vrijdag 30 oktober 2015

Danneels-Gate 35: Hoe de Sankt-Gallengroep toch nog in Rome zegevierde

Er bestaat een diepere samenhang tussen de verkiezing van paus Franciscus in 2013 en diens streven om meer autonomie - zelfs op leerstellig terrein - aan bisschoppenconferenties te verlenen.

Julius Müller-Meiningen heeft naar aanleiding van de gezinssynode voor Die Zeit gereconstrueerd hoe het gedecentraliseerde kerkbeeld is opgerukt [Dit is zeker niet 'opgerukt', maar eerder schaamteloos aan de oppervlakte komen drijven!]. Zijn analyse geeft onderbouwing aan de stelling van Michael Voris dat het aftreden van Benedictus XVI essentieel was voor het kunnen doorbreken van deze agenda tot op het hoogste kerkelijke niveau [Men stapt nog steeds zomaar over het aftreden van Paus Benedictus XVI heen. Hier ligt het kalf gebonden en iedereen zwijgt maar!]. Ook vullen ze het recente commentaar van vaticanist Paul Badde aan. Het verlangen naar meer bisschoppelijke autonomie stond al op het verlanglijstje van een groep overwegend West-Europese prelaten, dat zich begin 1996 verzamelde in het cisterciënzerklooster Heiligkreuztal aan de Donau. Gastheer was Walter Kasper, de toenmalig bisschop van Rottenburg-Stuttgart. Organisator was Ivo Fürer, de bisschop van Sankt Gallen en tevens secretaris van de Raad van Europese Bisschoppenconferenties (CCEE). Aansluitende bijeenkomsten zouden dan ook gehouden gaan worden in het nabije Zwitserland.

Goeroe

Doelstelling van de bijeenkomsten in Heiligkreuztal en Sankt Gallen was een informeel gespreksverband te vormen, waarin gelijkgezinde bisschoppen vrijelijk over het door hen gewenste kerkbeeld van gedachte konden wisselen. Volgens Die Zeit konden zij weinig vermoeden hoezeer zij op dat moment bezig waren zowel het pontificaat van Bergoglio voor te bereiden als de strijdpunten van de afgelopen gezinssynode. Op de eerste bijeenkomst in Heiligkreuztal was de liberale kardinaal Martini van Milaan aanwezig die zich ontwikkelde tot de goeroe van de bijeenkomsten. Verder waren de Nederlandse bisschop van Helsinki, Paul Verschuren aanwezig, Jean Vilnet (Lille), Johann Weber (Graz-Seckau) en de voorzitter van de Duitse bisschoppenconferentie Karl Lehmann (Mainz).

‘Team Bergoglio’

Onder de deelnemers bestond onbehagen over de centralisering die onder paus Johannes Paulus II had plaatsgevonden. Terwijl deze paus veel op reis was, liet hij het dagelijkse bestuur verregaand over aan enerzijds kardinaal-staatssecretaris Angelo Sodano, anderzijds aan Joseph Ratzinger, de prefect voor de Congregatie voor de Geloofsleer. De gespreksgroep in Sankt-Gallen wilde echter juist meer vrijheid voor bisschopsconferenties om flexibeler op plaatselijke situaties in te kunnen spelen. Zij wilden geen "filiaal van Rome" meer zijn, om de recente uitspraak van kardinaal Marx aan te halen. De Sankt-Gallengroep, die vooral na de recente aanduiding van kardinaal Danneels als "een soort mafia" bekend is geworden, speelde volgens Die Zeit een onmiskenbare rol bij de opkomst van Jorge Bergoglio, zoals ook blijkt uit de recente biografieën van kardinaal Danneels en Bergoglio. Biograaf Austen Ivereigh duidde in zijn Bergoglio-biografie The Great Reformer de kardinalen van de groep zelfs aan als 'Team Bergoglio', als een soort verkiezingsteam dus. De betrokkenen zelf ontkennen bewust aan kerkpolitiek gedaan te hebben. Wel geeft kardinaal Kasper nu toe: "Wat Franciscus voor elkaar probeert te krijgen, komt in hoge mate overeen met de gedachten die wij destijds hadden."

Kaartje

De eerste contacten tussen Bergoglio en de Sankt-Gallengroep dateren van 2001. In februari van dat jaar werden zowel Kasper, Lehman als Murphy-O'Connor samen met Bergoglio tot kardinaal verheven. Later dat jaar zou men elkaar nog enkele malen ontmoeten. Bij de bisschoppensynode van oktober dat jaar raakte de Sankt-Gallengroep onder de indruk van de behendigheid en de opvattingen van Bergoglio, die het synoderapport samenstelde. De waardering was wederzijds. Het lag voor de hand dat met het verslechteren van de gezondheid van Johannes Paulus II diens opvolging steeds meer het gespreksonderwerp van de Sankt-Gallengroep werd. "Ook de naam van Bergoglio is daarbij gevallen", erkent Fürer nu. Vanuit het conclaaf van 2005 ontving Fürer zelfs een kaartje van de daar aanwezige kardinalen uit de groep. "Wij zijn hier in de geest van Sankt Gallen", aldus het kaartje.

Ratzinger

Die Zeit meldt ten onrechte dat in het conclaaf acht kardinalen uit de groep aanwezig waren: Martini, Danneels, Kasper, Lehmann, Murphy O'Connor, Silvestrini, José da Cruz Policarpo (Lissabon) en Lubomyr Husar (Oekraïne). Silvestrini was echter al te oud om nog deel te mogen nemen. Dat de resterende zeven tegen de verkiezing van Ratzinger waren, is volgens Die Zeit evident. De strijd in het conclaaf ging eerst tussen Martini (negen stemmen) en Bergoglio (tien stemmen). Martini trok zich om gezondheidsredenen echter terug, waarna Bergoglio een minderheid van veertig stemmen achter zich wist te krijgen die de verkiezing van Ratzinger zou kunnen blokkeren. Omdat Bergoglio niet verantwoordelijk wilde zijn voor een verscherpte tegenstelling binnen het college van kardinalen, trok hij zich ook terug. Daarmee was de verkiezing van Ratzinger een feit.

‘Ik begrijp het’

De Sankt-Gallengroep zou sindsdien nog maar een keer in klein verband bijeengekomen zijn. "Het enthousiasme de Kerk in een andere richting te sturen, was minder geworden", aldus Die Zeit. De verrassende terugtreding van Benedictus XVI op 11 februari 2013 bood een onverhoopte nieuwe kans om via Bergoglio de idealen van de groep toch nog door te zetten. Zoals Austen Ivereigh, de voormalige assistent van kardinaal Murphy-O'Connor, schrijft in zijn gezaghebbende Bergoglio-biografie The Great Reformer konden nu de "Europese hervormers" samen met Zuid-Amerikaanse kardinalen het initiatief grijpen. Zij betrokken Bergoglio in hun plan, die hierop gereageerd zou hebben met de woorden: "Ik begrijp het." Met diens verkiezing als paus Franciscus zouden de ideeën van de Sankt-Gallengroep, aldus Die Zeit, voortaan "helemaal bovenaan de agenda van het Vaticaan staan".

Bron: Katholiek Nieuwsblad

Link:

http://www.katholieknieuwsblad.nl/nieuws/hoe-de-sankt-gallengroep-toch-nog-in-rome-zegevierde

Geen opmerkingen:

S.E. Mons. Mario OLIVERI - Vescovo emerito di Albenga-Imperia

S.E. Mons. Mario OLIVERI - Vescovo emerito di Albenga-Imperia

Raymond Kardinaal Burke: ‘We have to judge acts’

Raymond Kardinaal Burke: ‘We have to judge acts’

We Stand In Support of Padre Stefano Manelli

We Stand In Support of Padre Stefano Manelli

Raymond Kardinaal Burke

Raymond Kardinaal Burke
Curie-Kardinaal en Prefect van de 'Hoogste Rechtbank van de Apostolische Signatuur', zei op 13 december 2013: "Het 'Evangelii Gaudium' van Bergoglio behoort NIET tot het Pauselijke Magisterium"

Paus Benedictus XVI

Paus Benedictus XVI

Een meditatie over het Heilig Misoffer