Carlo Maria Martini werd op 15 februari 1927 geboren in de buurt van Turijn. Op 17-jarige leeftijd trad hij toe tot de jezuïeten en in 1952 werd hij tot priester gewijd. Hij groeide uit tot één van de vooraanstaande 'bijbelgeleerden' en promoveerde aan de Pauselijke Gregoriaanse Universiteit. In 1979 benoemde paus Johannes Paulus II hem tot aartsbisschop van Milaan, waarmee hij aan het hoofd kwam te staan van het grootste Aartsbisdom van Europa, met ongeveer vijf miljoen Katholieken. In 1983 werd hij 'kardinaal'. In de twee decennia die volgden, verwierf hij de reputatie van belangrijkste pleitbezorger binnen de Kerk voor "de dialoog met een wereld" waarmee de Kerk steeds meer de voeling verloor. [Waarom zou de Kerk een afvallige wereld achterna moeten lopen???]
In 2002 dwong een zeldzame vorm van de ziekte van Parkinson hem met emeritaat te gaan en naar Jeruzalem te verhuizen. Toen in 2005 het conclaaf bijeenkwam om een nieuwe Paus te kiezen, reisde Martini toch naar Rome, steunend op een wandelstok. Later gaf hij toe dat zijn verschijning op die manier een signaal was dat hij niet op de functie uit was. Het Pausambt ging naar Joseph Kardinaal Ratzinger.
Zijn hele carrière lang had Martini geprobeerd de Kerk van binnenuit [als lid van de Maffia van Sankt Gallen] vooruit 'te helpen'. Pas toen hij zelf niet langer kon bijdragen aan die 'vernieuwing', vertelde hij de wereld precies hoe groot de achterstand was die hij waarnam. In 2008 was zijn ziekte zodanig verergerd dat hij voor medische zorg naar Italië terugkeerde. In augustus 2012, twee weken voor zijn dood, gaf Martini een laatste interview aan een mede-jezuïet, Georg Sporschill, en een vriendin, Federica Radice Fossati Confalonieri. Hij vroeg om het pas na zijn overlijden te publiceren.
"De Kerk is moe," zei hij tegen hen. "Onze gebedsruimten zijn leeg" [Zijn eigen goddeloze leegheid op de Kerk projecterend!!!]. Carlo Maria Martini overleed op 31 augustus 2012 op 85-jarige leeftijd in Gallarate, Italië. Volgens zijn arts bleef hij tot het einde toe 'helder van geest' en weigerde hij elke vorm van buitengewone medische behandeling. De volgende ochtend al verscheen zijn interview in de Corriere della Sera waarin hij heel Italië in eigen woorden vertelde dat de Kerk "200 jaar achterliep". Sommige mensen wijden hun hele leven aan het van binnenuit veranderen van een instituut. Martini kon pas uitspreken wat hij werkelijk dacht, toen hij er zelf niet meer was [Inderdaad, héél jammer dat toen de vrijmetselaars binnen de Kerk nog wat moesten oppassen met wat ze zeiden. Wat is Martini toch onrechtvaardig behandeld door de Kerk! Prevost doet ook alleen maar klagen!!! In het interview stond natuurlijk niet dat Martini - collaborend met Godfried Danneels en co. - paus Johannes Paulus II ook nog had afgezet, indien het complot gelukt was! Wat een nutteloos leven van die Martini in dienst van de Satan!].
Geen opmerkingen:
Een reactie posten