'Jezus' op de WEF-Promenade in Davos

Stefan Maag met kruis op de Promenade met het Belgium House op de achtergrond

No to Gender Theory en de reactie van de globalisten

Peter Kardinaal Turkson met zijn secretaris,
priesters van het Dekanat Davos en de Davoser Oberministranten

World Economic Forum Davos 2026 | Terwijl de scholieren in Vlaanderen staken, maken Chinese (en Indiase) AI-robots de straten in Davos 'onveilig':

Ondertussen in Gent:

Rik Torfs was enkele weken geleden kritisch voor de 'foute citaten'
die De Sutter (Universiteit Gent) gebruikte. Oud-rector Rik Torfs
gebruikte volgens de VRT nu zelf ook 'onbestaande' citaten in
zijn recentste boek 'Waarheid'. Dit alles bewijst nog maar eens
dat mensen hun toespraken en hun boeken NIET zelf schrijven.

Dit is nu het definitieve einde van dé 'wetenschap' in Vlaanderen.
We lopen al jaren achter op de VS, China en Rusland, en nu dit!

Dit toont nog maar eens aan dat veel 'wetenschap' in het Westen
- zoals bijvoorbeeld de Evolutietheorie, genderstudies, climate change,
politieke wetenschappen, Covid, etc. - niets met Wetenschap te maken
hebben, maar alles met anti-christelijke ideologie en politiek gekonkel.

Zoals bij de Sofisten wordt dé waarheid opgeofferd voor 'overtuigingskracht'.
Leugens worden de norm om het narratief naar z'n hand te kunnen zetten.
Zo wordt een droomwereld gecreëerd die compleet losstaat van de werkelijkheid.
Het wordt pas écht gevaarlijk wanneer mensen hun eigen leugens gaan geloven
en politici - zowel in de VS en de UK als in de EU - daar naar gaan handelen!

Het meest storend in verband met de 'foute AI-citaten' van De Sutter is niet
zozeer dat De Sutter 'door AI in de val werd gelokt', maar dat de citaten niet
gecontroleerd werden en dat er zo nodig - om makkelijk te scoren - citaten
van Albert Einstein in de rectorale toespraak verwerkt moesten worden.

Einstein is natuurlijk hét ultieme voorbeeld van 'genialiteit' dat vaak wordt
opgevoerd in vulgariserende literatuur, media en café-discussies omwille van
zijn vermeende 'baanbrekende wetenschappelijke bijdragen', maar vooral
omwille van zijn herkenbare en anarchistische imago (wilde haardos, snor)
dat zorgvuldig en 'artificieel' werd gecreëerd en gepromoot door de media.

De beroemdste foto - waarop de 'serieuze' - linkse en zionistische - 'wetenschapper'
om één of andere reden zijn tong uitsteekt - werd op 14 maart 1951 gemaakt door
Arthur Sasse, fotograaf voor United Press International (UPI collaboreerde geregeld
met de CIA). Andere beroemde foto's van fotografen zoals Philippe Halsman (o.a. postzegels, Time Magazine (CIA), etc.) bepaalden ook het uiterlijk en imago van
Albert Einstein. Niets is 'toevallig'! Zie bijvoorbeeld ook Dalí Atomicus!

Met Einsteins Relativiteitstheorie gaat het wetenschappelijk een stuk slechter
wegens de beperkingen en de theoretische fouten van de opgehemelde theorie.
De Relativiteitstheorie blijkt niet compatibel te zijn met de Kwantummechanica
en de twee botsen op het gebied van 'tijd', maar toch gaat de indoctrinatie door.

Kortom, aangezien studenten - wegens het gebrek aan kennis - tegenwoordig als
kinderen behandeld moeten worden, staat 'Einstein' onmiskenbaar symbool voor
de infantilisering van wetenschap én onderwijs in het post-christelijke Westen.

Sinds de universiteiten zich van hun Christelijke wortels 'bevrijd' hebben,
houden zij zich niet langer bezig met authentieke Waarheidsvinding,
maar enkel met het narratief dat door de media verspreid wordt!

Het gaat er in de post-christelijke tijd om wie - met oneerlijke argumenten
en bedreigingen - gelijk krijgt, niet wie gelijk heeft!

'USA House' of het einde van het Globalisme: de 'Freie Evangelische Gemeinde in Davos' verhuurt gebedshuis voor grof geld aan het Amerikaanse regime

Het World Economic Forum palmt zowat alles in want Davos is geen grote stad.
Alle 'geloofsgemeenschappen' proberen een graantje mee te pikken want ook
zij stellen hun 'faciliteiten' ter beschikking aan de Mammon. De Katholieken
stellen het parochiecentrum als restaurant ter beschikking aan de ongeveer 600
medewerkers van het WEF want warm eten is er dezer dagen een schaars goed.

De Vrije Evangelische Gemeenschap van Davos gaat nog een stapje verder en
prostitueert hun gebedshuis. Niemand weet precies voor hoeveel geld, maar
'honderdduizenden Zwitserse franken' zijn zeker niet uit de lucht gegrepen.

De Vrije Evangelische Gemeenschap verhuurt elk jaar hun gebedshuis
aan de hoogste bieder. Met de komst van Trump - en 250 jaar USA -
heeft dit natuurlijk een zéér bijzondere betekenis gekregen.

De Katholieken in Davos hebben nog nooit hun kerk verhuurd voor
een dergelijk evenement. Maar, de Vrije Evangelische Gemeenschap
heeft een duidelijk andere vorm van religie en manier van 'vieren'.

Bij hen is het gebedshuis géén huis van God, maar eerder een huis-van-ons.
Zij organiseren er tegen betaling ook filmavonden, lunches of recepties.
Vanwege deze andere focus hebben zij er ook geen bezwaar tegen om
hun 'gebedshuis' dit keer aan het Amerikaanse regime uit te lenen.

Ad Orientem: Why the Mass Is a Sacrifice, Not a Performance

Nieuwbouw voor de 'Carmel of Elijah' van de Karmelietessen in Mathoura (New South Wales, Australia) met de Liturgie conform de Romeinse Ritus

Consistorie-manifest van Arthur 'kardinaal' Roche over de Tridentijnse Mis bewijst dat de liturgische revolutie nog steeds haar slachtoffers eist, want de Romeinse ritus wordt behandeld als een wegwerpproduct, 'Quo Primum' is slechts een onbelangrijk rekwisiet en de Traditie wordt 'verdedigd' met slogantaal

Om de paar maanden produceert de Post-Conciliaire machine een 'nieuw' ketters document dat zich voordoet als pastoraal, historisch onderbouwd en zelfs eerbiedig ten opzichte van de Traditie. Dan valt het masker af. Het doelwit van de ongelovige Neo-Modernisten is altijd hetzelfde. De Tridentijnse Mis moet uitgehongerd worden, te schande gemaakt worden en uiteindelijk begraven worden.

Het Consistorie-document van Arthur 'kardinaal' Roche is dat patroon in geconcentreerde vorm. Het is geschreven voor kardinalen, verpakt als een neutraal overzicht en gebouwd rond dezelfde drie trucs die het regime al decennia gebruikt. Ten eerste, een selectieve tijdlijn waarin ‘hervorming’ klinkt als de méést normale zaak binnen de Kerk. Ten tweede, een gemoraliseerde definitie van ‘eenheid’ die uniformiteit-ten-koste-van-de-Waarheid als 'liefdadigheid' beschouwt. Ten derde, een loyaliteitstest waarin genegenheid voor de Romeinse Ritus wordt geclassificeerd als een geestesziekte. Het resultaat is een ideologisch pamflet!

De 'boodschap' van de Neo-modernisten is nochtans eenvoudig. De Kerk van voor het Tweede Vaticaans Concilie moet worden beschouwd als een 'prelude'. De Romeinse Ritus moet worden gezien als een kneedbaar product; het werk van mensenhanden. De Heiligen van weleer moeten worden beschouwd als zielige losers die het nog niet helemaal begrepen hadden. Hét Tweede Vaticaans Concilie moet functioneren als het permanente veto tégen het verleden. Deze houding is echter totaal tégen het Katholieke instinct. Het is de revolutionaire geest van hét Concilie; de rebellie tégen God!

Een ware Katholiek ziet in de overgeërfde eredienst van de Kerk een schat. Roche beschouwt de Romeinse Ritus echter als een obstakel voor een Neo-modernistisch 'project'. Dat verschil in visie verklaart de afgelopen zestig jaar. Dit verklaart waarom de 'hervorming' niet door haar vruchten, maar wél door bestuurlijke druk moest worden verdedigd. Het verklaart waarom de Traditionele Mis als gevaarlijk moet worden beschouwd, omdat eerbied, opoffering, hiërarchie, stilte en een op God gerichte houding nog steeds zielen bekeren.

Roche doet dus wat elke revolutionaire bureaucratie uiteindelijk doet. Men herschrijft de geschiedenis. Men herdefinieert de éénheid. Men maakt van gehoorzaamheid een wapen. Men pathologiseert 'afwijkende' meningen. Men presenteert de slachtoffers als de oorzaak van het conflict. Van Traditionele Katholieken wordt verwacht dat ze hun erfgoed opgeven omwille van de 'eenheid'. Van hen wordt verwacht dat ze hun eigen marginalisering toejuichen als 'vooruitgang'. Kortom, zoals een Aartsbisschop het eerder formuleerde: "Moeten we dan protestant worden om Katholiek te blijven?"

Roche - head of Vatican Liturgy - declares war on the Latin Mass

Dinsdag, 15 januari 2008 | Paus Benedictus XVI annuleert zijn lezing aan de Sapienza-universiteit na protesten van enkele (linkse) studenten en docenten

De schismatieke 'Novus Ordo Missae' werd in het verleden reeds meermaals door de Kerk preventief veroordeeld, terwijl het Tweede Vaticaans Concilie een nieuwe poging van de Vrijmetselarij was om de ketterse ideeën van de 'Synode van Pistoia' die door de Kerk veroordeeld zijn, ingang te doen vinden

Het manifest van Arthur 'kardinaal' Roche over de Tridentijnse Mis dat vorige week op het eind van het Consistorie - met medeweten van Robert Francis Prevost - werd verspreid, is een 'meesterwerk' van Neo-modernistische dubbelzinnigheid. Het gebruikt de analogie van de "levende rivier" om organische continuïteit te claimen voor een liturgisch project - de Novus Ordo Missae = NOM - dat in werkelijkheid een breuk - een schisma - was. Het was een project gebaseerd op het protestantse "antiquarisme" dat de Kerk in 1794 definitief veroordeelde. 'Kardinaal' Roche beweert dat de Novus Ordo Missae een "pastoraal experiment" was, bedoeld om "de participatie van de gelovigen vollediger te maken". Dit is een letterlijke herhaling van de dwalingen van de Synode van Pistoia. In de bul Auctorem Fidei stelde Paus Pius VI niet alleen dat deze ideeën "onverstandig" waren. Hij veroordeelde ze als ketters en schadelijk voor de Kerk.

De wortels van de hervormingen die tijdens het Tweede Vaticaans Concilie werden ingevoerd, kunnen verder getraceerd worden dan de algemeen erkende twintigste-eeuwse voorlopers van het Concilie, voorbij de Tübinger School in de negentiende eeuw, terug naar de achttiende eeuw toen verschillende ketterse bewegingen probeerden de Kerk te 'hervormen' en te 'vernieuwen'. De studie van de Synode van Pistoia (1786) werpt een verrassend nieuw licht op de aard van de kerkhervorming en de wortels van het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965). De Toscaanse diocesane Synode van Pistoia - het hoogtepunt van de late Jansenistische (en dus 'Leuvense'!) hervormingsbeweging - werd scherp veroordeeld door Paus Pius VI in de bul Auctorem fidei (1794). In de negentiende-eeuw raakte de late Jansenistische beweging vervolgens volledig in diskrediet. Niettemin zou een groot deel van de agenda van Pistoia – een verheerlijking van de rol van de lokale bisschop, een nadruk op onfeilbaarheid als een gave aan de gehele geloofsgemeenschap, godsdienstvrijheid, een 'begrijpelijkere' liturgie die de volkstaal omvat, en de aanmoediging van het lezen van de Bijbel door leken en Christocentrische devoties – officieel worden afgekondigd tijdens het Tweede Vaticaans Concilie.

De schismatieke rebellen van Pistoia eisten trouwens ook een liturgie waarin alles hoorbaar was en alles in de volkstaal was om deze te "vereenvoudigen" voor de leken. Paus Pius VI veroordeelde deze ideeën streng als: "...onbezonnen, aanstootgevend voor vrome oren, en beledigend voor de Kerk" (Prop. 33). Pistoia eiste "slechts één altaar... ontdaan van alle versieringen". Pius VI veroordeelde dit als: "...een misbruik van de liturgische wet... [leidend] tot dezelfde resultaten als dewelke de ketters nastreefden" (Prop. 31).

Roche spreekt in zijn pamflet over het "herontdekken" van de liturgie. Pius VI veroordeelde de bewering van de rebellen van Pistoia dat de liturgie van de Kerk "duister" of "schadelijk" was geworden als: "...vals, onbezonnen, verstorend voor de zielenrust en beledigend voor de Kerk en de Geest van God door Wie Zij wordt bestuurd" (Prop. 1). Roche probeert de Tridentijnse Restauratie gelijk te stellen aan de Hervorming van het Tweede Vaticaans Concilie en suggereert dat Sint-Pius V net zoals de Neo-modernisten handelde door een nieuwe ritus door een commissie van protestanten en vrijmetselaars te laten fabriceren. Sint-Pius V huurde echter géén "experts" in om een nieuwe Mis te creëren. Hij codificeerde enkel de bestaande Romeinse Ritus, die sinds de tijd van Sint-Gregorius de Grote in wezen vrijwel onveranderd was gebleven en legde deze op aan de hele Kerk. De hervorming van 1969 na het Tweede Vaticaanse Concilie deed precies het tegenovergestelde. Ze schafte een 1500 jaar oud ritueel - de Tridentijnse Ritus - af en verving het door een verzinsel - de NOM. Roches bewering dat de schismatieke revolutie van 1969 "organische ontwikkeling" is, is net zoiets als zeggen dat een eeuwenoude eik door een opblaasbare palmboom bestaande uit plastic vervangen kan worden.

Roche beweert ook dat het nieuwe ritueel in "volledige harmonie" is met de Traditie, maar tegelijkertijd stelt hij dat de NOM de "enige uitdrukking van de lex orandi" is. Als de NOM werkelijk dezelfde "rivier" is als de Romeinse Ritus, zou ze dezelfde lex orandi (gebedswet) delen. Maar Roche zegt dat de oude lex orandi moet worden afgeschaft om de "eenheid" te garanderen. Dit is de "vuist" van de Neo-modernist! Een "organische ontwikkeling" bewaart echter de "genetische code" van wat eraan voorafging. De NOM – met zijn tafelvormige 'altaren', volkstaal en het ontbreken van een stille canon – is geen ontwikkeling, maar de implementatie van de antiquarische ketterij die al meermaals preventief door de Kerk werd veroordeeld. De modernisten hebben eeuwenlang geprobeerd de schijnheilige protestantse "eenvoud" aan de Romeinse Ritus op te dringen. Onder het mom van "pastorale vernieuwing" hebben de Neo-modernisten uiteindelijk de veroordeelde Pistoiaanse dwalingen het heiligdom binnengesmokkeld. Door deze veranderingen "Traditie" te noemen, dient Roche het gif toe.

De intellectuele oneerlijkheid van de huidige hiërarchie schuilt in haar selectieve geheugen. Ze citeren het Concilie van Trente om te suggereren dat ze in de voetsporen van Sint-Pius V treden, terwijl ze negeren dat Pius V een 1500 jaar oud erfgoed herwaardeerde, terwijl de huidige hiërarchie het juist wil begraven. Ze beroepen zich op "organische ontwikkeling" terwijl ze juist de "vereenvoudiging" doorvoeren die Paus Pius VI als een kenmerk van ketterij bestempelde. In de bul Auctorem Fidei waarschuwde Pius VI dat het doel van de antiquair is om de Kerk te ondermijnen onder het "voorwendsel van een terugkeer naar haar oorsprong" (Prop. 1). De brief van 'kardinaal' Roche bewijst dat de Neo-modernisten dit voorwendsel niet alleen hebben overgenomen, maar het ook als een wapen gebruiken tégen de gelovigen die weigeren de "nieuwe lex orandi" te accepteren.

De crisis in de Kerk gaat tegenwoordig niet langer over "pastorale smaak" of "liturgische voorkeur". Zoals Arthur 'kardinaal' Roche zélf toegeeft, is het probleem "voornamelijk ecclesiologisch". Het is een strijd tussen de Levende Kerk van alle Tijden en de Gereformeerde Bastaard-kerk van de 18e-eeuwse Verlichting. Tegen deze dubbelzinnigheid is het enige getrouwe antwoord om aan de zijde te staan van de Pausen die door het Pistoiaanse masker heen keken en weigerden de Romeinse Lex Orandi in te ruilen voor een "pastoraal" experiment dat niets anders dan een spirituele woestijn heeft opgeleverd.

De 'vruchten' van Vaticanum II... Zijn ze er al?

Het probleem waaronder de Neo-modernisten tegenwoordig lijden, is dat ze niet meer over de kennis beschikken om een ernstige discussie te voeren met de Traditionalisten... De onwetendheid van de Neo-modernisten is schokkend!

Bergoglio en Roche: twee 'dikke' vrienden of nog beter partners in crime

Diane Montagna heeft de 'geheime brief' in handen gekregen die Arthur 'kardinaal' Roche aan alle kardinalen had uitgedeeld voordat ze vertrokken. De liturgie was dan wel van de agenda van het Consistorie gehaald, maar niet van dé agenda. De pure, adembenemende domheid van deze twee pagina's tellende 'geheime brief' zou als voorbeeld moeten dienen van alles wat er mis is in de hoofden van deze lieden. Een hoop uitgekauwde, allang achterhaalde beweringen vermengd met een flinke dosis gelijkheidstekens (Vaticanum II = liturgische hervorming = Heilige Geest) én een aantal regelrechte leugens. Als ik één van zijn collega-kardinalen was, zou ik tegen hem zeggen: "Arthur, treed af. Je hebt noch de intelligentie, noch de goede wil om het ambt te bekleden zonder je ziel in gevaar te brengen door je onwetende en boosaardige plannen".

Een eerste punt betreft een opmerking over het document zelf. Het is geen indrukwekkend stuk tekst. Het bevat te veel nietszeggende beweringen en drogredenen. Het is daardoor een slecht geschreven document, dat niet de kenmerken draagt van een serieuze theologische analyse, maar eerder van propaganda.

Een tweede punt betreft de Mis. Aangezien de Latijnse Mis door de Neo-modernisten wordt gezien als de stormram tégen het Tweede Vaticaans Concilie, moet die Mis verdwijnen. Niet om liturgische of theologische redenen, maar om redenen van macht, status en vermeende legitimiteit. De bedoeling is ervoor te zorgen dat er geen concurrentie is met hetgeen hét Concilie naar verluidt heeft bereikt.

Een derde punt betreft hét Concilie. Het is een waarheid als een koe dat elk Concilie een periode van receptie en onderscheiding vereist. Maar receptie werkt twee kanten op. Het wordt steeds duidelijker dat de poging om in te spelen op de tijdgeest, zoals die in de jaren zestig van de vorige eeuw werd begrepen, niet goed was ingeschat. Dat wisten we toen niet. Nu wel.

Een laatste punt betreft de kwaliteit van de Conciliedocumenten. Dit alles betekent dat de documenten van hét Concilie – die van erg wisselende 'kwaliteit' zijn om het zacht uit te drukken – weldegelijk op hun merites beoordeeld mogen worden. Maar, in plaats daarvan hebben de Neo-modernisten aangedrongen op een 'alles of niets'-benadering, waarbij ze iedereen die ook maar de minste bedenking uit wordt bestempeld als een verrader of schismatieker. Dit trucje kan misschien in de jaren '70 en '80 van de vorige eeuw gewerkt hebben, maar na Bergoglio en nu met Prevost dus niet meer!

Link naar Diane Montagna's Substack:

https://dianemontagna.substack.com/p/full-text-cardinal-roche-defends