Op 10 februari 1980 nam de schijnheilige Carlo Maria Martini - de wolf in schapenvacht par excellence - bezit van de zetel van Milaan

De smog die er toen in de straten van Milaan hing,
illustreerde treffend het mistige en heterodoxe denken van Martini

Weer een artikel - onder het kopje 'Samenleving' - vol met desinformatie bij het vrtNWS: "Religie niet in opmars bij Gen Z: Wie gelooft, doet dat wel actiever"

In plaats van een foto met jongeren in de kathedraal van Antwerpen
- zoals in het vrtNWS-artikel - geeft deze foto beter weer wat er écht aan de hand is.

Deze 'waarheid' wordt natuurlijk vakkundig door de VRT begraven onder
een lawine van desinformatieve woorden waar kop noch staart aan te krijgen is. 

Hoewel de individuele geloofsbeleving van jongeren afneemt [Men probeert hier de niet-gelovigen te sussen.], stijgt opvallend genoeg het aantal gelovige jongeren dat religieuze diensten bijwoont [Hier is er kennelijk dan toch een zeker gevaar voor de niet-gelovige goegemeente.]. Het sociale en praktische aspect van religie lijkt aan belang te winnen. Dat blijkt uit nieuw onderzoek [met geld van de Vlaamse overheid] van het Jeugdonderzoeksplatform (JOP) naar religiositeit onder jongeren in grootsteden. Volgens de onderzoekers is er dan ook geen sprake van een echte religious revival bij Gen Z.

De voorbije jaren verschenen in de Vlaamse media [vanuit 'katholieke' hoek] opvallende berichten over een religieuze heropleving bij jongeren uit Generatie Z. Steeds meer jongeren zouden opnieuw de weg naar de kerk vinden [Van die heropleving is er geen sprake. Indien er méér jongeren in de kerk zouden zitten, zijn het meestal studenten uit Zuid-Europa en Latijns-Amerika. Onder de autochtonen is de situatie catastrofaal!], zich religieus uiten op sociale media of zich aansluiten bij spirituele gemeenschappen.

Uit recent onderzoek van het Jongerenonderzoeksplatform (JOP) blijkt echter dat dit beeld slechts gedeeltelijk klopt: de secularisering (evolutie waarbij godsdienst geen overwegende invloed heeft op de maatschappij) onder jongeren blijft toenemen [Dit zal natuurlijk doorgaan totdat er niets meer te seculariseren valt.], al ontwikkelen zich wel nieuwe vormen van geloofsbeleving binnen een kleinere, actieve groep.

Deze resultaten komen uit de vijfjaarlijkse JOP-bevraging, waarbij tussen 2018 en 2023 jongeren in Antwerpen, Brussel en Gent werden ondervraagd over religie en levensbeschouwing [Men focust zich dus op de grootsteden.]. Het is het enige onderzoek in Vlaanderen dat deze thematiek op grote schaal opvolgt. De bevindingen tonen een blijvende trend van secularisering. De volgende bevraging is gepland voor 2028.

Toch is er een opvallende nuance. Binnen de groep jongeren die zich wél als gelovig beschouwt – vooral Katholieke, christelijke [?] en moslimjongeren – ziet JOP een toename in het bijwonen van religieuze diensten. "Vooral katholieke en moslimjongeren rapporteren dat ze vaker naar vieringen gaan. Ze geven ook aan meer sociale druk te voelen om hun geloof te beleven, vanuit ouders of leeftijdsgenoten [Dit betreft natuurlijk de islam!]."

Dat lijkt op het eerste gezicht tegenstrijdig: de individuele geloofsbeleving neemt af, maar wie gelooft, doet dat actiever? Volgens godsdienstsocioloog Wim Vandewiele (KU Leuven) is dat echter geen paradox. Hij ziet hierin juist de kenmerken van een post-seculiere tendens: "Religie is niet verdwenen, maar verandert van vorm." [Dat is natuurlijk het minste wat je kan zeggen! Vervolgens gaat het artikel nog een tijdje door met rond de pot draaien. Wij besteden daar verder geen aandacht aan.]

Wat leert het ongefilterde JOB-onderzoek ons? "Facts & Figures: Religieuze beleving bij grootstedelijke jongeren tussen 2018 en 2023"

De meest recente cijfers van de grootstedelijke monitor (2023) tonen aan dat het grootste deel van de jongeren aangeeft niet gelovig te zijn (37,0%). Deze groep wordt gevolgd door de jongeren die moslim zijn (31,9%). Op de derde plaats vinden we de Katholieke jongeren (12,2%), die op de voet worden gevolgd door de jongeren die aangeven christelijk te zijn, maar niet katholiek of protestant (11,2%). Wij vermoeden dat deze groep vooral de jongeren zijn die een christelijke opvoeding hebben gekregen, maar niet zelf praktiserend zijn en de jongeren die eerder cultureel katholiek zijn, maar ook niet praktiserend. De kleinste groepen in onze dataset zijn de vrijzinnige jongeren (5,5%) en de protestantse jongeren (2,2%). De jongeren die aangaven joods te zijn, of een andere religie hadden, werden niet meegenomen in de analyse omdat deze een te kleine groep (samen 4,5% in 2023) vormden om betrouwbare uitspraken over te doen.

Locatie en onderwijsvorm zijn wel relevante verklarende factoren voor denominatie. In Antwerpen is er een grote mix van verschillende religies, met moslimjongeren als grootste groep (36,0%) gevolgd door de niet-gelovigen (30,8%). Antwerpen telt het kleinste aandeel niet-gelovige jongeren in vergelijking met Brussel (32,5%) en vooral Gent (47,2%). In Brussel vinden we het grootste aandeel moslimjongeren in vergelijking met de andere grootsteden (43,6%) en het kleinste aandeel christenen (zowel Katholiek als protestants) (19,2%). Gent heeft het grootste percentage niet-gelovige jongeren (47,2%) en heeft een significant kleiner aandeel jongeren dat zich als moslim identificeert tegenover de andere grootsteden (18,3%). Ook geeft een groter aandeel jongeren in Gent aan christelijk, maar niet katholiek of protestants, te zijn (14,5%).

Ook naar de gevolgde onderwijsvorm zijn er significante verschillen tussen de denominaties. Er is een grote oververtegenwoordiging van niet-gelovige (45%) en vrijzinnige (7,5%) jongeren in het doorstroomonderwijs in vergelijking met het onderwijs met een arbeidsmarktfinaliteit en met een dubbele finaliteit. Daar tegenover staat een grote oververtegenwoordiging van moslimjongeren in richtingen met arbeidsmarkt- of dubbele finaliteit (dubbel: 45,5%; arbeidsmarkt: 54,4%).

De analyses tonen verder aan dat er tussen 2018 en 2023 verschillen opgetreden zijn in de manier waarop jongeren hun religie/levensbeschouwing ervaren. In deze fiche zien we [voor de totaliteit van de (hoofdzakelijk autochtone) jongeren] dalende trends op aspecten die te maken hebben met de individuele religieuze belevingen van jongeren. Zo hechten jongeren in het algemeen minder belang aan hun religie/levensbeschouwing en ze volgen ook minder streng de geloofsregels van hun religie/godsdienst op. Tevens tonen de resultaten dat jongeren in 2023 over het algemeen meer ruimte laten voor twijfel over hun geloof dan in 2018. Samengenomen suggereren deze resultaten dat religie een minder belangrijke plaats is gaan innemen in het persoonlijk leven van jongeren en ze er meer reflectief mee omgaan. Deze tendens doet zich bij alle religieuze denominaties voor.

Tegelijkertijd tonen de resultaten [voor de praktiserende (hoofdzakelijk allochtone) jongeren] aan dat het sociale en praktische aspect van geloof wél aan een opmars bezig is onder jongeren. Katholieke en moslimjongeren geven in 2023 significant vaker aan geloofsdiensten bij te wonen. Beide groepen rapporteren ook hogere scores op ervaren sociale druk rond religieuze overtuigingen.

Kortom, de minimale verschillen met de vorige bevragingen zijn vooral het gevolg van migratie. De groep moslim-jongeren is afhankelijk van de stad groter of bijna groter dan de groep niet-gelovige jongeren. De Katholieken volgen een stuk verderop. Uit alles blijkt dat religie wel degelijk in opmars is!

De Franse bisschop-emeritus Alain Castet van Luçon (Vendée) legt 'Traditionis Custodes' naast zich neer en wijdde op zaterdag 17 januari broeder Thomas-Marie Warmuz tot priester volgens het 'Pontificale Romanum' gebruikmakende van de ceremoniële kenmerken die eigen zijn aan de Dominicaanse Ritus

Je confie chacun et chacune d’entre vous
à la bienveillance de Dieu.
Je garde la ferme certitude
qu’Il accompagnera notre Eglise,
lui donnant de rester fidèle
à sa grande Tradition de générosité apostolique.

Priez pour moi comme je prie pour vous.

De wijding vond plaats in Chémeré-le-Roi binnen de Broederschap
van Saint-Vincent-Ferrier, een door de Dominicanen geïnspireerde
priesterbroederschap gewijd aan de Romeinse liturgie.

Tevens werd broeder André-Marie Mwanza tot subdiaken gewijd.

In de Kerk zijn vrouwelijke misdienaars (misdienettes) universeel verboden

De Traditie schrijft voor dat de rol van misdienaar altijd voorbehouden is geweest aan mannen – en terecht. Deze kwestie heeft niets te maken met de 'gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen', hoewel onze maatschappij, die zo geobsedeerd is door revolutionair egalitarisme en 'vrouwenemancipatie' (= een dwaling uit de Sovjetunie!) deze kwestie vaak ten onrechte in die context plaatst. De nabijheid van de misdienaar tot het fysieke altaar en de offerhandeling – waarmee de mens God de verschuldigde eer bewijst – maakt hem ontvankelijker voor Gods roeping tot het priesterschap. Door aan het altaar te dienen, kan een jongeman het priesterschap beter onderscheiden. Sterker nog, dergelijke liturgische dienst is één van de grootste bronnen van genade voor de priesterlijke roeping. Het is daarom in strijd met de vroomheid om een meisje te laten dienen, omdat dit een verkeerd beeld (zelfs een valse verwachting!) kan scheppen dat zij door God tot het priesterschap geroepen zou kunnen worden. Omwille van diezelfde reden is het verboden om gehuwde (niet-celibataire) mannen te laten dienen.

Vrouwen zijn absoluut verboden aan het altaar

In de encycliek Allatae Sunt van 26 juli 1755 verklaarde Paus Benedictus XIV in paragraaf 29:

“Paus Gelasius (5de eeuw) veroordeelde in zijn negende brief (hoofdstuk 26) aan de bisschoppen van Lucanië de kwalijke gewoonte dat vrouwen de priester dienden tijdens de Mis. Omdat dit misbruik zich ook onder de Grieken had verspreid, verbood Innocentius IV (13de eeuw) het strikt in zijn brief aan de bisschop van Tusculum: "Vrouwen mogen het niet wagen aan het altaar te dienen; deze bediening moet hun volledig worden ontzegd". Ook wij hebben deze praktijk in dezelfde bewoordingen verboden in onze veelvuldig geciteerde constitutie Etsi Pastoralis, sectie 6, nr. 21.”

Het verbod voor vrouwen om aan het altaar te dienen werd bevestigd in het Kerkelijk Wetboek van 1917 (Canon 813, § 2), met enkele verduidelijkingen: "Wanneer geen man beschikbaar is om de antwoorden uit te spreken kan een vrouw deze om een gegronde reden uitspreken, maar enkel op voorwaarde dat zij de antwoorden op een afstand uitspreekt en op geen enkele wijze het altaar nadert". Simpel gezegd betekent dit dat geen enkele vrouw het priesterkoor (de ruimte tussen de communiebank en het altaar) mag betreden tijdens de Heilige Mis. Kortom, het Kerkelijk Wetboek van 1917 beperkte de "dienende rol" van een vrouw tot het uitspreken van de antwoorden, en dan alleen als daar een voldoende noodzakelijke reden voor was.

In 1970 veroordeelde het Vaticaan vrouwelijke misdienaars in Liturgicae instaurationes en ook nog in 1980 in Inaestimabile donum. Pas in de ketterse circulaire van de Congregatie voor de Goddelijke Eredienst en de Sacramenten aan de voorzitters van de bisschoppenconferenties op 15 maart 1994 stond het Vaticaan de vrouwelijke misdienaar officieel toe in de Novus Ordo.

Dit is echter een complete breuk met de Traditie en heeft geleid tot vele liturgische misbruiken, vrouwen die denken dat zij om de wijding vragen (wat ketters is) en minder mannen die priester worden.

What would Bishop Williamson think about SSPX Consecrations?

De strijd tussen twee religies: de Traditionele Mis hoort bij het Traditionele Geloof, de protestantse 'Novus Ordo Missae' hoort bij de nieuwe religie

Maria-Lichtmis - Opdracht van de Heer in de tempel

Aartsbisschop Marcel Lefebvre: de Katholieke Leeuw van Vlaanderen

Marcel Lefebvre de Grote

De schismatieke Vlaamse 'bisschoppen' plaatsen zich nu collectief buiten de Kerk

De Katholieke Kerk kan dit clowneske gedrag missen als kiespijn!

Eind december 2025 richtte Vrouwen-In-Zicht zich in een open brief tot de Vlaamse bisschoppen. Ze drukten daarin hun pijn en bezorgdheid uit over het Romeinse besluit om de opening naar het vrouwelijk diaconaat on hold te zetten. Op deze brief hebben de bisschoppen nu gereageerd, nadat ze hem samen bespraken tijdens de bisschoppenconferentie van 8 januari 2026. Ze erkennen daarin de pijn en teleurstelling van vrouwen en zijn ook dankbaar voor hun liefde voor de Kerk die blijkt uit hun gedrevenheid [Indien die vrouwen zoveel "liefde hadden voor de Kerk" dan zouden ze zich géén ambten en functies proberen toe te eigenen waarop ze géén recht hebben. Er is geen enkele aanwijzing dat vrouwen binnen de Kerk ooit een diakenfunctie binnen een liturgische context hebben bekleed. Zelfs het Neo-modernistische Vaticaan heeft dat nu moeten toegeven. Maar, in Vlaanderen weet men het natuurlijk beter. Indien de Vlaamse 'bisschoppen' échte mannen waren, dan zouden ze zich niet als mietjes gedragen die bang zijn van vrouwen. Ze hebben de plicht om de Leer van de Kerk te verdedigen en niet om steeds hun huig naar de wind te hangen en de weg van de minste weerstand te kiezen. Vrouwen hebben altijd een belangrijke rol gespeeld binnen de Kerk, maar zij kunnen geen deel uitmaken van de clerus. Punt!].

Daarnaast reageren de Vlaamse 'bisschoppen' op vijf elementen die in de open brief naar voor kwamen.

De bisschoppen benadrukken dat het helemaal niet de bedoeling is om het debat over vrouwen in het diaconaat af te sluiten [Er is helemaal géén debat! Vrouwelijk diaconaat binnen een liturgische context gaat in tégen de Goddelijke Openbaring!]. ‘Het blijft, zoals gevraagd, zonder vooraf opgelegde beperkingen open’, zo klinkt het [Dit is ketterij! Men rebelleert hier zelfs tégen het Neo-modernistische Vaticaan (Allez Leo, Actie! De Vlaamse 'bisschoppen' zagen aan de poten van uw gammele troon!) en men gaat hier in tégen het door hun zo aanbeden 'Tweede Vaticaans Concilie'!].

‘De aanwezigheid van vrouwen in de leiding van de kerk is ontegensprekelijk een rijkdom,’ zo gaan ze verder. De bisschoppen beloven dan ook om vrouwen - waar ze kunnen - structureel te betrekken in de besluitvorming rond theologische, liturgische en pastorale kwesties [Zouden de heren 'bisschoppen' misschien ook even kunnen toelichten welke de criteria zijn op basis waarvan de vrouwen die "structureel betrokken worden in de besluitvorming rond theologische, liturgische en pastorale kwesties" geselecteerd worden? Worden mannelijke leken hiervan uitgesloten? Werkt het 'synodale proces' zo dat indien de 'bisschoppen' hun zin krijgen, alles OK is, maar dat wanneer de 'bisschoppen' via de 'synodale weg' hun zin niet krijgen, dat dan de clericale reflexen weer de bovenhand krijgen? Men hoopt natuurlijk door radicale vrouwelijke leken aan te trekken, de meest radicale hervormingen erdoor te krijgen - zo nodig los van Rome! Maar, de gelovige leken volgen de 'bisschoppen' alleen niet meer! Het staat elke ongelovige, die het niet eens is met de Traditie binnen de Kerk, vrij om op te rotten en zijn onheil te zoeken bij één of andere protestantse denominatie waar men zijn gading wel ergens zal vinden. Dan kunnen ze daar 'paus' gaan spelen, iets wat de Vlaamse 'bisschoppen' met dit schrijven ook doen en in feite zo zichzélf schismatiek verklaren!].

In de koppeling van wijding en gender mag de traditie niet het doorslaggevende criterium zijn, zo stellen ze, en moeten de hedendaagse tekenen van de tijd serieus worden genomen. [Neen, volgens de Vlaamse 'bisschoppen' mag "de Traditie niet het doorslaggevende criterium zijn". Is toch prima zo. De Waalse 'bisschoppen' die niet véél beter zijn dan de Vlaamse 'bisschoppen' zijn het met de Vlaamse 'bisschoppen' kennelijk oneens. Dus, we hebben intussen al geen Universele Kerk meer, maar een 'Belgische kerk' en nu kennelijk een schisma binnen de 'Belgische kerk'. Dus zitten we nu met een 'Vlaamse kerk' opgescheept, maar gelukkig zijn de Vlaamse bastaard-bisschoppen het kennelijk onderling nog steeds héél erg eens met elkaar! Wat een geluk!!! Jongens, stop ermee! Jullie maken jezelf totaal belachelijk! Jullie spel is zo doorzichtig dat jullie geen enkel Vlaams boerke nog voor de gek kunnen houden. Jullie leven in een satanische droomwereld, los van de werkelijkheid!]

Vrouwen die zich tot het diaconaat geroepen voelen, moeten beluisterd worden, zonder evenwel valse beloften te wekken, schrijven de bisschoppen [Vrouwen kunnen zich niet tot het diaconaat geroepen voelen, omdat God geen vrouwen tot het diaconaat roept. Als ze dan toch iets menen te horen, zijn ze waarschijnlijk psychologisch verward of horen ze de roep van de Duivel!].

Tot slot lichten ze er de liturgie nog eens extra uit en benadrukken ze dat het ‘geen goede zaak is als er enkel mannen liturgische taken opnemen in een viering.’ ['Vroeger' was het priesterkoor enkel voor de priesters en celibataire mannen. Dat is de Goddelijke Wet! Zoals bekend zijn die Vlaamse 'bisschoppen' allang niet meer katholiek. Alle onzin die ze uitkramen, is hen door de Duivel ingefluisterd! Wij roepen daarom op om een einde te maken aan het permanente diaconaat. Neukende mannen (hun concubines) en vrouwen hebben niets op het priesterkoor verloren en indien die mannen voor hun wijding niet de intentie hadden om celibatair te leven, is hun wijding sowieso ongeldig!]

Koppige Leo blijft volharden in de boosheid

Viva il Vaticano II