Frans
À Maredsous, la nouveauté n’a pas été accueillie par rejet, ni par fascination aveugle.
Comme le résume le père abbé François Lear, il faut « suivre ces nouveautés sans s’y perdre mais sans rejeter non plus ».
« Le temps d’un festival, l’abbaye a vu se croiser musique électro, concerts, rencontres, sport et prière.
« Le temps d’un festival, l’abbaye a vu se croiser musique électro, concerts, rencontres, sport et prière.
Avec Padre Guilherme, l’électro a trouvé sa place dans un lieu que l’on associe d’abord au silence, à la liturgie et au recueillement.
Un contraste surprenant, peut-être. Mais surtout une manière de rappeler qu’une abbaye peut dialoguer avec son époque, sans cesser d’être elle-même ».
Un contraste surprenant, peut-être. Mais surtout une manière de rappeler qu’une abbaye peut dialoguer avec son époque, sans cesser d’être elle-même ».
Nederlands
In Maredsous stuitten de nieuwe ontwikkelingen noch op afwijzing, noch op blinde fascinatie.
Zoals abt François Lear het verwoordt: men moet "deze nieuwe trends omarmen zonder erin te verdwalen, maar ze ook niet afwijzen".
"Tijdens het festival vormde de abdij een ontmoetingsplek voor elektronische muziek, concerten, sociale samenkomsten, sport en gebed. Dankzij Padre Guilherme kreeg elektronische muziek een plek in een omgeving die doorgaans wordt geassocieerd met stilte, liturgie en verstilling.
Misschien een verrassend contrast. Maar bovenal een manier om te laten zien dat een abdij met zijn tijd kan meegaan zonder haar eigen identiteit te verliezen".
Ja, ja, klinkt héél erg overtuigend!
Het is duidelijk, dat de decadentie van onze samenleving geleidelijk is doorgedrongen tot onze religieuze gemeenschappen en tot in het slot van de abdij van Maredsous. Ons willen doen geloven, dat we deze "nieuwigheden" zouden moeten omarmen, is een sofisme zonder voorgaande – of liever gezegd: een duivels sofisme!
Een dialoog aangaan met de tijd waarin men leeft? Drinken, zingen, dansen, schreeuwen... niets anders! Waar blijven de gebeden? Laten we serieus blijven!
Voor de duidelijkheid, Benedictijnen zijn of waren (???) een contemplatieve orde. Hun leven is gericht op gebed en arbeid (ora et labora) binnen de muren van de abdij.
Beste Vader-Abt, kom alstublieft weer met beide voeten op de grond!
