zaterdag 2 januari 2016

Knack: Rusthuis weigert arts toegang voor euthanasie: 'Uitspraak rechtbank kan precedent zijn'

De directie van een katholiek rusthuis in Diest moet zich binnenkort voor de rechter verantwoorden, omdat ze een arts de toegang verbood toen die euthanasie kwam voltrekken. Zijn terminaal zieke patiënte heeft daardoor extra afgezien, zegt de familie. [Het rusthuis heeft helemaal niets fout gedaan!]

De directie van een katholiek rusthuis in Diest moet zich in april voor de rechter verantwoorden, omdat ze een arts de toegang verbood toen die euthanasie kwam voltrekken [Terecht! Een rusthuis is een rusthuis en géén moordfabriek!]. Zijn terminaal zieke patiënte heeft daardoor extra afgezien, zegt de familie zaterdag in de kranten Het Laatste Nieuws en De Morgen. Wim Distelmans, professor in de palliatieve geneeskunde en pionier in het euthanasiedebat, zegt in een reactie dat de uitspraak van de rechtbank een belangrijk precedent kan zijn. [Wim Distelmans zou beter zijn mond houden!]

Het gaat om Mariette Buntjens die in 2011 haar wens tot euthanasie bekendmaakte. De 74-jarige vrouw was terminaal ziek door een uitgezaaide kanker en lag op haar levenseinde te wachten in woonzorgcentrum Sint-Augustinus in Diest. Na zes maanden waren alle formaliteiten in orde, de vrouw had haar plannen ook in het rusthhuis bekendgemaakt. Maar enkele dagen voor de euthanasie zou worden uitgevoerd, liet het rusthuis weten dat de huisarts niet meer welkom was [Terecht!]. De vrouw werd uiteindelijk per ambulance naar huis gebracht om er in alle rust afscheid te kunnen nemen.

'Duidelijkheid verschaffen'

De familieleden trokken naar de rechter, omdat volgens hen het optreden van de directie het psychische en fysieke lijden van de vrouw vergroot heeft [Absurde argumentatie!]. De zaak komt in april, na twee keer uitstel, voor de burgerlijke rechtbank in Leuven. Volgens de advocate van de familie kunnen artsen zich beroepen op gewetensbezwaren tegen euthanasie, maar heeft een zorginstelling zich daar niet mee te bemoeien [De directie beslist wat in het rusthuis gebeurt. Moorden behoort niet tot de 'kerntaken' van een rusthuis!]. Maar helemaal duidelijk is dat niet in de Belgische wetgeving. De advocate hoopte dat de rechtbank die duidelijkheid zal verschaffen. De aanvraag was volgens haar geen randgeval, maar "viel voor 200 procent onder de euthanasiewet."

Volgens professor Distelmans is het de eerste keer dat zo'n zaak effectief voor een rechtbank komt. "Vanuit het netwerk van LEIF-artsen horen we wel vaker dat zorginstellingen moeilijk doen over euthanasie of vertragingsmanoeuvres inbouwen", klinkt het. "Nabestaanden tonen zich dan verbolgen, maar zetten niet de stap naar de rechtbank omdat ze denken dat het toch niets meer uithaalt." Volgens de professor had het rusthuis - "de thuis van mensen die daar een kamer huren, een plaats waar huisartsen frequent over de vloer komen" - niet het recht om de huisarts de toegang te weigeren [Het rusthuis had dat recht wél!]. Als de rechtbank ook die mening toegedaan is, zal de uitspraak een belangrijk precedent zijn.

Vorig week zei aartsbisschop Jozef De Kesel nog dat "katholieke ziekenhuizen en zorginstellingen het recht moeten hebben om euthanasie en abortus te weigeren".

Bron: Knack/Belga/RR/TE

Link:

http://www.knack.be/nieuws/belgie/rusthuis-weigert-arts-toegang-voor-euthanasie-uitspraak-rechtbank-kan-precedent-zijn/article-normal-641035.html

6 opmerkingen:

Anoniem zei

(Deel 1)

Het geval Mariêtte Buntjens toont uitstekend de totale morele desoriêntatie in Vlaanderen.
Ieder staatswezen is vooreerst met het leven van zijn onderdanen begaan- wegens de natuurwet en als zijn directe constitutieve grond van bestaan.
Op deze grondslag is het streng verboden iemand slagen of verwondingen toe te brengen.
Bepaalde beroepen, zoals de geneesheer, de tandarts, en ander genees- en verpleegkundig personeel worden vrijgesteld van vervolging bij de uitoefening van hun beroep, maar alleen voor zover dit ten voordele van hun patiênt is- en de belangrijkste, de hardste faktor hier is het leven van de patiênt.
Alleen reeds uit deze grond is actieve euthanasie niets anders als doodslag en, bij aparte vergoeding, moord.
Internationaal wordt dit overigens algemeen zo gezien.
Er bestaat ook geen medische grond om zieken actief te euthaniseren:
de pijnstillende behandeling en de palliatieve geneeskunde is zo goed, dat men een euthanasie in belgische stijl nodig heeft.
Bij de onherroepelijkheid van de teweeggebrachte dood en de geweldige zwaarte van deze daad voor de patiênt, de dader en de aandringende en/of verweigerende familieleden en vrienden en de grote morele schuld van de tolererende rust-en ziekenhuizen is lang en rijp nadenken nuttig.
HEt katholieke rusthuis St.-Augustinus in Diest heeft hier de einige juiste beslissing getroffen:
een katholiek rusthuis/ziekenhuis is, zoals het adjektief het zegt, katholiek en geînspireerd door het christelijk geloof in de roomskatholieke confessie (mij vallen direct geen grieks-, ukraiens-uniert-, armeens- of syrisch-katholieke ziekenhuizen/rusthuizen in);
en naar de Katechismus van de Hl.Roomskatholieke Kerk is actieve euthanasie verboden.
Dat weet iedereen: dat wird sdestijds steeds in de scholen en in de voorbereidingen van het vormsel en de plechtige communie geleerd (voor de oudere generaties), dat Staat overal gedrukt i.d. Catechismus op zerr vele Exemplaren, dat leest men overal in het Internet, dat werd ook overal besproken in de kerkelijke gazetjes, in de acties voor het leven, werd ook in de parlementaire discussies breed gecommenteerd- en bijzonder Msgr. Léonard heeft hier met veel mediale heisa de katholieke leer verkondigd.
Met een greintje gezond mensenverstand weet iedere halfweg begaafde mens dat men niet in een katholiek rustoord moet binnentrekken om er doodzonden tegen het katholiek geloof te begaan/te laten begaan.
Dit is totaal inconsequent- wanneer men wil: knettergek.

Het katholieke rusthuis heeft als rusthuis plichten en rechten:
het heeft de plicht de Patient een gedegen behuizing, goede verpleging en verzorging mogelijk te maken, en ook de plicht om gediplomeerd personeel voor te houden en bij vb. de hygiênerichtlijnen te respecteren.
Cicely Saunders, de britse Protagonistin van de palliatieve geneeskunde in Groot-Brittanniê, noemde dit overigens: "...Het leven niet Meer dagen, Maar wel de dagen Meer leven te geven..."
Van actieve verkorting van het leven was daar nooit sprake.





Anoniem zei

(Deel 2)

Het rusthuis vervoegt over het grondwettelijk recht van bezit, en wel niet alleen over het bezit op zich maar ook over het gebruik van dit bezit.
In deze hoedanigheid is het rusthuis verantwoordelijk wat op zijn territorium gebeurt:
het rusthuis heeft het recht de toegang te verweigeren aan ongewenste bezoekers, aan familieleden die ruzie met een inwoner maken (komt meer voor als men denkt), aan straatventers en belastigende personen, aan medisch en paramedisch personeel wanneer dit daden stelt die niet door de beugel kunnen.
In deze samenhang heeft het katholieke rusthuis hier duidelijk het recht om een arts, die hier een moreel verwerpelijke en totaal tegen het katholiek geloof indruisende daad will stellen, de toegang te verweigeren- juist bij de zwaarte en de onherroepelijkheid van de doodsbeslissing.

Bijna alle specialisten voor palliatieve geneeskunde, daaronder vele huisartsen met grote ervaring, berichten dat één van de grootste wensen van zwaarzieke patiênten is, in het eigen bed in de kring van de Familie te mogen ontslapen.Dit is ook een van de redenen, waarom hospices tot aan de tweede wereldoorlog een zeer slechte roep hadden en ook nu niet altijd als gunstig bij de zieken aangeschreven staan.
Onder dit aspect is het natuurlijk totale onzin van de familie Buntjens, hier te zeggen dat de patiêntin "extra fysiek en psychisch leed aangedaan werd".
Een transport is inderdaad bij zwaarzieken een bepaalde belasting (stress); en bij imminent doodsgevaar beter niet door te voeren;
dan is er echter ook geen grond om een "euthanasie" uit te voeren.
(Logisch: het is onzin een stervende te euthanaseren, die zonder deze "euthanasie" in de volgende momenten sterft).
Psychisch is het voor de patiêntin veel eerder waardevol om thuis te sterven in de kring der familie: de langjarige ervaring in de palliatieve geneeskunde en in de rouwbegeleiding leert nu juist, hoe verrijkend voor de patiênt en zijn Familie het bewuste ervaren van leven, sterven en dood is; en welke geweldige steun een oprecht geleefd christelijk geloof hierbij is- ook voor niet-gelovigen.

Anoniem zei

(Deel 3)
Summa summarum:
Het katholieke rusthuis St.-Augustinus heeft hier juist gehandeld.
En vlaamse domkoppen lopen in deze affaire in hopen rond:
enerzijds trekt een zwaarzieke patiêntin in een katholiek rusthuis om er dan nog tegen het katholiek geloof indruisende daden te willen laten doorvoeren;
de familie, die deze knettergekke affaire dan 4,5 jaar juristisch vervolgt (ook een soort rouwreactie, van een merkwaardige soort);
een aartsbisschop DeKesel, die zich weer zeer onduidelijk uitdrukte en de palliatieve geneesheer en jezuîet Marc Desmet, die ook weer rond de pot draaide (de artikels en de commentaren hier op Kavlaanderen.blogspot.be waren zeer deskundig en pertinent);
en de totale mediale stilte bij kerknet (dat wordt nu zowiezo helemaal opgedoekt), bij de afdeling theologie van de unief Leuven en bij de bisdommen:
dat zijn geen zwijgende broekschijters meer, dat is collectieve cholera met botulisme van de mond-en tongspieren:
welke lafaards!
Overigens: het ganse geval speelt zich toch af in de kontreien die ooit door kardinaal Godfried Danneels en zijn kompaan Jef Bulckens, de grote "catechese-specialist" van het aartsbisdom Mechelen-Brusel en langjarige professor aan de universiteit Leuven, tegelijkertijd chefredacteur van de godsdienstboekenserie Roeach (met pedofiele afbeeldingen in Band 3), intensief geîndoctrineerd werden (alles rond Leuven).
De noordbelgische bastaardkerk: = "Sex and crime and Rock'n'Roll"
Santé!

Anoniem zei

Dit is een bijzonder eenzijdig artikel. De redenen waarom het rusthuis gehandeld heeft zoals het gehandeld heeft worden niet gegeven.

Wat een gegoochel met woorden trouwens. Er is iets dat "200% onder de wet valt". Hoe heeft de advocate dit berekent. Er kan niets meer dan 100% onder de wet vallen. En als het 200% onder de wet kan vallen, waarom geen 300%?

Als ze die zaak willen winnen zal de familie met een beter argument op de proppen moeten komen.

Anoniem zei


"...volgens hen het optreden van de directie het psychische en fysieke lijden van de vrouw vergroot heeft"

Welke vrouw?

Het familielid of de patient? Met euthanasie is het meestal het lijden van de familie dat verlicht wordt.

Anoniem zei

Aan anoniem 2 januari 2016 23:59

Vandaag 02.01.2016, op de feestdag van de woordgeweldige grote griekse kerkvaders de Hl. Basilios de Grote en de Hl. Gregorios van Nazianze (ter herinnering: er zijn Maar 4 grote kerkvaders!), komt het evangelie uit het Johannesevangelie; en daarin de beroemde uitspraak van de Hl. Johannes de Doper (als citaat van Isaîas): "Ego sum vox clamantis in deserto..."-"Ik ben de stem van de roepende in de woestijn...".

Uw uitspraak "...collectieve Cholera met botulisme van de mond- en tongspieren..."treft in de roos;
nu schijnt mij hier op kavlaanderen.blogspot niet alleen in de vlaamskerkelijke woestijn een "Vox clamantis" te zitten, maar ook een theologisch elitebataillon met zware artillerie (in mijn legertijd waren dat de 155 mm-FH-houwitsers).
Een voorspoedig nieuw jaar voor U allen!

S.E. Mons. Mario OLIVERI - Vescovo emerito di Albenga-Imperia

S.E. Mons. Mario OLIVERI - Vescovo emerito di Albenga-Imperia

Raymond Kardinaal Burke: ‘We have to judge acts’

Raymond Kardinaal Burke: ‘We have to judge acts’

We Stand In Support of Padre Stefano Manelli

We Stand In Support of Padre Stefano Manelli

Raymond Kardinaal Burke

Raymond Kardinaal Burke
Curie-Kardinaal en Prefect van de 'Hoogste Rechtbank van de Apostolische Signatuur', zei op 13 december 2013: "Het 'Evangelii Gaudium' van Bergoglio behoort NIET tot het Pauselijke Magisterium"

Paus Benedictus XVI

Paus Benedictus XVI

Een meditatie over het Heilig Misoffer