Het is absurd om te beweren dat een bisschop die een andere bisschop zonder pauselijk mandaat wijdt - volgens Canon 1387 van de Codex Iuris Canonici (CIC) uit 1983 - met automatische excommunicatie (latae sententiae) gestraft zou worden. Is er wérkelijk nog iemand die er niet van overtuigd is dat Canon 1387 in 1983 specifiek op maat van Mgr. Marcel Lefebvre werd geschreven om hem in de toekomst te straffen, omdat men toen al de bui zag hangen?!
 |
Het is zeer waarschijnlijk dat Bergoglio en Prevost respectievelijk gerekruteerd werden door MI6 en de CIA. Zij maken deel uit van een geheim, corrupt netwerk van hooggeplaatste functionarissen binnen het Vaticaan (met o.a. de ketterse Reformistische of Progressieve factie in het Vaticaan, de Gay-lobby, de Maffia van Sankt Gallen, etc.) dat uiteindelijk gecontroleerd wordt door de Anglosphere. Dit anti-katholiek netwerk opereert als een vijandig overnameteam om de Leer van de Kerk te manipuleren, om de Liturgie te vergiftigen, om Pausen te vermoorden of tot aftreden te dwingen en de Kerk te duwen in de richting van de globalistische, seculiere agenda (met o.a. klimaatalarmisme, sociale rechtvaardigheid, inclusiviteit, synodaliteit / decentralisatie van het Kerkbestuur, oecumene, interreligieuze dialoog, godsdienstvrijheid, een flexibelere en laksere 'pastorale' aanpak van 'moderne' maatschappelijke vraagstukken zoals LGBTQ+-inclusiviteit, echtscheiding, etc.). Merk op dat dit hoofdzakelijk dingen zijn die pas zijn beginnen spelen binnen de Anglosphere na de val van het Sovjet-Unie in 1990. Er wordt gesuggereerd dat de beslissing van Paus Benedictus XVI om in 2013 - onder druk - af te treden, verband hield met het besef dat hij deze zaken niet meer onder controle had. |
Robert Francis Prevost zou overwegen om alle leden van de Priesterbroederschap van Sint-Pius X (FSSPX) tot schismatiekers te verklaren, zo meldde TribuneChrétienne.com op 19 juni 2026 op basis van anonieme bronnen. Volgens verschillende waarnemers die op de hoogte zijn van de zaak, zou het document dat momenteel in het Vaticaan wordt opgesteld veel verder kunnen gaan dan sommigen zich kunnen voorstellen. Het zou niet louter een schisma erkennen die de bisschoppen of oversten van de FSSPX treft. De gevolgen zouden zich kunnen uitstrekken tot de gehele structuur, met inbegrip van de ongeveer 700 priesters [de zusters worden wéér eens vergeten], seminaries, apostolaatwerk en de gelovigen die regelmatig de kapellen van de broederschap over de hele wereld bezoeken.
Bedenking 1: Er is géén sprake is van een schisma!
Het is in feite Tucho Fernandez die de grondig weerlegde en ontkrachte leugen blijft herhalen die in 1988 door het Vaticaan naar Aartsbisschop Marcel Lefebvre werd geslingerd, en beweerde dat 'bisschoppelijke wijdingen zonder pauselijk mandaat' een schismatieke daad zouden vormen. De meeste vooraanstaande canonisten hebben echter overtuigend aangetoond dat 'bisschoppelijke wijdingen zonder pauselijk mandaat' géén schismatieke daad zijn. In het Wetboek van Canoniek Recht van 1983 wordt dit eventueel geclassificeerd als een 'usurpatie van een kerkelijk ambt' (Let wel: Het ontvangen van een sacramentele wijding is niet identiek aan het zich toe-eigenen van een ambt, terwijl bijvoorbeeld een hulpbisschop zich ook het ambt van de diocesane bisschop zou kunnen toe-eigenen!), terwijl het in feite een 'misdrijf tegen de Sacramenten' betreft. Het is zonneklaar dat een 'schisma' wordt geclassificeerd als een 'misdrijf tegen de eenheid van de Kerk'. Een sacramentele bisschopswijding valt daar niet onder!
Canon 1387 zegt: "De bisschop die zonder pauselijk mandaat iemand tot bisschop wijdt, en eveneens hij die van deze de wijding ontvangt, lopen een excommunicatie van rechtswege op die aan de Apostolische Stoel voorbehouden is."
Canon 1387 valt echter onder 'Titel III - Misdrijven tegen de Sacramenten (cann. 1379-1389)' en NIET onder 'Titel I - Misdrijven tegen de godsdienst en tegen de eenheid van de Kerk (cann. 1365-1369)'.
Geen enkel commentaar of leerboek over het Kerkelijk Recht heeft ooit de bewering gedaan - die in 1988 door het Staatssecretariaat werd uitgevonden - dat het wijden van een bisschop 'schismatiek' zou zijn. Zelfs Paus Benedictus gaf in 2009 toe, dat een bisschopswijding zonder pauselijk mandaat slechts "het gevaar van een schisma met zich meebrengt, omdat deze de eenheid van het College van bisschoppen met de Paus in twijfel trekt". Met andere woorden, formeel is het géén schisma! Het Vaticaan van PJII pleegde echter wél fraude – dezelfde fraude wordt nu voor de tweede keer door een zéér ongeloofwaardige en een weinig overtuigende en overtuigde Robert Francis Prevost en zijn perverse paladijn Tucho gepleegd...
Kortom, er kan hier van de kant van de FSSPX geen sprake zijn van een schisma!
Bedenking 2: Een excommunicatie als gevolg van een wijding zonder Pauselijk mandaat is in het geval van de FSSPX juridisch niet houdbaar
Het idee dat de wijding van een bisschop zonder pauselijk mandaat tot excommunicatie zou leiden, vindt zijn oorsprong in het decreet van het Heilig Officie van 19 april 1951, dat later werd geformaliseerd in het Wetboek voor Canoniek Recht uit 1983 (specifiek Canon 1387).
Hieronder volgt de ontwikkeling van de wet en het concept:
Wetgeving vóór 1951: Het Wetboek van Canoniek Recht uit 1917 verbood ongeautoriseerde bisschopswijdingen, maar de straf voor de wijdende bisschop was schorsing (het onvermogen om de Sacramenten toe te dienen), in plaats van excommunicatie.
Decreet van 1951: Geconfronteerd met de dreiging van door de overheid gecontroleerde benoemingen van bisschoppen binnen de kerkelijke hiërarchie in de Volksrepubliek China, vaardigde Paus Pius XII in 1951 een decreet uit. Dit decreet verhoogde de straf voor ongeautoriseerde bisschopswijdingen van schorsing naar een automatische - of latae sententiae - excommunicatie.
De moderne Canon: Dit decreet uit 1951 werd later opgenomen in het hedendaagse juridische kader van de Katholieke Kerk. Volgens Canon 1387 worden zowel de bisschop die iemand wijdt zonder pauselijk mandaat als de persoon die de wijding ontvangt automatisch getroffen door deze zware straf.
Vóór de gecodificeerde wetgeving uit 1917 behandelde de Katholieke Kerk onrechtmatige bisschops-wijdingen grotendeels geval per geval via de Concilies en individuele Pauselijke Decreten. Toen de eerste alomvattende wetgeving in 1917 werd samengesteld, bestrafte de Kerk ongeautoriseerde wijdingen met een automatische schorsing (een onvermogen om sacramentele of administratieve ambten uit te voeren) in plaats van de zwaarste straf van excommunicatie.
De verschuiving van 'schorsing' naar 'excommunicatie' vond pas enkele decennia later plaats, gedreven door geopolitieke factoren.
Paus Pius XII spreekt zich in zijn Encycliek Ad Apostolorum principis (1958) uit tégen degenen - dus STAATSHOOFDEN - die bisschoppen kiezen en benoemen volgens hun eigen politieke wensen, zonder overleg met de Heilige Stoel. Veel van dergelijke verkiezingen zijn gehouden in strijd met alle Kerkwetten. Hij verklaart dat "bisschoppen die noch door de Apostolische Stoel zijn benoemd noch bevestigd, maar die integendeel zijn gekozen en gewijd in weerwil van haar uitdrukkelijke bevelen, geen leerbevoegdheid of jurisdictie bezitten, aangezien de jurisdictie alleen via de Paus van Rome op bisschoppen overgaat".
Zoals hoger reeds gezegd, vaardigde in 1951 het Heilig Officie een decreet uit dat de straf drastisch verzwaarde. Het bepaalde dat elke bisschop die een andere bisschop wijdde zonder Pauselijk mandaat, automatisch geëxcommuniceerd zou worden (latae sententiae). De reden? De crisis in Communistisch China! Deze verandering werd door Paus Pius XII doorgevoerd, specifiek om de acties van de Chinese Communistische regering tegen te gaan, die was begonnen met het opzetten van een door de staat gecontroleerde "patriottische" 'katholieke kerk'. Het regime dwong of verleidde Chinese bisschoppen om nieuwe bisschoppen te wijden zonder de goedkeuring van Rome.
De oorspronkelijke Codex uit 1917 had het over schorsing omdat ongeautoriseerde wijdingen historisch gezien meestal kleine regionale administratieve geschillen betroffen, terwijl de wijziging van 1951 een reactie was op een moderne, door de staat gesteunde poging om een complete nationale hiërarchie los te koppelen van Rome.
De straf van excommunicatie was een straf omdat het een Chinese rebellie tégen Rome betrof. Het was een vorm van INVESTITUURSTRIJD. Het betreft het opzetten van een parallelle kerk met een eigen nationale hiërarchie - met jurisdictie over de territoriale bisdommen - door een nationale - communistische - 'staatskerk' naast de Katholieke Kerk!!!
Het blijkt dus dat 'synodaliteit' voor het Tweede Vaticaans Concilie zeer zwaar werd bestraft! Nu wordt men geëxcommuniceerd wanneer men niet 'synodaal' is!!!
Dit alles - een communistische investituurstrijd - heeft dus absoluut niets van doen met de situatie waarin de FSSPX zich bevindt en die opereert binnen de Katholieke Kerk en enkel maar Sacramenten bedient!!! Juridisch zijn dit twee totaal verschillende situaties die niets met mekaar te maken hebben. Wanneer men binnen de Kerk opereert kan men omwille van het louter bedienen van een Sacrament niet 'schismatiek' of 'geëxcommuniceerd' zijn!
Daarnaast moet men zich ook de vraag stellen in hoeverre de Novus-Ordo-kerk zélf niet als een schismatieke, parallelle 'bastaard-kerk' beschouwd moet worden naast de Katholieke Kerk!!! De totale onwil van de Novus-Ordo-kerk om te 'dialogeren' met de FSSPX of om tot een oplossing te komen, pleit tegen de oprechtheid en de geloofwaardigheid van de de Novus-Ordo-kerk die zich eerder te kwader trouw gedraagt en doelbewust een conflict wil uitlokken om de 'dissidenten' met de juridische - en zelfs extreem legalistische - knuppel neer te slaan!
De vertegenwoordigers van de Novus-Ordo-kerk schijnen echter te vergeten, dat 2026 niet 1988 is! De oorzaak van dit conflict binnen de Kerk is duidelijk het Tweede Vaticaans Concilie en de ketterse en schismatieke hervormingen die sindsdien werden doorgevoerd. Bergoglio en Prevost zijn inmiddels té ver van het Geloof afgeweken om hen nog als legitieme 'pausen' te erkennen. De Paus in Rome zit daar om de Traditie te bewaken en dus alle nieuwlichterij in de kiem te sporen. Een Paus zit daar niet om de Kerk met een tsunami aan hervormingen te overspoelen, want dan zit je in het rivaliserende - ketterse - kamp!
Dat de Broederschap van St.-Pius X geen canonieke status in de Novus-Ordo-kerk heeft, berust in feite niet op disciplinaire, doch op leerstellige gronden. Zolang de Broederschap geen canonieke status in de Novus-Ordo-kerk heeft, zolang oefenen ook de ambtsdragers ervan géén rechtmatige ambten in de Novus-Ordo-kerk uit. Er moet dus onderscheid worden gemaakt tussen het disciplinaire niveau dat de personen als personen betreft, en het leerstellige niveau, waarbij ambt en instelling aan de orde zijn. Om het nogmaals te zeggen: zolang de leerstellige vragen niet opgehelderd zijn, heeft de Broederschap geen canonieke status in de Novus-Ordo-kerk en oefenen de ambtsdragers ervan, ook al zijn ze vrij van kerkelijke straf, géén ambten in de Novus-Ordo-kerk rechtmatig uit.
De vraag moet dan ook gesteld worden, hoe het mogelijk zou zijn om straffen op te leggen wanneer er geen duidelijkheid is aangaande de wetgeving en het leerstellige terrein??? Het instrumentaliseren van de wetgeving geven de Junta die het Vaticaan bezet houdt - en die de legitieme rechten van de gelovigen schendt - nog géén gelijk. Na de coup van de Anglosphere tégen Paus Benedictus XVI staat de legitimiteit van de Junta die het Vaticaan bezet houdt - en die tot zonde aanzet vooral op het terrein van de moraal en de goede zeden - zélf ter discussie!
Hoe zou de Vaticaanse Junta dan bevoegd kunnen zijn?
Bedenking 4: De dubbele standaarden binnen de Novus-Ordo-kerk en de legitimiteit van de Novus-Ordo-kerk en de geloofwaardigheid van Prevost zélf zijn het probleem
Het is duidelijk dat men het Leergezag van de Kerk niet in het jaar 1962 kan bevriezen. Maar, sommige van degenen die zich opwerpen als de grote verdedigers van hét Concilie, moeten er ook aan herinnerd worden, dat het Tweede Vaticaans Concilie de héle geschiedenis van het Leergezag in zich draagt. Wie gehoorzaam wil zijn aan hét Concilie, moet het Katholieke Geloof van alle eeuwen aanvaarden en mag de wortels van waaruit de boom leeft niet afsnijden.
We kunnen echter alleen maar vaststellen, dat de Novus-Ordo-kerk alleen maar de Katholieken straft die het Tweede Vaticaans Concilie niet 'aanvaarden', maar totaal passief blijft wanneer het kardinalen, bisschoppen en priesters betreft die de voorgaande 20 Concilies niet erkennen!
Recht gaat in theorie uit van de gelijke behandeling van verschillende groepen. In de praktijk kunnen we alleen maar vaststellen, dat de Novus-Ordo-kerk doelbewust kiest voor de weg van de minste weerstand en in feite kiest voor de discriminatie van de Katholieke minderheid, die gemarginaliseerd achtergelaten wordt. Prevost heeft namelijk haast om zijn verborgen agenda af te werken en moet van zijn Loge-broeders dus snel verder doen en zich niet laten afleiden door een groepje 'ouderwetse' Katholieken.
Echter, als de FSSPX trouw blijft aan wat de Kerk VÓÓR het Tweede Vaticaans Concilie leerde, en Prevost zegt dat dat niet meer geaccepteerd kan worden vanwege hetgeen het Tweede Vaticaans Concilie beweerde, dan is er sprake van wederzijdse uitsluiting tussen wat het Katholicisme voor hét Concilie WAS en wat het 'katholicisme' na hét Concilie geworden IS.
Simpel gezegd: Robert Francis Prevost zou met een excommunicatie van de FSSPX openlijk toegeven dat hij en zij twee verschillende religies vertegenwoordigen!
Het Tweede Vaticaans Concilie heeft de 'rechten van de mens' binnen de Kerk uitgeroepen, en dus "de mens tot maat van alle dingen gemaakt". Elk document van het Tweede Vaticaans Concilie verkondigt, dat de mens God is geworden, en roept de duivelse kreet uit: "Non Serviam" / "Ik zal niet dienen". Deze iconische uitspraak is volgens de overlevering afkomstig van Lucifer, die weigerde het gezag van God te erkennen. De uitdrukking staat symbool voor de ultieme rebellie.
We kunnen echter alleen maar vaststellen, dat de Novus-Ordo-kerk alleen maar de Katholieken straft die het Tweede Vaticaans Concilie niet 'aanvaarden', maar totaal passief blijft wanneer het kardinalen, bisschoppen en priesters betreft die de voorgaande 20 Concilies niet erkennen!
Recht gaat in theorie uit van de gelijke behandeling van verschillende groepen. In de praktijk kunnen we alleen maar vaststellen, dat de Novus-Ordo-kerk doelbewust kiest voor de weg van de minste weerstand en in feite kiest voor de discriminatie van de Katholieke minderheid, die gemarginaliseerd achtergelaten wordt. Prevost heeft namelijk haast om zijn verborgen agenda af te werken en moet van zijn Loge-broeders dus snel verder doen en zich niet laten afleiden door een groepje 'ouderwetse' Katholieken.
Echter, als de FSSPX trouw blijft aan wat de Kerk VÓÓR het Tweede Vaticaans Concilie leerde, en Prevost zegt dat dat niet meer geaccepteerd kan worden vanwege hetgeen het Tweede Vaticaans Concilie beweerde, dan is er sprake van wederzijdse uitsluiting tussen wat het Katholicisme voor hét Concilie WAS en wat het 'katholicisme' na hét Concilie geworden IS.
Simpel gezegd: Robert Francis Prevost zou met een excommunicatie van de FSSPX openlijk toegeven dat hij en zij twee verschillende religies vertegenwoordigen!
Het Tweede Vaticaans Concilie heeft de 'rechten van de mens' binnen de Kerk uitgeroepen, en dus "de mens tot maat van alle dingen gemaakt". Elk document van het Tweede Vaticaans Concilie verkondigt, dat de mens God is geworden, en roept de duivelse kreet uit: "Non Serviam" / "Ik zal niet dienen". Deze iconische uitspraak is volgens de overlevering afkomstig van Lucifer, die weigerde het gezag van God te erkennen. De uitdrukking staat symbool voor de ultieme rebellie.
Robert Francis Prevost heeft zichzelf tot de vaandeldrager van de 'hermeneutiek van de breuk' verklaard en verkondigt in feite openlijk de visie dat hét Concilie een radicale breuk of discontinuïteit vormde met de voorafgaandelijke Katholieke Traditie en Leer. De 'hermeneutiek van de breuk' benadrukt dat hét Concilie de Kerk fundamenteel heeft veranderd (Hetgeen trouwens ONMOGELIJK is!). Deze schismatieke benadering staat lijnrecht tegenover de 'hermeneutiek van de continuïteit' zoals verwoord door Paus Benedictus XVI.
De hervormers leggen de focus op de vernieuwingen zoals de - door de Katholieke Kerk veroordeelde - introductie van de volkstaal in de liturgie, de godsdienstvrijheid en een andere houding ten opzichte van de moderne wereld. In de woorden van Robert Francis Prevost zijn dit "fundamentele elementen van de Kerk". Waar deze "fundamentele elementen van de Kerk" na 2000 jaar plots vandaan komen, mag Joost weten, maar elke gewetensvolle Katholiek moet hét Concilie en de "fundamentele elementen" van Prevost verwerpen. Het Tweede Vaticaanse Concilie was en is de staatsgreep van de vrijmetselarij binnen de Kerk of in de woorden van bastaard-kardinaal Leo Suenens: "De Franse Revolutie van de Kerk".
Kortom: De schismatieke Robert Francis Prevost - die niet de eigenaar is van de Katholieke Kerk is - erkent het gezag van God binnen de Kerk niet (= apostasie!) en eist daarnaast ook nog eens de acceptatie van doctrinaire ambiguïteit!
Dit laatste betekent dat Prevost de gelovigen ook nog eens tot zonde wil aanzetten! De gehoorzaamheid stopt daar waar een hiërarchisch meerdere tot zonde aanzet!
"We moeten verder" is niet de stem van Robert Francis Prevost, het is de stem van een regime dat over lijken gaat! Het klinkt alsof het Tweede Vaticaans Concilie een voldongen feit is, alsof de Post-conciliaire Revolutie de status van een 'goddelijke openbaring' heeft verworven, alsof het nu de taak van Rome is om afwijkende meningen te onderdrukken totdat de laatste 'dissident' zich onderwerpt, verdwijnt of sterft.
Het traditionele Katholieke instinct begint echter precies hier. De Sensus Fidei (= het Geloofsbesef) betreft de bovennatuurlijke intuïtie of Gave van de Heilige Geest waarmee individuele gelovigen en de hele Kerk de Waarheid van het Geloof instinctief aanvoelen, begrijpen en onderscheiden. Het gaat nu niet langer over de FSSPX, maar over de aard van het gezag. Katholieke autoriteit bestaat om de geloofsschat te bewaken! Wanneer het praktische criterium voor 'volle communie' loyaliteit wordt aan een Concilie waarvan de vruchten overal zichtbaar in verval zijn, begint de Katholieke geest zich af te vragen of de instelling die zich beroept op dat gezag nog wel over het gezag beschikt dat zij claimt.
Tot slot: Wetgeving die specifiek bedoeld was om ingezet te worden in de Investituurstrijd tégen de Chinese Communistische Partij wordt nu alleen nog maar ingezet tégen de Katholieken en - ooh ironie - niet langer tegen de Communisten omdat de bisschoppen van de Chinese Communistische Partij altijd (tegen betaling = simonie!) door Rome geregulariseerd worden. Hiermee bakt Robert Francis Prevost met zijn passiviteit en ongeïnteresseerdheid het natuurlijk nog bruiner dan JPII (die in theorie een bisschop had toegezegd) en dat apathische gedrag van Prevost krijg je nu onmogelijk nog verkocht!
Prevost en Tucho degraderen zichzelf tot een Trumpiaans, tragikomisch duo dat alleen nog maar zich zélf voor de gek kan houden. Elke Katholiek ruikt onraad wanneer hij of zij Robert Francis Prevost bezig ziet of hoort. Elke gelovige wordt dan overvallen door een sterk, intuïtief gevoel dat er iets niet klopt. Er is duidelijk oneerlijkheid, list en bedrog in het spel. Het suggereert verraad... Een spirituele genocide door hen waarmee wij ons - volgens hen - zouden moeten verzoenen...
Robert Francis Prevost reikt ons net zoals Luther of Calvijn - lachend met de lippen stijf op mekaar - alleen maar de gifbeker en de eeuwige verdoemenis voor wie ervan drinkt!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten