Dinsdag, 15 januari 2008 | Paus Benedictus XVI annuleert zijn lezing aan de Sapienza-universiteit na protesten van enkele (linkse) studenten en docenten

De schismatieke 'Novus Ordo Missae' werd in het verleden reeds meermaals door de Kerk preventief veroordeeld, terwijl het Tweede Vaticaans Concilie een nieuwe poging van de Vrijmetselarij was om de ketterse ideeën van de 'Synode van Pistoia' die door de Kerk veroordeeld zijn, ingang te doen vinden

Het manifest van Arthur 'kardinaal' Roche over de Tridentijnse Mis dat vorige week op het eind van het Consistorie - met medeweten van Robert Francis Prevost - werd verspreid, is een 'meesterwerk' van Neo-modernistische dubbelzinnigheid. Het gebruikt de analogie van de "levende rivier" om organische continuïteit te claimen voor een liturgisch project - de Novus Ordo Missae = NOM - dat in werkelijkheid een breuk - een schisma - was. Het was een project gebaseerd op het protestantse "antiquarisme" dat de Kerk in 1794 definitief veroordeelde. 'Kardinaal' Roche beweert dat de Novus Ordo Missae een "pastoraal experiment" was, bedoeld om "de participatie van de gelovigen vollediger te maken". Dit is een letterlijke herhaling van de dwalingen van de Synode van Pistoia. In de bul Auctorem Fidei stelde Paus Pius VI niet alleen dat deze ideeën "onverstandig" waren. Hij veroordeelde ze als ketters en schadelijk voor de Kerk.

De wortels van de hervormingen die tijdens het Tweede Vaticaans Concilie werden ingevoerd, kunnen verder getraceerd worden dan de algemeen erkende twintigste-eeuwse voorlopers van het Concilie, voorbij de Tübinger School in de negentiende eeuw, terug naar de achttiende eeuw toen verschillende ketterse bewegingen probeerden de Kerk te 'hervormen' en te 'vernieuwen'. De studie van de Synode van Pistoia (1786) werpt een verrassend nieuw licht op de aard van de kerkhervorming en de wortels van het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965). De Toscaanse diocesane Synode van Pistoia - het hoogtepunt van de late Jansenistische (en dus 'Leuvense'!) hervormingsbeweging - werd scherp veroordeeld door Paus Pius VI in de bul Auctorem fidei (1794). In de negentiende-eeuw raakte de late Jansenistische beweging vervolgens volledig in diskrediet. Niettemin zou een groot deel van de agenda van Pistoia – een verheerlijking van de rol van de lokale bisschop, een nadruk op onfeilbaarheid als een gave aan de gehele geloofsgemeenschap, godsdienstvrijheid, een 'begrijpelijkere' liturgie die de volkstaal omvat, en de aanmoediging van het lezen van de Bijbel door leken en Christocentrische devoties – officieel worden afgekondigd tijdens het Tweede Vaticaans Concilie.

De schismatieke rebellen van Pistoia eisten trouwens ook een liturgie waarin alles hoorbaar was en alles in de volkstaal was om deze te "vereenvoudigen" voor de leken. Paus Pius VI veroordeelde deze ideeën streng als: "...onbezonnen, aanstootgevend voor vrome oren, en beledigend voor de Kerk" (Prop. 33). Pistoia eiste "slechts één altaar... ontdaan van alle versieringen". Pius VI veroordeelde dit als: "...een misbruik van de liturgische wet... [leidend] tot dezelfde resultaten als dewelke de ketters nastreefden" (Prop. 31).

Roche spreekt in zijn pamflet over het "herontdekken" van de liturgie. Pius VI veroordeelde de bewering van de rebellen van Pistoia dat de liturgie van de Kerk "duister" of "schadelijk" was geworden als: "...vals, onbezonnen, verstorend voor de zielenrust en beledigend voor de Kerk en de Geest van God door Wie Zij wordt bestuurd" (Prop. 1). Roche probeert de Tridentijnse Restauratie gelijk te stellen aan de Hervorming van het Tweede Vaticaans Concilie en suggereert dat Sint-Pius V net zoals de Neo-modernisten handelde door een nieuwe ritus door een commissie van protestanten en vrijmetselaars te laten fabriceren. Sint-Pius V huurde echter géén "experts" in om een nieuwe Mis te creëren. Hij codificeerde enkel de bestaande Romeinse Ritus, die sinds de tijd van Sint-Gregorius de Grote in wezen vrijwel onveranderd was gebleven en legde deze op aan de hele Kerk. De hervorming van 1969 na het Tweede Vaticaanse Concilie deed precies het tegenovergestelde. Ze schafte een 1500 jaar oud ritueel - de Tridentijnse Ritus - af en verving het door een verzinsel - de NOM. Roches bewering dat de schismatieke revolutie van 1969 "organische ontwikkeling" is, is net zoiets als zeggen dat een eeuwenoude eik door een opblaasbare palmboom bestaande uit plastic vervangen kan worden.

Roche beweert ook dat het nieuwe ritueel in "volledige harmonie" is met de Traditie, maar tegelijkertijd stelt hij dat de NOM de "enige uitdrukking van de lex orandi" is. Als de NOM werkelijk dezelfde "rivier" is als de Romeinse Ritus, zou ze dezelfde lex orandi (gebedswet) delen. Maar Roche zegt dat de oude lex orandi moet worden afgeschaft om de "eenheid" te garanderen. Dit is de "vuist" van de Neo-modernist! Een "organische ontwikkeling" bewaart echter de "genetische code" van wat eraan voorafging. De NOM – met zijn tafelvormige 'altaren', volkstaal en het ontbreken van een stille canon – is geen ontwikkeling, maar de implementatie van de antiquarische ketterij die al meermaals preventief door de Kerk werd veroordeeld. De modernisten hebben eeuwenlang geprobeerd de schijnheilige protestantse "eenvoud" aan de Romeinse Ritus op te dringen. Onder het mom van "pastorale vernieuwing" hebben de Neo-modernisten uiteindelijk de veroordeelde Pistoiaanse dwalingen het heiligdom binnengesmokkeld. Door deze veranderingen "Traditie" te noemen, dient Roche het gif toe.

De intellectuele oneerlijkheid van de huidige hiërarchie schuilt in haar selectieve geheugen. Ze citeren het Concilie van Trente om te suggereren dat ze in de voetsporen van Sint-Pius V treden, terwijl ze negeren dat Pius V een 1500 jaar oud erfgoed herwaardeerde, terwijl de huidige hiërarchie het juist wil begraven. Ze beroepen zich op "organische ontwikkeling" terwijl ze juist de "vereenvoudiging" doorvoeren die Paus Pius VI als een kenmerk van ketterij bestempelde. In de bul Auctorem Fidei waarschuwde Pius VI dat het doel van de antiquair is om de Kerk te ondermijnen onder het "voorwendsel van een terugkeer naar haar oorsprong" (Prop. 1). De brief van 'kardinaal' Roche bewijst dat de Neo-modernisten dit voorwendsel niet alleen hebben overgenomen, maar het ook als een wapen gebruiken tégen de gelovigen die weigeren de "nieuwe lex orandi" te accepteren.

De crisis in de Kerk gaat tegenwoordig niet langer over "pastorale smaak" of "liturgische voorkeur". Zoals Arthur 'kardinaal' Roche zélf toegeeft, is het probleem "voornamelijk ecclesiologisch". Het is een strijd tussen de Levende Kerk van alle Tijden en de Gereformeerde Bastaard-kerk van de 18e-eeuwse Verlichting. Tegen deze dubbelzinnigheid is het enige getrouwe antwoord om aan de zijde te staan van de Pausen die door het Pistoiaanse masker heen keken en weigerden de Romeinse Lex Orandi in te ruilen voor een "pastoraal" experiment dat niets anders dan een spirituele woestijn heeft opgeleverd.

De 'vruchten' van Vaticanum II... Zijn ze er al?

Het probleem waaronder de Neo-modernisten tegenwoordig lijden, is dat ze niet meer over de kennis beschikken om een ernstige discussie te voeren met de Traditionalisten... De onwetendheid van de Neo-modernisten is schokkend!

Bergoglio en Roche: twee 'dikke' vrienden of nog beter partners in crime

Diane Montagna heeft de 'geheime brief' in handen gekregen die Arthur 'kardinaal' Roche aan alle kardinalen had uitgedeeld voordat ze vertrokken. De liturgie was dan wel van de agenda van het Consistorie gehaald, maar niet van dé agenda. De pure, adembenemende domheid van deze twee pagina's tellende 'geheime brief' zou als voorbeeld moeten dienen van alles wat er mis is in de hoofden van deze lieden. Een hoop uitgekauwde, allang achterhaalde beweringen vermengd met een flinke dosis gelijkheidstekens (Vaticanum II = liturgische hervorming = Heilige Geest) én een aantal regelrechte leugens. Als ik één van zijn collega-kardinalen was, zou ik tegen hem zeggen: "Arthur, treed af. Je hebt noch de intelligentie, noch de goede wil om het ambt te bekleden zonder je ziel in gevaar te brengen door je onwetende en boosaardige plannen".

Een eerste punt betreft een opmerking over het document zelf. Het is geen indrukwekkend stuk tekst. Het bevat te veel nietszeggende beweringen en drogredenen. Het is daardoor een slecht geschreven document, dat niet de kenmerken draagt van een serieuze theologische analyse, maar eerder van propaganda.

Een tweede punt betreft de Mis. Aangezien de Latijnse Mis door de Neo-modernisten wordt gezien als de stormram tégen het Tweede Vaticaans Concilie, moet die Mis verdwijnen. Niet om liturgische of theologische redenen, maar om redenen van macht, status en vermeende legitimiteit. De bedoeling is ervoor te zorgen dat er geen concurrentie is met hetgeen hét Concilie naar verluidt heeft bereikt.

Een derde punt betreft hét Concilie. Het is een waarheid als een koe dat elk Concilie een periode van receptie en onderscheiding vereist. Maar receptie werkt twee kanten op. Het wordt steeds duidelijker dat de poging om in te spelen op de tijdgeest, zoals die in de jaren zestig van de vorige eeuw werd begrepen, niet goed was ingeschat. Dat wisten we toen niet. Nu wel.

Een laatste punt betreft de kwaliteit van de Conciliedocumenten. Dit alles betekent dat de documenten van hét Concilie – die van erg wisselende 'kwaliteit' zijn om het zacht uit te drukken – weldegelijk op hun merites beoordeeld mogen worden. Maar, in plaats daarvan hebben de Neo-modernisten aangedrongen op een 'alles of niets'-benadering, waarbij ze iedereen die ook maar de minste bedenking uit wordt bestempeld als een verrader of schismatieker. Dit trucje kan misschien in de jaren '70 en '80 van de vorige eeuw gewerkt hebben, maar na Bergoglio en nu met Prevost dus niet meer!

Link naar Diane Montagna's Substack:

https://dianemontagna.substack.com/p/full-text-cardinal-roche-defends

Robert Francis Prevost maakt zich totaal belachelijk door vandaag onder dwang van Marco Rubbio (US Secretary of State) de Venezolaanse politieke activiste María Corina Machado (die van de Nobelprijs) in het Vaticaan te ontvangen

Er is geen informatie over het gesprek vrijgegeven door het Vaticaan.
Machado, die in 2025 de 'Nobelprijs voor de Vrede' kreeg,
is naast lid van de Loge, ook een voormalig lid van de
Nationale Assemblee van Venezuela en volgens de media ook
één van de meest prominente figuren van de oppositie van het land.

Over het 'Agatha Christie Indult'

Indult van 5 november 1971, Protocol 1897/71
Ondertekend door A. Bugnini

Vijftig jaar na het overlijden van Agatha Christie op 12 januari 1976 blijft de nalatenschap van de Koningin van de Misdaadromans lezers over de hele wereld fascineren. Maar, naast haar detectiveverhalen koesterde Dame Agatha een diepe en discrete band met het Christendom, die zowel haar persoonlijke leven als de morele basis van haar romans vormgaf. Haar eerste huwelijk met Archibald Christie eindigde in 1928 in een scheiding, een pijnlijke gebeurtenis die ertoe leidde dat ze daarna, in overeenstemming met de strengere anglicaanse normen van die tijd, afzag van het ontvangen van de communie. Toch bleef haar geloof standhouden. In 1930 trouwde ze met Sir Max Mallowan, een overtuigd Katholiek. Hoewel ze zich nooit bekeerde, vergezelde Agatha hem vaak naar de Mis, waarbij ze de gewijdheid en Traditie van de Katholieke Liturgie waardeerde. Deze interreligieuze harmonie in haar gezin weerspiegelde haar open, maar tegelijkertijd diepgewortelde Christelijke visie.

Na de invoering van de Mis van Paulus VI ter vervanging van de Tridentijnse Mis in 1969-1970 werd een petitie aan de paus gestuurd met het verzoek om de Tridentijnse vorm van de Romeinse Ritus te laten voortbestaan voor degenen die dat wensten in Engeland en Wales. De Engelse Katholieken hadden een bijzondere band met de Tridentijnse Mis, omdat het de Mis is die gecelebreerd werd door de Engelse Martelaren tijdens de Reformatie toen het Katholieke Geloof zéér zwaar werd vervolgd. In de petitie werd o.a. gewezen op het uitzonderlijke artistieke en culturele erfgoed van de Tridentijnse Mis. De petitie werd ondertekend door vele prominente niet-katholieke figuren in de Britse samenleving, waaronder Agatha Christie, Vladimir Ashkenazy, Kenneth Clark, Robert Graves, F.R. Leavis, Cecil Day-Lewis, Nancy Mitford, Iris Murdoch, Yehudi Menuhin, Joan Sutherland, evenals twee Anglicaanse bisschoppen, die van Exeter en van Ripon.

Kardinaal John Carmel Heenan, Aartsbisschop van Westminster, benaderde paus Paulus VI met het verzoek om het gebruik van de Tridentijnse Mis toe te staan. De paus keurde het verzoek goed op 5 november 1971. Naar verluidt las de paus de brief en riep enthousiast uit: "Ah! Agatha Christie!", waarna hij besloot het verzoek in te willigen, wat het Indult zijn bijnaam gaf. Tussen die tijd en het wereldwijde Indult van paus Johannes Paulus II in 1984 mochten de bisschoppen van Engeland en Wales toestemming geven voor incidentele vieringen van de Mis in de Oude Rite, met de aanpassingen die in 1965 en 1967 waren ingevoerd.

Het doel van een dergelijk 'indult' was pastoraal. Het wilde de verzoening met traditionalistische groepen en Rome bevorderen. Echter, zowel Johannes Paulus II als Paus Benedictus XVI hebben bevestigd dat de Tridentijnse Mis (met name het Missaal van 1962) nooit juridisch is afgeschaft of verboden is en volledig in overeenstemming is met de Katholieke Leer. Dit betekent dat dergelijke indults onwettig waren! Net zoals iemand die een rijbewijs heeft niet moet vragen om auto te mogen rijden, moet een priester ook niet de toestemming vragen om de Tridentijnse Mis te celebreren omdat dat nu eenmaal de Mis van de Latijnse Kerk is. Zelfs indien een dergelijke indult wettelijk zou zijn, dan nog zou hij niet rechtsgeldig zijn, omdat hij door een vrijmetselaar werd ondertekend. Merk trouwens op, dat aangaande de Mis Paulus VI nooit iets heeft ondertekend!

Tegenstanders van dergelijke indults, en de daaropvolgende bredere toestemmingen, uiten vaak hun 'bezorgdheid' dat het voortgezette gebruik van de Tridentijnse Mis de 'hervormingen' en het gezag van het Tweede Vaticaans Concilie zouden kunnen ondermijnen of tot een gebrek aan eenheid binnen de Kerk zou kunnen leiden. Dit is echter een ongeldig argument omdat net de introductie van een hervormde, protestantse ritus - de Novus Ordo Missae - een schismatieke daad was. Met andere woorden, Paulus VI en zijn paladijnen hebben de eenheid van de Kerk aangetast! Het zou ook goed zijn dat Arthur kardinaal Roche, prefect van het Dicasterium voor Liturgie, dat ook goed in zijn oren knoopt, want hij staat buiten de Kerk! De chaos binnen de Kerk werd georganiseerd door de 'hervormers' en niet door de Traditionalisten!

In de wandelgangen wordt er luidop 'gefluisterd' dat er tijdens het eerste 'buitengewone consistorie' van Prevost op 7 en 8 januari in Rome aanzienlijke interne meningsverschillen aan de oppervlakte kwamen drijven

Pierbattista Kardinaal Pizzaballa - de Patriarch van Jeruzalem -
negeert lolbroek Robert Francis Prevost

Pierbattista Kardinaal Pizzaballa van Jeruzalem: "De term 'hervorming' is géén kerktaal. In de Kerk bestaan er géén hervormingen. We moeten nadenken over onze missie en roeping volgens de tijd, maar trouw blijven aan de wortels en de missie van de Kerk".

Anders Arborelius, Stockholm, over liturgie: "Ik hoop dat we een compromis kunnen vinden".

Een andere Kardinaal: "Sommige vrienden van paus Franciscus spraken over een nieuwe Kerk en absolute verandering".

Conservatieve Kardinaal, anoniem: "Deze hele synodale stijl slaat nergens op voor mij. Ik begrijp de intelligente mannen niet die er maar over blijven schrijven".

Een conservatieve Kardinaal stelde voor om consistories "per Zoom of zo te doen om geld te besparen".

Conservatieve Kardinaal, anoniem: "Alles was erg gecontroleerd. Eén Kardinaal noemde het zelfs een middelbare school".

Een andere conservatieve Kardinaal: "Er was in theorie tijd voor de 'vrije interventies', maar die waren erg kort. Ik denk dat de zogenaamde 'vrije interventies' niet vrij waren en in feite gedwongen".

Europese voormalige curiale Kardinaal, anoniem: "We hebben drie uur lang gesproken, nee? Maar uiteindelijk luisterde niemand naar onze mening".

Afrikaanse Kardinaal over het idee van de synode: "Het zou een pressiegroep kunnen worden van leken, priesters, misschien zelfs bisschoppen en kardinalen".

GEEN ENKELE BISSCHOP KAN 'AD ORIENTEM' VERBIEDEN!

E.H. Gerald Murray: "Ik zeg het nog eens...
Geen enkele bisschop kan de Ad Orientem-richting van de Heilige Mis
in zijn bisdom verbieden omdat de Traditie van de aanbidding Ad Orientem
zonder twijfel zijn oorsprong vindt in de Apostolische Tijden.
Dit werd zo ook vastgelegd in het Romeinse Missaal
en het Dicasterie voor de Goddelijke Eredienst
heeft in het verleden meermaals bevestigd
dat dit dé aangewezen manier blijft
om de Heilige Mis te celebreren."

Raymond Arroyo: "Precies. De aanbidding Ad Orientem is altijd
de houding van de Kerk geweest en dat kun je dus niet verbieden.
Sterker nog, de documenten van het Tweede Vaticaans Concilie
- en zelfs de liturgie van het Tweede Vaticaans Concilie -
als je de rubrieken leest - de richtlijnen die de priester moet volgen -
impliceren dat de Ad Orientem-richting van kracht blijft."

Over het 'urgentiebesef' bij de leiding van de Post-conciliaire kerk

Het Post-conciliaire Vaticaan is waarschijnlijk de laatste plek waar gelovigen naar 'herders' op zoek zouden kunnen gaan. Het 'buitengewone consistorie' van januari 2026 werd – althans door de commentatoren van de Neo-Trads gepresenteerd als de gebeurtenis die het begin zou kunnen betekenen van de vrijgave van de traditionele Latijnse Mis. In plaats daarvan zetten Prevost en zijn vrolijke bende ketters hun nieuwe religie nog eens extra kracht bij.

Meteen aan het begin kondigde Robert Francis Prevost aan dat hij het Tweede Vaticaans Concilie deze keer "echt" wil implementeren. Vervolgens pasten de bijna 170 kardinalen, bijeengekomen onder de vlag van 'synodaliteit en missie', de inmiddels bekende methode van dialoog, luisteren en groepsreflectie toe – en stemden prompt het thema 'Liturgie' van de agenda. In plaats daarvan kozen ze ervoor om te dialogeren over - trommelgeroffel - 'Synode en synodaliteit' en 'Evangelisatie en het missionaire karakter van de Kerk in het licht van Evangelii Gaudium'.

Ja hoor, ze denken daar in Rome écht dat we idioten zijn!

Conciliar Catechesis Watch: Introduction

Een jaar voor zijn overlijden op dinsdag 10 januari 2023 schreef George Kardinaal Pell het voor Bergoglio vernietigende 'Demos-Memorandum'

Op dinsdag, 10 januari 2023 zou Kardinaal Pell kort voor 21.00 uur lokale tijd
te Rome overleden zijn als gevolg van complicaties die opliep na een kleine
ingreep aan de heup in het Salvator Mundi-ziekenhuis. De Kardinaal zou
de operatie met succes hebben ondergaan en was aan het praten met zijn
anesthesist toen hij een plotselinge hartstilstand gekregen zou hebben.
Kardinaal Pell kon naar verluidt niet meer gereanimeerd worden.

De anonieme auteur van het Memorandum - “Demos” of Kardinaal Pell - begint met het poneren van een vaststelling die door velen in het Vaticaan wordt gedeeld – dat het Bergogliaanse pontificaat “in veel of de meeste opzichten een ramp is; een catastrofe”. Vervolgens herinnert hij eraan dat de taak van de opvolger van Petrus is om een bindende kracht te zijn, de Apostolische Traditie te bewaren en de Leer van de Kerk hoog te houden, een taak die volgens het Memorandum op dit moment niet wordt vervuld. Hij voegt eraan toe dat in plaats van “Roma locuta. Causa Finita est” (Rome heeft gesproken; de zaak is afgedaan), het vandaag de dag is: “Roma loquitur. Confusio augetur” (Rome spreekt; de verwarring groeit).

“Demos” somt vervolgens de keren op dat Bergoglio zweeg ten aanzien van het kwaad in de Kerk, onder meer in reactie op de huidige Duitse Synodale Weg die homoseksualiteit en vrouwelijke priesters promoot, en wat de auteur beschrijft als “expliciet ketterse” uitspraken van kardinaal Jean-Claude Hollerich s.j., de relator-generaal van de wereldwijde Synode over Synodaliteit, die de leer van de Kerk over seksualiteit verwerpt. Het Memorandum roept de Congregatie voor de Geloofsleer op om kardinaal Hollerich formeel te corrigeren.

“De stilte wordt benadrukt” voegt de auteur eraan toe, “wanneer deze wordt afgezet tegen de actieve vervolging van de Traditionalisten en contemplatieve kloosters” – een verwijzing naar de strenge beperkingen op de Traditionele Latijnse Mis die in 2021 door Bergoglio werden uitgevaardigd, en de strenge voorschriften die werden opgelegd aan vrouwelijke contemplatieve religieuzen.

Kardinaal Pell had vaak zijn afschuw uitgesproken over de verering van de Pachamama-beelden in het Vaticaan tijdens de Amazone Synode van 2019. In de memo stelt de auteur onomwonden dat “Pachamama afgodisch is”, maar voegt eraan toe dat “het misschien aanvankelijk niet als zodanig bedoeld was”. Het Memorandum somt vervolgens acht gebieden op waar er een “gebrek aan respect voor de wet in het Vaticaan” is geweest, en zegt dat het “een internationaal schandaal” is geworden. Hij doelt op het Londense vastgoedschandaal dat het Vaticaan een verlies van 140 miljoen euro opleverde.

Kardinaal Pell had publiekelijk en privé zijn bezorgdheid geuit over het feit dat het Vaticaan “failliet” dreigde te gaan. Het Memorandum waarschuwt op soortgelijke wijze dat “aanhoudende jaarlijkse tekorten uiteindelijk zullen leiden tot een faillissement”. Pell was vooral bezorgd over het grote tekort in het pensioenfonds van het Vaticaan dat hij schatte op ongeveer 800 miljoen euro in 2030 – een cijfer dat ook in de tekst naar voren komt en hoog staat op de lijst van zorgen.

Het Memorandum roept ertoe op dat de situatie van de Traditionele Katholieken “wordt geregulariseerd”, dat de Latijnse Missen in de Sint-Pietersbasiliek worden hervat (omdat de basiliek nu 's ochtends zo leeg is) en voegt eraan toe dat Bergoglio “weinig steun geniet onder seminaristen en jonge priesters en dat er in de Curie van het Vaticaan wijdverbreide onvrede bestaat”.

De auteur van het Memorandum gaat vervolgens in op het volgende conclaaf, een onderwerp waarover de Kardinaal bijzonder bezorgd was, omdat hij het van vitaal belang achtte de juiste paus te kiezen om de schade te herstellen die volgens hem door het huidige pontificaat was veroorzaakt. “De nieuwe paus moet begrijpen dat het geheim van Christelijke en Katholieke vitaliteit voortkomt uit trouw aan de Leer van Christus en de Katholieke praktijken”, luidt de tekst. “Het komt niet van aanpassing aan de wereld of van geld”.

Kardinaal Pell heeft privé vaak gezegd dat de volgende paus de doctrinaire helderheid moet herstellen – een lang gekoesterde zorg van hem. Zo staat ook in het Memorandum: “De eerste taken van de nieuwe paus zullen zijn de normaliteit te herstellen, de leerstellige helderheid in geloof en moraal te herstellen, de juiste eerbiediging van het recht te herstellen en ervoor te zorgen dat het eerste criterium voor de benoeming van bisschoppen de aanvaarding van de apostolische traditie is”.

De auteur uit ook zijn bezorgdheid over de synodes die onder Bergoglio’ leiderschap worden gehouden. Zij dreigen een “nieuw gevaar voor de wereldwijde kerkelijke eenheid” te vormen, aldus het Memorandum, en waarschuwt dat als “zulke ketterij” waarbij nationale of continentale synodes doctrinair gezag krijgen, niet wordt gecorrigeerd, de Kerk uiteindelijk “dichter bij een Anglicaans of protestants model zou komen te staan dan bij een orthodox model”. De volgende paus moet “een dergelijke bedreigende ontwikkeling wegnemen en voorkomen”, waarbij hij “het morele aspect van homoseksuele activiteiten” aanhaalt als “één van zulke brandhaarden” die een breuk in de Kerk zouden kunnen uitlokken.

Link naar het Memorandum:

https://www.cal-catholic.com/the-cardinal-pell-memo-in-full/

Alle ketterijen en misdaden van Bergoglio de Apostaat in één boek