De laatste jaren spreken religieuze en politieke leiders steeds vaker over het Christendom, het jodendom en de islam als de drie 'Abrahamitische religies'. Deze uitdrukking is doorgaans bedoeld om de gemeenschappelijke historische band met Abraham te benadrukken en vreedzame betrekkingen tussen Christenen, joden en moslims te bevorderen. Maar de moderne beweging voor 'Abrahamitische religies' gaat vaak verder dan burgerlijke samenwerking. Ze suggereert regelmatig dat het Christendom, het jodendom en de islam drie parallelle uitingen zijn van één fundamentele religieuze traditie en dat elk een legitieme weg naar God biedt. Een dergelijk standpunt is onverenigbaar met het Katholieke Geloof.
Religieus syncretisme is het combineren van doctrines, symbolen of rituelen uit verschillende religies tot een gemeenschappelijk spiritueel systeem. Het kan expliciet zijn, zoals wanneer Christelijke erediensten worden vermengd met heidense riten, of subtieler, zoals wanneer tegenstrijdige religies worden gepresenteerd als complementaire paden naar dezelfde goddelijke werkelijkheid. Toen Sint-Paulus in Athene preekte, gebruikte hij het altaar gewijd aan de "Onbekende God" als uitgangspunt. Hij bevestigde de Atheners echter niet in hun geloof. Hij riep hen op zich te bekeren en verkondigde dat Jezus Christus uit de dood was opgestaan.
De term 'Abrahamitische religies' kan in een beperkte historische zin worden gebruikt. Het Christendom is voortgekomen uit de geschiedenis van Israël, terwijl de islam later Abraham als één van haar profeten claimde. Maar, Abraham vestigt niet de theologische gelijkheid van het Christendom, het jodendom en de islam. In de Heilige Schrift wijst Abrahams roeping vooruit naar Jezus Christus. Onze Heer verklaarde: "Abraham, uw vader, verheugde zich erop Mijn dag te zien; hij zag hem en was blij" (Johannes 8:56).
Paulus leert eveneens: “Welnu, de Beloften zijn gedaan aan Abraham en aan zijn Zaad; er wordt niet gezegd: "aan zijn zaden" alsof er spraak was van meerderen, maar "aan uw Zaad" - als van één - en dit is Christus” (Galaten 3:16). De ware vervulling van de beloften aan Abraham is te vinden in Jezus Christus en in hen die Hem toebehoren: "En als u van Christus bent, dan bent u uit het nageslacht van Abraham, erfgenamen volgens de belofte" (Galaten 3:29).
Abraham is daarom niet de stichter van een vage 'broederschap' van monotheïstische religies. Hij is de vader van de gelovigen omdat hij geloofde in de beloften die in Jezus Christus vervuld zijn. Elke beweging die zich op Abraham beroept en tegelijkertijd de goddelijkheid, het koningschap en de universele noodzaak van Christus terzijde schuift, verdraait de betekenis van Abrahams eigen geloof en missie. Met andere woorden, de afvalligen en ongelovigen noemen Hem hun God, en toch erkennen zij Hem in Jezus Christus niet!!!
Religieus syncretisme is het combineren van doctrines, symbolen of rituelen uit verschillende religies tot een gemeenschappelijk spiritueel systeem. Het kan expliciet zijn, zoals wanneer Christelijke erediensten worden vermengd met heidense riten, of subtieler, zoals wanneer tegenstrijdige religies worden gepresenteerd als complementaire paden naar dezelfde goddelijke werkelijkheid. Toen Sint-Paulus in Athene preekte, gebruikte hij het altaar gewijd aan de "Onbekende God" als uitgangspunt. Hij bevestigde de Atheners echter niet in hun geloof. Hij riep hen op zich te bekeren en verkondigde dat Jezus Christus uit de dood was opgestaan.
De term 'Abrahamitische religies' kan in een beperkte historische zin worden gebruikt. Het Christendom is voortgekomen uit de geschiedenis van Israël, terwijl de islam later Abraham als één van haar profeten claimde. Maar, Abraham vestigt niet de theologische gelijkheid van het Christendom, het jodendom en de islam. In de Heilige Schrift wijst Abrahams roeping vooruit naar Jezus Christus. Onze Heer verklaarde: "Abraham, uw vader, verheugde zich erop Mijn dag te zien; hij zag hem en was blij" (Johannes 8:56).
Paulus leert eveneens: “Welnu, de Beloften zijn gedaan aan Abraham en aan zijn Zaad; er wordt niet gezegd: "aan zijn zaden" alsof er spraak was van meerderen, maar "aan uw Zaad" - als van één - en dit is Christus” (Galaten 3:16). De ware vervulling van de beloften aan Abraham is te vinden in Jezus Christus en in hen die Hem toebehoren: "En als u van Christus bent, dan bent u uit het nageslacht van Abraham, erfgenamen volgens de belofte" (Galaten 3:29).
Abraham is daarom niet de stichter van een vage 'broederschap' van monotheïstische religies. Hij is de vader van de gelovigen omdat hij geloofde in de beloften die in Jezus Christus vervuld zijn. Elke beweging die zich op Abraham beroept en tegelijkertijd de goddelijkheid, het koningschap en de universele noodzaak van Christus terzijde schuift, verdraait de betekenis van Abrahams eigen geloof en missie. Met andere woorden, de afvalligen en ongelovigen noemen Hem hun God, en toch erkennen zij Hem in Jezus Christus niet!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten