maandag 2 juli 2018

Johannes Paulus II en het schandalige document 'Ecclesia Dei Adflicta' van 2 juli 1988 over de verhouding van 'Rome' met de Priesterbroederschap St. Pius X

 

Wat is de Traditie? Met andere woorden, wat zijn de bronnen van het Geloof?


Vaticaans Concilie: Dogmatische Constitutie over het Geloof: Dei Filius (24 april 1870)
 

8 "Deze bovennatuurlijke openbaring is naar het Geloof van de gehele Kerk - de heilige kerkvergadering in Trente heeft dit Geloof uitgesproken - vervat in 'geschreven boeken en ongeschreven overleveringen, die de Apostelen uit Christus' mond ontvangen hebben of die door de Apostelen op ingeving van de Heilige Geest als het ware van hand tot hand zijn doorgegeven en zo tot ons zijn gekomen'. Men moet de volledige boeken van het Oude en Nieuwe Verbond met al hun delen, zoals ze in de leerbeslissing van dezelfde kerkvergadering worden genoemd en in de oude Latijnse Vulgata-uitgave zijn vervat, als heilig en canoniek aannemen. Niet daarom beschouwt de Kerk deze boeken als heilig en canoniek, omdat zij mogelijkerwijs alleen door menselijke inspanning samengesteld en daarna op hun eigen gezag zouden zijn erkend; ook niet daarom, omdat ze de openbaring feilloos bevatten; maar daarom, omdat ze, geschreven op ingeving van de Heilige Geest, God tot oorsprong hebben en als zodanig aan de Kerk zijn overgegeven."

Met andere woorden, de Traditie is onveranderlijk en een dieper begrip van de Traditie ligt in de lijn van de Traditie en niet in iets nieuws! Een definitie van een geloofspunt beperkt het aantal interpretaties, maar voegt er zeker géén nieuwe aan toe!



Ecclesia Dei Adflicta 4: "De Traditie is veranderlijk" [= ketterij!]


De wortel van deze [vermeende] schismatieke daad [De wijding van de vier bisschoppen door Mgr. Lefebvre.] is een onvolledige en tegenstrijdige kennis van de Traditie [Vals!]. Onvolledig omdat zij onvoldoende rekening houdt met het levende karakter van de traditie, "die - zoals het Tweede Vaticaans Concilie duidelijk heeft onderwezen [Het Tweede Vaticaans Concilie heeft niets duidelijk onderwezen.] - zijn oorsprong heeft bij de apostelen, voort gaat in de Kerk onder bijstand van de Heilige Geest: Want het inzicht zowel in de overgeleverde werkelijkheden als in de overgeleverde woorden groeit, door de beschouwing en de studie van de gelovigen die alles in hun hart bewaren, door het innerlijk begrip van de geestelijke dingen die zij ervaren, door de verkondiging van hen die met de opvolging van het bisschopsambt de betrouwbare geestesgave van de waarheid ontvangen hebben" [maar altijd in dezelfde zin geïnterpreteerd en niet in iets nieuws!]. Bovendien heeft het contradictionele begrip van de Traditie in zich, dat het zich verzet tegen het universele Magisterie - Leergezag van de Kerk, waarvan de bisschop van Rome de houder is en het corpus - lichaam van de bisschoppen [Dat is de theorie!]. Men kan niet trouw blijven aan de Traditie en tegelijk de kerkelijke band breken met diegene, waaraan Christus zelf in de persoon van de apostel Petrus het ministerie van de eenheid in zijn Kerk heeft toevertrouwd [Dat is de theorie!].

De Waarheid is onveranderlijk en spreekt Zichzelf niet tégen! Er kan dus niets nieuws geleerd worden, omdat de Openbaring bij de dood van de laatste Apostel werd afgesloten.

Nummer 4 van Ecclesia Dei Adflicta is dus ketterij, omdat hier, net zoals de Nouvelle Théologie valselijk beweert, wordt gezegd, dat de Traditie veranderlijk zou zijn! Dit is ketterij!



Ecclesia Dei Adflicta 5b: "De Kerk kan nieuwe leer verkondigen" [= ketterij!]


Ik [Johannes Paulus II] zou bovendien de aandacht van de theologen en van andere deskundigen in de kerkelijke wetenschappen willen vragen, opdat zij zich aangesproken voelen door de tegenwoordige omstandigheden. Inderdaad de omvangrijkheid en de diepte van de leer van het Tweede Vaticaans Concilie in de Traditie, in het bijzonder op de punten van doctrine, die misschien door haar nieuwheid nog onvoldoende zijn begrepen door sommige sectoren van de Kerk. [Dit is ketterij! Met andere woorden, Mgr. Lefebvre heeft de "nieuwigheden" van het Tweede Vaticaans Concilie nog onvoldoende begrepen! Wat een hybris van Johannes Paulus II!] 

Het Tweede Vaticaans Concilie verkondigt dus een nieuwe leer!

Dit is hetgeen wat Johannes Paulus II zegt van het Tweede Vaticaans Concilie!

Dit maakt van het Tweede Vaticaans Concilie ketters!


PASTOR AETERNUS
4e Zitting - Dogmatische Constitutie over de Kerk van Christus

21 Want ook aan de opvolgers van Petrus is de Heilige Geest niet zo beloofd, dat zij op grond van Zijn inspiratie een nieuwe leer zouden bekendmaken. Zij moeten juist met Zijn bijstand de door de Apostelen overgeleverd Openbaring, d.w.z. het weggelegde geloofsgoed (depositum fidei) heilig bewaren en getrouw uitleggen [DOGMA]. Hun Apostolische Leer hebben alle eerbiedwaardige vaderen aangenomen, de heilige, rechtgelovige leraren hebben zij in ere gehouden en zijn hen gevolgd. Zij wisten klaar en zeker, waren daarvan diep overtuigd, dat deze Stoel van de Heilige Petrus steeds van alle dwaling vrij bleef, overeenkomstig de goddelijke belofte die onze Heer en verlosser aan de vorst zijner discipelen gegeven heeft: "Ik heb voor u gebeden, dat uw geloof niet zou bezwijken en gij, wanneer ge u bekeerd hebt, bevestig dan uw broeders." (Lc. 22, 32).


De Kerk kan géén nieuwe leer verkondigen!

Totaal onmogelijk!

Want dat zou tegenstrijdig zijn aan de Openbaring!

Toch spreekt Johannes Paulus in Ecclesia Dei Adflicta van "nieuwigheden" die tijdens het Tweede Vaticaans Concilie werden ingevoerd!



Ecclesia Dei Adflicta 3: "Ongehoorzaamheid is een schismatieke daad" [= ketterij!]


Op zich zelf is een dergelijke handeling [De wijding van de vier bisschoppen door Mgr. Lefebvre.] een handeling van ongehoorzaamheid aan de paus geweest in een zeer gewichtige materie en van kapitaal belang voor de eenheid van de Kerk, omdat in de wijding van bisschoppen zich sacramenteel de apostolische opvolging voort zet. Daarom vormt een dergelijke handeling van ongehoorzaamheid - waarbij inbegrepen een praktische weigering van het Romeins primaatschap - een schismatieke daad. [Niemand die serieus is en weet waarover het gaat, kan hiermee akkoord gaan. Want, bijna 2000 jaar lang heeft de Kerk een illegale wijding van bisschoppen nooit onder excommunicatie geplaatst!]

Een schismatieker of een ketter is meteen geëxcommuniceerd, omdat hij dat zichzelf aandoet!

Echter, een schismatieker is niet iemand die ongehoorzaam is aan de Paus. Neen! Een schismatieker is iemand die het recht van de Paus ontkent, om als Hoogste Gezag op te treden. Dat is totaal iets anders! Want indien dan iemand ongehoorzaam zou zijn aan de Paus, dan zou die meteen geëxcommuniceerd zijn. Bijvoorbeeld, katholieke gehuwden die voorbehoedsmiddelen zouden gebruiken, zouden dan allemaal geëxcommuniceerd zijn. Echter, dit klopt niet!

Iemand die ongehoorzaam is aan de Paus is dus niet meteen geëxcommuniceerd!

In Canon 1382 van de nieuwe Codex lezen we:

De bisschop die zonder pauselijk mandaat iemand tot bisschop wijdt, en eveneens hij die van deze de wijding ontvangt, lopen een excommunicatie van rechtswege op die aan de Apostolische Stoel voorbehouden is. 

Dit is bijna 2000 jaar lang zo nooit bestraft geweest. Maar, zelfs in de nieuwe Codex betreft dit géén schismatieke daad.

Sterker nog, Canon 1382 valt niet onder TITEL I - Misdrijven tegen de godsdienst en tegen de eenheid van de Kerk (dus schismatieke daden), maar valt wél onder TITEL III - Wederrechtelijke toeëigening van kerkelijke taken en misdrijven bij de uitoefening ervan.

De wijding van bisschoppen zonder pauselijk mandaat is dus géén schismatieke daad!

Wanneer Johannes Paulus II dus schrijft dat, "Daarom vormt een dergelijke handeling van ongehoorzaamheid - waarbij inbegrepen een praktische weigering van het Romeins primaatschap - een schismatieke daad." dan liegt hij.

De wijding van bisschoppen zonder toestemming van de Paus, betekent niet dat men het primaatschap van de Paus zou ontkennen en is dus op zich géén schismatieke daad!

Mgr. Lefebvre was de Paus ongehoorzaam op één enkel punt, hij mocht géén bisschoppen wijden en deed het toch, maar Mgr. Lefebvre ontkende het primaatschap van de Paus niet!

Omwille van dat feit, kan Mgr. Lefebvre op geen enkele manier een schismatieker zijn. 

Ecclesia Dei Adflicta van 2 juli 1988 is dus een ketters,
schismatiek en frauduleus document.

Tegenwoordig is het probleem, dat het bestaan van verschillende pseudo-traditionalistische groepen binnen de Kerk zich op dit ketterse document, Ecclesia Dei Adflicta, baseren!

Iemand die de documenten van het Tweede Vaticaans Concilie aanvaardt, is een domoor, omdat hij of zij de manifeste ketterijen in de documenten nog niet eens ziet staan!


De ritus van de Latijnse Kerk is de Tridentijnse ritus! Niet de Novus Ordo!


SESSIO VII - DECRETUM DE SACRAMENTIS
7de Zitting - Decreet over de Sacramenten
Concilie van Trente
3 maart 1547

Canon 13 over de Sacramenten

Als iemand zegt: de ontvangen en erkende ritus (ceremonie) van de Katholieke Kerk die gewoonlijk bij de plechtige toediening van de sacramenten worden gebruikt, kunnen

    of te wel veracht,
    of te wel zonder zonde door de bedienaar naar believen weggelaten worden,
    of te wel door welke herders van de Kerk dan ook, in andere nieuwe veranderd worden,

hij zij verdoemd.



DOGMA!

DUS, IEMAND DIE DE RITUS VAN DE KERK VERANDERT, IS VERDOEMD!!!

GEHOORD PAULUS VI?


QUO PRIMUM
H. Paus Pius V - Bul
14 juli 1570

Krachtens Apostolische Autoriteit geven Wij verlof en staan Wij toe, in de zin van het ter tafel zijnde schrijven, en eveneens met bestendige werkzaamheid: in iedere kerk, zonder onderscheid, moet volgens hetzelfde Missaal de Mis worden gezongen en gelezen, en wel zonder een zweem van onrust van het geweten, en zonder in welke straffen, veroordelingen, berispingen of verwijten ook te vallen, die als gevolg daarvan op een of andere manier van kracht zouden kunnen worden; veeleer kan men daarvan immer een vrij en toegestaan gebruik maken en is men daartoe gerechtigd. Geen enkele bisschop, ambtsdrager, kanunnik, kapelaan of andere seculiere priester van welke naam en titel ook, en geen enkele ordesgeestelijke uit welke van dergelijke gemeenschappen ook, mag verplicht worden de Heilige Mis anders te celebreren dan door Ons is vastgesteld. Zij mogen ook niet, door wie dan ook, er toe gedwongen en genoodzaakt worden dit Missaal te veranderen. Ook kan dit ter tafel zijnde schrijven nooit en in geen enkele tijd worden herroepen of beperkt. Wij bepalen en verklaren veeleer op dezelfde manier, dat het voor immer vast in zijn onverstoorbare geldige kracht blijft bestaan.


Nogmaals:

Geen enkele bisschop, ambtsdrager, kanunnik, kapelaan of andere seculiere priester van welke naam en titel ook, en geen enkele ordesgeestelijke uit welke van dergelijke gemeenschappen ook, mag verplicht worden de Heilige Mis anders te celebreren dan door Ons is vastgesteld. [= op zijn Tridentijns dus!!!]


De Novus Ordo is dus totaal onwettig!

De Novus Ordo is tégen de Wil van Christus, tégen de Wil van de Kerk, en tégen de Wil van de Paus!

Verder is de Novus Ordo in vele vertalingen ketters en zet ze aan tot geloofsafval!

En in vele gevallen is het waarschijnlijk, dat de Novus Ordo Missae in de volkstaal ongeldig is!

Bijgevolg is de handcommunie dan ook vaak een fictie!

Aangezien het twijfelachtig is, of de transsubstantiatie in de Novus Ordo Missae werkelijk wel plaatsvindt, is het Katholieken verboden, om de Novus Ordo Missae bij te wonen, aangezien het een twijfelachtig sacrament betreft!



Dit is dan de man, Johannes Paulus II, die in het schandalige document Ecclesia Dei Adflicta, drie maal gezegd heeft, dat Mgr. Lefebvre buiten de Kerk staat:




3 opmerkingen:

Anoniem zei

Bij dit videofilmpje van een indiaanse vrouw met wierook en bewaaiing met groene twijgen moet ik direct denken aan de "interreligieuze"- de facto totaal ketterse en syncretistische- bisschopswijding in Zuid-Chili in januari 2015:
In aanwezigheid van de pauselijke nuntius (over de kwaliteit van de nuntii in Chili wil ik maar zwijgen- ook in het geval Barros (2015- juni 2016) hebben die geen blijk van "roem" of zelfs een spoortje van gezond mensenverstand getoond) werd daar door enige bisschops-bietekwieten een andere bietekwiet "gewijd":
de ceremonie was zo dubieus dat direct daarna een indiaanse medicijnman zelf dan nog eens een "wijding" voltrok, en wel voor Pachacama, Titi Inti, Tellus en hoe de andere inka-goden daar heten;
de tovenaar gebruikte hier wierook, groene twijgen, flessen met water en equila("vuurwater") en ook coca-bladeren om de stemming op te krikken.
Totaal stapelzot- het niveau van oost- en westvlaanderen (in Izegem stond ook al een roze saguarocactus in de kerk)(fotodocumentatie v.d. diakenwijding van Didier Meuleester).
Apostasie totaal!
De beroemde vraag van de bisschop van Brugge Roger VanGheluwe (siperpedofiel):
"Hebben wij nog principes?"(cfr. Wikipedia Vastenmeditatie in 1991) kan men in de postconciliaire bastaardkerk rustig beantwoorden:
"Nee."
Perte totale.

Anoniem zei

"Ecclesia Dei adflicta" is het beste bewijs hoe sterk de Kerk 20 jaar na het 2e vaticaans concilie ontspoord was.
In een poging voorlopig de scherven tesamen te plakken en de traditievriendelijken te sussen, werd er enerzijds naar gestreefd zoveel traditievriendelijken als mogelijk in de "schoot" van de modern uitgerichte kerk terug te krijgen en anderzijds de Priesterbroederschap St.-Pius X en msgr. AB Lefebvre en de vier nieuwgewijde bisschoppen dood te wurgen.
Ondanks alle frictie en animositeiten was het effect van "ecclesia Dei adflicta" voor de Rooms-Katholieke Kerk uiterst nuttig en weldoend- overigens tegen de wensen en de verwachtingen van de auteurs van dit papier:
1. De FSSPX kon zich profileren en moest zich noodgedwongen op haar eigen kracht, op haar spiritualiteit en een diepgaande theologische studie der fundamenten, van de patristiek en van de kerkgeschiedenis concentreren;
dat was op middellange termijn uiterst nuttig en de rreden voor haar continue groei en uitbreiding.
Ik ben er van overtuigd, en wel in het bijzonder door de religieuze afbraak van het huidig pontificaat, dat uiteindelijk Ecclesia Dei adflicta een weldaad voor de FSSPX geweest is.
2. De Ecclesia Dei-gemeenschappen werden eerst totaal geîsoleerd en in een reservaat gehouden.
Zeer dikwijls monastisch, concentreerden zij zich naar interne werking; tegelijkertijd bewaarden ze een enorme schat aan liturgische kennis en katholieke cultuur en wetenschap.
Ze hielden dapper het klein vlaggetje van de traditie hoog in de meest landelijke gebieden en transporteerden de voorconciliaire cultuur door moeilijkste tijden tot bij ons.
De benedictijnenabdij an Fontgombault stichtte meerdere dochterabdijen, deels zuiver agrarisch georiênteerd; mede door de goede stemmen der jonge moniken kon de oude zangstijl van het gregoriaans, zoals door Dom Joseph Gajard van 1924 tot 1968 op zijn hoogtepunt gevoerd, doorgegeven worden.
Het gregoriaans was één der belangrijkste factoren bij het verderleven van het katholiek geloof in Frankrijk.
De dochterabdij Triors zet heden ten dage deze traditie voort; voor de US-amerikaanse FSSP-verbonden website www.ccwatershed.org/liturgical music/ Rene Goupil gregorian chant werd het hele kerkelijke jaar (zondagsmissen en feestdagen) in de forma extraordinaria geproduceerd en in het web gezet (met tekst, noten, video, mp3 en met orgelbegeleiding.
Triors zang dan voor de elders nog niet verschenen en opgenomen stukken het mankerende door- een geweldige prestatie en uiterst nuttig voor iedere vriend(in) van de tridentjnse liturgie.
DeCanons of St. John Cantius in Chicago leverden een geweldige prestatie bij het aanleren van de traditionele liturgie aan modern gevormde maar geînteresseerde priesters;
nog belangrijker: ze gaven na 50 jaar opnieuw het Librr usualis uit, waaraan Desclée in Tournai geen interesse meer had- een onmisbaar wapen voor de traditie.

Anoniem zei

(Deel 2)
En ze leerden deemoed:
De dochterstichting van Fontgombault in Gricigliano kwam niet van de grond en landde bij het ICR (Instituut Christus Koning en Hogepriester)(Institutum Christi Regis Summi Sacerdotis);
deze gaat terug op Kardinaal Siri, geboycotteerd in 1978 en sterk lijdend onder de modernistische verdoling.
Het ICR leerde werkelijk deemoed kennen toen zijn uitstekend gevormde seminaristen nergens geordineerd en geîncardineerd konden worden (weer eens een typisch staaltje van de verlogenheid en schijnheiligheid van de moderne "herders");
het is één van de mooiste momenten en daden geweest, dat uiteindelijk deze gedegen kandidaten (ondertussen wijdde VanGheluwe alle mogelijke bandieten en schorremorrie) toch gewijd konden worden, en wel na het eten van een grote portie anti-malariapillen;
ze werden gewijd in Gabon in centraal Afrika, en wel bij de dappere bisschop Msgr. Simón O'bemba- zelf nog tot priester gewijd in Dakar door niemand minder als ZE Msgr. AB Lefebvre.
De dankbaarheid van de leerling en discipel tegenover de oude leraar, zij ook gestorven, bracht uiteindelijk de redding voor deze "ralliés".
"Le style c'est l'homme" zei Buffon en de onverlaat in het domus Sta. Mara bewijst dit iedere dag.
Of de toenmalige beslissing van de Ecclesia Dei-gemeenschappen juist was, is met de blijk van vandaag zeer twijfelachtig.
En hoe met andere geînteresseerde gemeenschappen zoals de Franciscanen en Franciscanessen van de Immacollata omgesprongen wordt: dat is een schande en een intimiderend voorbeeld voor deze gemeenschappen.
Het laffe Kerknet heeft overigens totnutoe niets bericht over dit schandaal.

S.E. Mons. Mario OLIVERI - Vescovo emerito di Albenga-Imperia

S.E. Mons. Mario OLIVERI - Vescovo emerito di Albenga-Imperia

We Stand In Support of Padre Stefano Manelli

We Stand In Support of Padre Stefano Manelli

Paus Benedictus XVI

Paus Benedictus XVI

Een meditatie over het Heilig Misoffer