zondag 17 juli 2016

Jozef De Kesel en zijn 5 seminaries:



In 1965 trad De Kesel binnen in het grootseminarie van Gent en studeerde aldaar en in Leuven voor priester. Direct na het Tweede Vaticaans Concilie liepen beide seminaries voor meer dan de helft leeg. De achtergrond en het niveau van de nieuwe seminaristen veranderden totaal. Terwijl in Vlaanderen de Danneels-tijd aanbrak, begon De Kesel een carrière als professor en 'geestelijk' directeur van het wegkwijnende seminarie in Gent.

Veel geestelijks schijnt men daar echter niet gedaan te hebben:

  • De "Actie ter ondersteuning van de interesses der pedofielen in de Kerk" van Jef Barzin in 'Kerk en leven' in 1984 (o.a. met een zeer grote advertentie en nog 2 zeer kleine en zeer pikante contactadvertenties ernaast) hebben ze daar (hoewel destijds op 341.000 (driehonderdéénenveertig duizend) exemplaren gedrukt) NIET gelezen. Van enig commentaar, respectievelijk enige koerscorrectie, is niets bekend.
  • In 1985 werd dan in Antwerpen de CPRL (Centrum voor Priesteropleiding op Rijpere Leeftijd) voor heel Vlaanderen (inclusief het bisdom Gent) geopend - vanaf ca. 30-35 jaar. De roepingen daalden zeer snel en de samenwerking en verbinding tussen de opleidingscentra was zeer intens. Van de snelle en diepe homofilisering en -seksualisering in de CPRL werd er nooit openlijk iets gezegd.
  • De Kesel onderrichte in 1992 en later in Gent ook de toekomstige godsdienstonderwijzers van het bisdom Gent. Dat hij niets van het godsdiensthandboek 'Roeach 3' met pedofilserende afbeeldingen geweten heeft, is onmogelijk bij de vele en lange herrie in de media hieromtrent met de onvolprezen Alexandra Colen en omdat simpelweg enige der medeauteurs ook uit het bisdom Gent stamden.
  • In 1999 was het Gentse seminarie zo goed als compleet leeg en werd het officieel in 2002 gesloten.
  • Eveneens in 1999 werd wegens de vele homofiele schandalen, zeer veel ophef ter plekke én niet in het minst, wegens een onophoudelijke serie van AIDS-gevallen, de CPRL in Antwerpen gesloten.

In 2002 landde De Kesel dan in Brussel bij de, in homo- en pedofiele schandalen, verdoofpottende en verzuipende, Godfried 'kardinaal' Danneels, als navolger van o.a. de veroordeelde hulpbisschop Lanneau.

Ondertussen werden alle vroegere seminaries in Vlaanderen, behalve dat van Brugge, tesamen getrokken in het Johannes XXIII-seminarie in Leuven, dat compleet degenereerde en waar alle mogelijke onzin behalve Katholiek geloofsonderwijs plaatsvond.

Het Leuvense seminarie kwijnde helemaal weg en werd in 2010 dan door Aartsbisschop Léonard zeer robuust gekuist en opnieuw gestart.

De Kesel werd in 2010 naar Brugge verbannen als de opvolger van de pedofiele 'bisschop' Roger Vangheluwe en werd tegelijkertijd chef van het beruchte homo-grootseminarie aldaar.

In januari 2011 had De Kesel reeds te doen met de zelfmoord van de Kortrijkse deken M. Gesquière, nota bene de vroegere directeur van de CPRL in Antwerpen. Hierbij kwam het hele homofiele netwerk van Zuidwest-Vlaanderen aan het licht.

De Kesel schijnt zijn Brugse seminarie echter niet zeer goed gecontroleerd te hebben. In april 2012 zocht de seminarist Vincent Orroi (ondertussen bij de CD&V van Bredene geland) een vriend op de website www.gayromeo.be. Een feit dat in eerste instantie nog door Koen Vanhoutte werd ontkend. In de herfst van 2014 kwam bij de gevallen Tom Flavez, J. Claerhout enz. de uitgesproken homo- en pedofiele atmosfeer in het grootseminarie Brugge aan het licht en dit zonder enige reactie van De Kesel. Schrijnend toen in 2015 de vroegere directeur van het seminarie Carmino Bohez dan zei, dat hij (C.B.) "een zeer lijfelijke mens was". Geen verder commentaar nodig!

Voorjaar 2016: De Kesel heeft voor de eerste keer in zijn leven met een bloeiend seminarie met jonge, Christelijk overtuigde kandidaten van doen, met een diepe spiritualiteit, georiënteerd aan wat ons door de eeuwen - ja twee millennia lang - werd overgeleverd en doorgegeven werd. Niets afwrakkends, niets wegkwijnends, niet morbieds, niets pervers-vuil.

Integendeel: iets levends, een groot teken van hoop, een wonderbaar legaat van een grote Aartsbisschop! Katholiek op en top, met missionair vuur voor het Sion desolata in Vlaanderen en Brussel. Maar, het seminarie van de 'Heilige Apostelen' moet van De Kesel gesloten worden.

En dan schrijft Wim Collin in de modernistische "De Standaard": "Het is logisch dat de aarsbisschop een beetje controle wil op de opleiding van de priesterkandidaten in zijn bisdom..."

God beware!

Bron: Anoniem

2 opmerkingen:

Anoniem zei

Buitenlandse religieuze gemeenschappen en seminaries in Belgiê/de Zuidelijke Nedrlanden: een rijke oude traditie (Deel 1)

In de 17e en 18e eeuw waren de priesterseminaries alhier kernpunten van de herkatholizering van Zuidbelgiê en de Lage Landen.
Priesters en ordegeestelijken voor Engeland en de Nederlanden, waar het katholiek geloof vervolgd en onderdrukt werd, werden hier opgeleid.

1764, na de verbanning van de jezuîeten in Frankrijk (affaire en bankroet Lavalette), trokken frans-vlaamse (zeg eerder: zuidvlaamse) jezuîeten over de grens met de Zuidelijke Nederlanden;
zoals vele hunner familieleden ervóór en erna trokken ze "over de schreve", werkten ter plekke, tot in de Franse Revolutie en de bezetting verdoken in de ondergrond en hielpen het roomskatholiek geloof over zeer moeilijke 20 tot 35 jaar (1795-1830) overleven.
Zuidvlaamse jezuîeten trokken overigens onder de oostenrijkers nog veel verder, tot in de poeszta van Hongarije.

1871 verdreef Bismarck mrt zijn antikatholieke Kulturkampf de religieuze ordes uit Duitsland.
De nog jonge benedictijnse abdijgemeenschap van Beuron (Zuidduitsland) landde onder leiding van DOM Placidus Maurus in Maredsous, waar ze een nieuwe abdij stichtten en deze tot grote bloei verhielpen.
(Na de Eerste Wereldoorlog wisselde Maredsous van de Beuroner Kongregatie naar de Kongregatie van Solesmes).
Maredsous, één der grootste parels van het katholiek leven in Zuid-Belgiê, gaat spiritueel en technisch direct op een stichting van het buitenland terug.

Anoniem zei

Buitenlandse religieuze gemeenschappen en seminaries in Belgiê (Deel 2)

1901 worden in Frankrijk door de wet Waldeck-Rousseau alle monnikenordes in ballingschap gejaagd.
DOM Joseph Pothier, de grote restaurator van de gregoriaanse zang, eerst subprior van de benedictijnenabdij van Solesmes, later prior van de abdij v. Ligugé en prior en dan abt v. de abdij St. Wandrille (Normandiê) landt met zijn convent in het bisdom Namen;
de bisschop daar Msgr. Heylen, verwelkomt hem met veel sympathie, zoals ook de fransvlaamse abdij Wisques.
Na 3 jaar in Vonêche (Namen) landde Dom Pothier met zijn monniken in "Dongelberg" (Jodoigne), waar Kardinaal Goossens toch 9 jaar stokken in de wielen stak.
Uiteindelijk kwam het convent met DOM Pothier in Conques (onderdeel v.d. vroegere abdij Orval) terecht; het geestelijk leven werd hier weer ingeplant.
In 1926 startten de cisterciênser dan opnieuw Orval, één der belangrijkste punten hden ten dage van het waalse katholicisme.
In de bittere jaren der verbanning (vanuit Dongelberg) stichtten de monniken v. St. Wandrille dan een dochterconvent in Canada, St. Benoît-du-Lac (Quebec) bij het meer van Memphrémamog; dit is ondertussen de grootste benedictijnenabdij van Quebec (Frans-Canada).

In de 20e eeuw studeerden zeer vele US-amerikaanse priesters in Leuven; ze hadden er een eigen "Amerikaans College".
Bij de vele ketterijen en slechte modernistische invloeden aldaar na het 2e vatic. concilie door de US-amerikaanse bisschoppen gesloten.

In Namen bevindt zich sedert vele jaren het Instituut/Seminare Mater Redemptoris, priesterseminarie van de neocatechumenale weg; of deze priesters hier nu passen of een direct "nut2 hebben voor Belgiê, werd nooit gevraagd resp. deze vraagstelling werd als totaal belangloos afgedaan.

In 2013 werd dan de Fraterniteit van de Hl. Apostelen opgericht, met een eigen seminarieopleiding.
Deze Fraterniteit doet nu juist wat Paus Johannes Paulus II met "Pastores dabo vobis" en met zijn brieven en schrijven over de evangelizering in de westerse grootsteden beval.
Vanaf 2001 organiseerden de kardinalen Schönborn (Wenen), Danneels (Brussel-Mech.), Policarpo +(Lissabon) en Lustiger+(Parijs) enige acties voor de revangelizering in de grootsteden; 2007 (na het begin v.h. pontificaat v. Paus Nenedictus XVI) kwam daar ook nog budapest bij (in 2007); en nadien viel alles plat.
(Danneels had dan andere problemen)

Summa summarum: Belgiê had door zijn centrale ligging steeds buitenlandse seminaries: een zegen voor Belgiê én een zegen voor de landen waar de priesters dan later werkten.
In dit ontkerstend land zou men voor deze seminaristen, echte "donum fidei" dankbaar moeten zijn.
Jozef DeKesel darentegen heeft het daarentegen klaargespeeld een westvlaamse priester met pedofiele aanklachten, horribile dictu "donum fidei" ("geschenk aan het geloof"(v.h. bisdom Brugge)) in 2012 na gesprek weer naar Braziliê naar de straatkinderen te laten gaan.
Walgelijk!
Zijn inschattingsfouten heeft DeKesel destijds zeer lang niet ingezien.

S.E. Mons. Mario OLIVERI - Vescovo emerito di Albenga-Imperia

S.E. Mons. Mario OLIVERI - Vescovo emerito di Albenga-Imperia

Raymond Kardinaal Burke: ‘We have to judge acts’

Raymond Kardinaal Burke: ‘We have to judge acts’

We Stand In Support of Padre Stefano Manelli

We Stand In Support of Padre Stefano Manelli

Raymond Kardinaal Burke

Raymond Kardinaal Burke
Curie-Kardinaal en Prefect van de 'Hoogste Rechtbank van de Apostolische Signatuur', zei op 13 december 2013: "Het 'Evangelii Gaudium' van Bergoglio behoort NIET tot het Pauselijke Magisterium"

Paus Benedictus XVI

Paus Benedictus XVI

Een meditatie over het Heilig Misoffer