakende genade moeten bezitten.
362. Welke noemt men Sacramenten der Doden?
Het Doopsel en de Biecht noemt men Sacramenten der Doden, omdat zij op de eerste plaats bestemd zijn om het bovennatuurlijk leven der heiligmakende genade te geven of terug te schenken aan degenen die er door de zonde van beroofd zijn.
363. Welke Sacramenten kan men maar ééns ontvangen?
Het Doopsel, het Vormsel en het Priesterschap kan men maar ééns ontvangen, omdat zij een onuitwisbaar merkteken in de ziel prenten.
Sacramenten zijn heilige handelingen en woorden, door Jezus Christus ingesteld, om in onze ziel de bijzondere genaden voort te brengen die zij betekenen.
359. Hoe dienen de Sacramenten tot zaligmaking van de mensen?
De Sacramenten dienen tot zaligmaking van de mensen, door de heiligmakende genade te geven of te vermeerderen, en te gepaster tijd de dadelijke genaden te verschaffen die nodig zijn om het bijzonder doel van ieder sacrament te bereiken.
360. Hoeveel Sacramenten zijn er?
Er zijn zeven Sacramenten: het Doopsel, het Vormsel, de Heilige Eucharistie, de Biecht, het Heilig Oliesel, het Priesterschap en het Huwelijk.
361. Welke noemt men Sacramenten der Levenden?
Het Vormsel, de Heilige Eucharistie, het Heilig Oliesel, het Priesterschap en het Huwelijk noemt men Sacramenten der Levenden, omdat wij, om ze waardig te ontvangen, het bovennatuurlijk leven der heiligmakende genade moeten bezitten.
362. Welke noemt men Sacramenten der Doden?
Het Doopsel en de Biecht noemt men Sacramenten der Doden, omdat zij op de eerste plaats bestemd zijn om het bovennatuurlijk leven der heiligmakende genade te geven of terug te schenken aan degenen die er door de zonde van beroofd zijn.
363. Welke Sacramenten kan men maar ééns ontvangen?
Het Doopsel, het Vormsel en het Priesterschap kan men maar ééns ontvangen, omdat zij een onuitwisbaar merkteken in de ziel prenten.
Godfried 'Kardinaal' Danneels in The Tablet: "Vaticanum II was anders dan alle voorgaande concilies". De lezing die de 'Kardinaal' vorige maand in de Saint George's Cathedral van Southwark gaf, bewijst dat hij losgeslagen is van de realiteit!
"Even though it is true that Vatican II is fully rooted in our Catholic tradition, it is equally true that it also launched a development and a deepening of that tradition, which here and there shows a discontinuity with past thinking and practices. Haven't many observed (like Karl Rahner, for instance) that the council marked the end of the Constantinian period in church history; and that Vatican II as a council ranks with Nicaea and Trent?"
Danneels schuwt de grote woorden niet. Paus Benedictus wijst erop dat er géén breuk was met het verleden, maar dat er continuïteit was. Danneels denkt er blijkbaar anders over.
"Nostra Aetate ‐ the document on the relationship with the Jews ‐ despite a long and sharp discussion, and the additional burden of political pressure, in the end achieved a satisfying and surprising consensus. The text on religious freedom and the relationship between church and state, has no equal in previous councils and papal documents."
Danneels spreekt van 'politieke druk'. Van wie dan? Heeft dan de 'politiek' de pen van de Concilievaders mee vastgehouden?
"Entirely new was Gaudium et Spes the conciliar document on the relationship between church and world. The church took a listening attitude, said it wanted to help the world. The church said it wanted to move away from the world‐rejecting, negative, defensive, and superior attitude that had prevailed prior to Vatican II."
De Kerk moet niet naar de wereld luisteren, maar de wereld onderwijzen!
"But more and more ‐ especially in the twentieth century ‐ a new understanding of church as the 'People of God' began to develop. This was a more horizontal relational understanding rather than the earlier vertical authoritarian model of church."
Zoals Marlène Dietrich reeds zong: "Where have all the flowers gone? Long time passing." Zo ook kunnen wij nu zingen: "Where have all the people gone? Because our churches are empty." Het 'Volk van God' is gekomen en gegaan! Onze kerken zijn leeg, omdat men het mysterie uit onze kerken gebannen heeft. Omdat men God zélf uit onze kerken gebannen heeft!
"A whole new vocabulary developed: charisma, participation, partnership, dialogue, cooperation, friendship. This vocabulary is present everywhere in all council documents and has found its proper place in contemporary church language."
Een nieuwe woordenschat werd geïntroduceerd en wat heeft het opgeleverd? NIETS!
"The renewal movement had been launched ... the famous 'aggiornamento'. Later even non‐Catholics would be invited as council observers."
En wat kopen wij daar nu mee? NIETS!
"'Aggiornamento' became an almost magical word."
Occult taalgebruik van de Kardinaal!
"It all fits together under the term 'pastoral'. This is a 'soft' term: dialogical and inviting. It stresses the goal of common conversion: not imposing but inviting."
Helaas komen de genodigden niet opdagen:
Luk 14:15 Een der disgenoten, die dit hoorde, sprak tot Hem: Zalig hij, die maaltijd zal houden in het koninkrijk Gods.
Luk 14:16 Maar Hij zei hem: Zeker iemand gaf een groot feestmaal, en nodigde velen uit.
Luk 14:17 Tegen het uur van de maaltijd zond hij zijn dienaar, om aan de gasten te zeggen: Komt, want alles staat klaar.
Luk 14:18 Maar eenparig begonnen allen zich te verontschuldigen. De eerste zei hem: Ik heb een stuk land gekocht, en moet het noodzakelijk gaan zien: ik bid u, verontschuldig me.
Luk 14:19 Een ander zei: Ik heb vijf paar ossen gekocht, en ga ze keuren; ik bid u, verontschuldig me.
Luk 14:20 Weer een ander zei: Ik heb een vrouw gehuwd, en kan dus niet komen.
Luk 14:21 De dienaar kwam thuis, en boodschapte het aan zijn heer. Toen werd de heer des huizes vergramd, en hij sprak tot zijn dienaar: Spoed u naar de pleinen en straten der stad, en breng de armen en gebrekkigen, de blinden en kreupelen hier binnen.
Luk 14:22 De dienaar zei: Heer, er is gedaan wat ge bevolen hebt; en nog is er plaats.
Luk 14:23 Nu sprak de heer tot zijn dienaar: Ga uit naar wegen en heggen, en dwing ze, om binnen te komen; want mijn huis moet vol zijn.
Luk 14:24 Ik zeg u: Niet één van die mannen, die waren genodigd, zal van mijn feestmaal genieten.
"Right up to the eve of Vatican II one had the impression that the source of faith was consulting the Magisterium of the Church. Furthermore, Tradition seemed to almost stand above Scripture. There were indeed dogmas of the faith ‐ especially, recently, about Mary ‐ that could not be found literally in the Scriptures."
Dit ruikt naar ketterij!
"The harvest of Vatican II is impressive. Often people have forgotten what happened and how much was achieved in practice. So many things are now just taken for granted as common that the faithful are not even aware that such a sensitive change was due to the council."
Het lijkt wel of Danneels zijn realiteitszin verloren heeft! Wat een optimisme! Wat een euforie! Het lijkt wel alsof het Concilie een groot succes was! De realiteit is, dat het het begin was van een grote ramp voor de Kerk, maar Danneels schijnt dit nog steeds niet te beseffen!
"The ideal of the bishop as a servant and shepherd is stressed."
Ja onze bisschoppen, daar zouden we veel over kunnen zeggen, maar 'dienaars' en 'herders' zijn het veelal niet!
"Is there anything to do 50 years after the council? The ideas of the Council are known. But what about the performance? Is there still work to be done after fifty years?"
Wat betekenen deze vragen? Het lijkt wel of Danneels zich afvraagt of er na 50 jaar nog sporen van Katholiciteit te vinden zijn, die nog uitgeroeid moeten worden...
"Gaudium et Spes is a document that is necessarily time‐bound: how is the Church connected to the world? Meanwhile, the world has evolved and many new problems have arisen."
Boven was Danneels nog zo euforisch over Gaudium et Spes en nu is het blijkbaar toch oude koek!
"Cardinal Ravasi spoke of the need for a more profound dialogue with nonbelievers in a project that took the name of the 'Court of the Gentiles.' This project, conducted in several large cities, is completely in the line with Gaudium et Spes: a willingness by the Church to listen and to talk about contemporary culture and philosophy."
Nu gaan we dus naar de heidenen luisteren?
Cardinal Godfried Danneels gave the above lecture in Amigo Hall, Saint George's Cathedral, Southwark on 18 October 2012
Bron: http://www.thetablet.co.uk/blogs/394/24
Comments
1. As a kind of half-joke, I often ask my students what the most important word is in the full title of Gaudium et Spes: The Pastoral Constitution on the Church in the Modern World. After trying about any word, it usely dawns upon them that it must be 'in': the Church no longer 'against', 'to' or 'and' the World, but IN the World. One word which signals (signalled?) a real change of paradigm. I could understand one slip of the keyboard, but Danneels is consistently referring to 'Church and the World'. Is this his own re-reading? Will ask him at the first occasion...
2. I fail to appreciate the point of this talk. It is comprehensive but seems to lack real enthusiasm of the kind generated by Papa Roncalli.We know that the documents are sprinkled with ideas which come from clerks who are more at home with Vatican1.This has made it easy in the intervening years for them to put the brakes on. Meanwhile many of the faithful have voted with their feet.
Inderdaad,
"I fail to appreciate the point of this talk." Waar gaat deze lezing over?
"Meanwhile many of the faithful have voted with their feet." Inderdaad, de mensen vegen er hun voeten aan! Zo een groot succes was het Concilie!
Danneels is gewoon gnostisch high!
Nogmaals,
Het feit dat Rome zich deze maand oktober 2012 beraadt over een herkerstening van Europa, geeft in zekere zin het failliet aan van dat Concilie, dat nu juist bedoeld was om de ramen naar de wereld te openen. De ironie is, dat het beraad over de Europese herkerstening, ook is bedoeld als viering van het 50-jarig jubileum van het Concilie. Al dat "bij-de-tijd brengen", al dat begrip voor de kritiek van de wereld en al die verontschuldigingen voor de kruistochten, de Inquisitie, de kolonisatie, de houding van Paus Pius XII tijdens WO II, de hele excuus-campagne sinds 1962-65 blijkt weinig tot niets te hebben opgeleverd.
Dat Vaticanum II op termijn geen voltreffer is gebleken, valt nauwelijks te loochenen. In vele Westerse landen ligt de droom aan diggelen en de Kerk in puin. Elke retoriek die het tegendeel beweert, is een uiting van vluchtgedrag. Maar, de show must go on!
Danneels schuwt de grote woorden niet. Paus Benedictus wijst erop dat er géén breuk was met het verleden, maar dat er continuïteit was. Danneels denkt er blijkbaar anders over.
"Nostra Aetate ‐ the document on the relationship with the Jews ‐ despite a long and sharp discussion, and the additional burden of political pressure, in the end achieved a satisfying and surprising consensus. The text on religious freedom and the relationship between church and state, has no equal in previous councils and papal documents."
Danneels spreekt van 'politieke druk'. Van wie dan? Heeft dan de 'politiek' de pen van de Concilievaders mee vastgehouden?
"Entirely new was Gaudium et Spes the conciliar document on the relationship between church and world. The church took a listening attitude, said it wanted to help the world. The church said it wanted to move away from the world‐rejecting, negative, defensive, and superior attitude that had prevailed prior to Vatican II."
De Kerk moet niet naar de wereld luisteren, maar de wereld onderwijzen!
"But more and more ‐ especially in the twentieth century ‐ a new understanding of church as the 'People of God' began to develop. This was a more horizontal relational understanding rather than the earlier vertical authoritarian model of church."
Zoals Marlène Dietrich reeds zong: "Where have all the flowers gone? Long time passing." Zo ook kunnen wij nu zingen: "Where have all the people gone? Because our churches are empty." Het 'Volk van God' is gekomen en gegaan! Onze kerken zijn leeg, omdat men het mysterie uit onze kerken gebannen heeft. Omdat men God zélf uit onze kerken gebannen heeft!
"A whole new vocabulary developed: charisma, participation, partnership, dialogue, cooperation, friendship. This vocabulary is present everywhere in all council documents and has found its proper place in contemporary church language."
Een nieuwe woordenschat werd geïntroduceerd en wat heeft het opgeleverd? NIETS!
"The renewal movement had been launched ... the famous 'aggiornamento'. Later even non‐Catholics would be invited as council observers."
En wat kopen wij daar nu mee? NIETS!
"'Aggiornamento' became an almost magical word."
Occult taalgebruik van de Kardinaal!
"It all fits together under the term 'pastoral'. This is a 'soft' term: dialogical and inviting. It stresses the goal of common conversion: not imposing but inviting."
Helaas komen de genodigden niet opdagen:
Luk 14:15 Een der disgenoten, die dit hoorde, sprak tot Hem: Zalig hij, die maaltijd zal houden in het koninkrijk Gods.
Luk 14:16 Maar Hij zei hem: Zeker iemand gaf een groot feestmaal, en nodigde velen uit.
Luk 14:17 Tegen het uur van de maaltijd zond hij zijn dienaar, om aan de gasten te zeggen: Komt, want alles staat klaar.
Luk 14:18 Maar eenparig begonnen allen zich te verontschuldigen. De eerste zei hem: Ik heb een stuk land gekocht, en moet het noodzakelijk gaan zien: ik bid u, verontschuldig me.
Luk 14:19 Een ander zei: Ik heb vijf paar ossen gekocht, en ga ze keuren; ik bid u, verontschuldig me.
Luk 14:20 Weer een ander zei: Ik heb een vrouw gehuwd, en kan dus niet komen.
Luk 14:21 De dienaar kwam thuis, en boodschapte het aan zijn heer. Toen werd de heer des huizes vergramd, en hij sprak tot zijn dienaar: Spoed u naar de pleinen en straten der stad, en breng de armen en gebrekkigen, de blinden en kreupelen hier binnen.
Luk 14:22 De dienaar zei: Heer, er is gedaan wat ge bevolen hebt; en nog is er plaats.
Luk 14:23 Nu sprak de heer tot zijn dienaar: Ga uit naar wegen en heggen, en dwing ze, om binnen te komen; want mijn huis moet vol zijn.
Luk 14:24 Ik zeg u: Niet één van die mannen, die waren genodigd, zal van mijn feestmaal genieten.
"Right up to the eve of Vatican II one had the impression that the source of faith was consulting the Magisterium of the Church. Furthermore, Tradition seemed to almost stand above Scripture. There were indeed dogmas of the faith ‐ especially, recently, about Mary ‐ that could not be found literally in the Scriptures."
Dit ruikt naar ketterij!
"The harvest of Vatican II is impressive. Often people have forgotten what happened and how much was achieved in practice. So many things are now just taken for granted as common that the faithful are not even aware that such a sensitive change was due to the council."
Het lijkt wel of Danneels zijn realiteitszin verloren heeft! Wat een optimisme! Wat een euforie! Het lijkt wel alsof het Concilie een groot succes was! De realiteit is, dat het het begin was van een grote ramp voor de Kerk, maar Danneels schijnt dit nog steeds niet te beseffen!
"The ideal of the bishop as a servant and shepherd is stressed."
Ja onze bisschoppen, daar zouden we veel over kunnen zeggen, maar 'dienaars' en 'herders' zijn het veelal niet!
"Is there anything to do 50 years after the council? The ideas of the Council are known. But what about the performance? Is there still work to be done after fifty years?"
Wat betekenen deze vragen? Het lijkt wel of Danneels zich afvraagt of er na 50 jaar nog sporen van Katholiciteit te vinden zijn, die nog uitgeroeid moeten worden...
"Gaudium et Spes is a document that is necessarily time‐bound: how is the Church connected to the world? Meanwhile, the world has evolved and many new problems have arisen."
Boven was Danneels nog zo euforisch over Gaudium et Spes en nu is het blijkbaar toch oude koek!
"Cardinal Ravasi spoke of the need for a more profound dialogue with nonbelievers in a project that took the name of the 'Court of the Gentiles.' This project, conducted in several large cities, is completely in the line with Gaudium et Spes: a willingness by the Church to listen and to talk about contemporary culture and philosophy."
Nu gaan we dus naar de heidenen luisteren?
Cardinal Godfried Danneels gave the above lecture in Amigo Hall, Saint George's Cathedral, Southwark on 18 October 2012
Bron: http://www.thetablet.co.uk/blogs/394/24
Comments
1. As a kind of half-joke, I often ask my students what the most important word is in the full title of Gaudium et Spes: The Pastoral Constitution on the Church in the Modern World. After trying about any word, it usely dawns upon them that it must be 'in': the Church no longer 'against', 'to' or 'and' the World, but IN the World. One word which signals (signalled?) a real change of paradigm. I could understand one slip of the keyboard, but Danneels is consistently referring to 'Church and the World'. Is this his own re-reading? Will ask him at the first occasion...
2. I fail to appreciate the point of this talk. It is comprehensive but seems to lack real enthusiasm of the kind generated by Papa Roncalli.We know that the documents are sprinkled with ideas which come from clerks who are more at home with Vatican1.This has made it easy in the intervening years for them to put the brakes on. Meanwhile many of the faithful have voted with their feet.
Inderdaad,
"I fail to appreciate the point of this talk." Waar gaat deze lezing over?
"Meanwhile many of the faithful have voted with their feet." Inderdaad, de mensen vegen er hun voeten aan! Zo een groot succes was het Concilie!
Danneels is gewoon gnostisch high!
Nogmaals,
Het feit dat Rome zich deze maand oktober 2012 beraadt over een herkerstening van Europa, geeft in zekere zin het failliet aan van dat Concilie, dat nu juist bedoeld was om de ramen naar de wereld te openen. De ironie is, dat het beraad over de Europese herkerstening, ook is bedoeld als viering van het 50-jarig jubileum van het Concilie. Al dat "bij-de-tijd brengen", al dat begrip voor de kritiek van de wereld en al die verontschuldigingen voor de kruistochten, de Inquisitie, de kolonisatie, de houding van Paus Pius XII tijdens WO II, de hele excuus-campagne sinds 1962-65 blijkt weinig tot niets te hebben opgeleverd.
Dat Vaticanum II op termijn geen voltreffer is gebleken, valt nauwelijks te loochenen. In vele Westerse landen ligt de droom aan diggelen en de Kerk in puin. Elke retoriek die het tegendeel beweert, is een uiting van vluchtgedrag. Maar, de show must go on!
Abonneren op:
Posts (Atom)
S.E. Mons. Mario OLIVERI - Vescovo emerito di Albenga-Imperia
We Stand In Support of Padre Stefano Manelli
Paus Benedictus XVI
2 Timoteüs 2:3 Neem ook uw aandeel in het lijden als een goed krijgsknecht van Christus Jezus
-------- “Wij zijn de zonen van de Kruisvaarders en we zullen niet terugdeinzen voor de zonen van Voltaire.” -------- -------- “We are the sons of the Crusaders and we shall not recoil before the sons of Voltaire.” ------------------------- -------- “Noi siamo i figli dei Crociati e non indietreggeremo davanti ai figli di Voltaire!” ---------------------------------
