zondag 19 oktober 2014

WAAROM PAUS PAULUS VI [G]EEN ZALIGE IS:

Op 19 oktober wordt Giovanni Battista Montini zalig verklaard [Aangezien Bergoglio géén paus is, is deze 'zaligverklaring' van nul en gener waarde!]. Sinds juni 1963 staat hij bekend als paus Paulus VI. Nadat twee van zijn opvolgers reeds werden heilig verklaard [Welke zijn dat dan?], valt Paulus VI nu de eer te beurt om zalig verklaard te worden. Paus Franciscus oordeelde dat dit zou gebeuren aan het einde van de synode [Een grote blunder!]. De Vlaamse theoloog Jürgen Mettepenningen buigt zich over de vraag:' Wat maakt paus Montini zo bijzonder – zalig – en waarom is het tijdstip van de zaligverklaring van belang?'


Een leven voor het pausschap [Bla, bla... Dé paus die zijn tiara weggaf!]

Montini was goed voorbereid op het pausschap. Reeds op 26-jarige leeftijd, in 1923, startte deze Italiaan zijn loopbaan als secretaris van de nuntius in Warschau. Heel snel klom hij op in de hiërarchie binnen de Vaticaanse diplomatie, ondertussen de geschiedenis van die diplomatie docerend in Rome. Montini werd vanaf 1937 de rechterhand van Eugenio Pacelli, eerst toen die staatssecretaris was onder paus Pius XI, sinds 1939 toen diezelfde Pacelli was verkozen als paus Pius XII. In 1954 werd Montini tot aartsbisschop van Milaan benoemd [Door Paus Pius XII uit Rome weggestuurd!] – op Allerheiligen zal dat precies zestig jaar geleden zijn. In 1958 creëerde paus Johannes XXIII hem tot kardinaal. Dat maakte dat hij op de eerste rij zat bij de opening van het Tweede Vaticaans Concilie, in 1962, maar ook tijdens het volgende conclaaf.


Paus

Na de eerste van de vier sessies van het concilie, overleed paus Johannes XXIII. De schaduw van het concilie rustte dan ook op het conclaaf, waar men koos voor zekerheid en continuïteit: Montini werd verkozen. Die koos voor de naam ‘Paulus’. Zijn grote opgave was de voortzetting van Vaticanum II, zowat het moeilijkste en grootste evenement dat in de kerk ooit was georganiseerd [Op het ogenblik dat een paus sterft, stopt het Concilie. Paulus VI had het Concilie dus niet moeten voortzetten.].

Zijn diplomatieke en bestuurskwaliteiten kwamen hem daarbij van pas. Zo paste hij het conciliereglement aan om de discussies niet eindeloos te rekken. En twee weken voor de aanvang van de tweede sessie, in september 1963, installeerde hij een nieuw orgaan: het college van vier moderatoren, waartoe kardinaal [en vrijmetselaar] Suenens behoorde, die het concilie voortaan in goede banen zou moeten leiden. [Montini was zelf ook een vrijmetselaar. Daardoor was hij geëxcommuniceerd en kon hij het ambt van Paus niet geldig uitoefenen binnen de Kerk.]

In zijn openingsrede van de tweede sessie maakte paus Paulus VI duidelijk dat hij in de lijn stond van zijn voorganger en dat hij het aangevatte proces van 'aggiornamento' en dialoog zou voortzetten [Vandaag zien we de bedroevende 'resultaten' van dat 'aggiornamento'.]. Samen met het concilie en in de periode dat dit plaatsvond, situeert zich een ander historisch  hoogtepunt van het pontificaat van paus Paulus VI: tijdens diens reis naar Israël begin 1964 ontmoette hij patriarch [en agent van de USA] Athenagoras van Constantinopel op de Olijfberg en later, op 7 december 1965 (de voorlaatste conciliedag), werd door beiden een verklaring ondertekend waarin ze de wederzijdse banvloek tussen de orthodoxe en de katholieke kerk – daterend van 1054! – ophieven [Niet erkend door de Russisch-Orthodoxe Kerk die veel groter is!].

Daarmee is meteen gezegd dat Paulus VI in de lijn van zijn voorganger de oecumene een warm hart toedroeg. Bovendien had deze reis ook positieve gevolgen voor de verhouding met de joden [Zijn moeder was een joodse!], wat zijn neerslag kreeg in het conciliedocument 'Nostra Aetate'. Uiteindelijk rondden in totaal zestien documenten het concilie af, allen ondertekend door de paus. Een week na die afsluiting van het concilie riep Paulus VI de structuur van de permanente bisschoppensynode in het leven, waarmee hij tegemoet kwam aan het verlangen van veel bisschoppen tot meer en bredere participatie in het bestuur van de kerk [Daar hebben we net een mooi staaltje van gezien! Puur tijdverlies!]. Het is aan het einde van een van dergelijke synodes dat hij nu zalig wordt verklaard…


Zalig

Samen met de naam van Paulus VI nemen veel mensen in een adem de encycliek 'Humanae Vitae' in de mond. Toen de paus in juli 1968 dit document uitbracht midden een context waar de westerse mens zijn/haar seksuele identiteit en grenzen exploreerde, vermoedde hij niet dat zijn tekst zoveel negatieve reacties zou losweken. Paulus VI wilde trouw zijn aan de traditie [Eerst schaft hij de Latijnse Mis af, maar hij is toch "trouw aan de Traditie". Laten we lachen!] en meende, ondanks wat zijn adviesraad hem zei, dat hij niet anders kon dan te schrijven wat hij had geschreven.

Geschrokken van de harde weerstand, heeft hij in de tien jaar die hem daarna nog gegeven waren, nooit meer een encycliek durven te schrijven… Ongetwijfeld is het ook omwille van zijn intentie om ook op dit delicate terrein zo trouw mogelijk te zijn aan de christelijke inspiratie, dat paus Franciscus hem een vorm van ‘eerherstel’ wil geven op het einde van een synode waar het gezin, het huwelijk en andere relatievormen centraal staan [Waarom zou Paulus VI 'eerherstel' moeten krijgen? Omwille van 'Humanae Vitae'? 'Humanae Vitae' was één van de weinige dingen die hij goed gedaan heeft!].

Maar vergeten we ook niet Paulus’ inzet voor de liturgie! [Mettepenningen gaat even de satirische toer op!] In opvolging van het concilie kwam er onder zijn bestuur immers in 1969 de ‘nieuwe liturgie’, waarbij het gebruik van de volkstaal voortaan officieel toegelaten werd [Paulus VI heeft de 'nieuwe liturgie' nooit met een handtekening ondertekend!]. Het is volgens mij de spirituele fond en de intentie waarmee paus Paulus VI alles deed waardoor hij als zalige mag worden aangesproken in ons gebed [Pure apostasie was het!].

Het is de intentie van een mens die in al zijn hoedanigheden en in alle situaties gedaan heeft wat volgens hem moest worden gedaan in wat hem was toevertrouwd [Men kan moeilijk beweren, dat de 'nieuwe liturgie' "hem was toevertrouwd". Of het was de vrijmetselaar Annibale Bugnini, die hem de nieuwe liturgie 'toevertrouwde'!], die dat deed met een nederigheid en grote zin voor verantwoordelijkheid (denk aan de leiding en afwerking van het concilie), die in die geest opriep tot wereldwijde solidariteit (denk aan de grootse encycliek 'Populorum progressio' van 1967), die stil geleden heeft ook en hard gestreden voor de goede zaak, waarbij Jezus Christus de hoeksteen was. [Montini heeft vooral de Rooms-getrouwe priesters en bisschoppen de duvel aangedaan.]

In 1978 werd paus Paulus VI opgevolgd door twee pausen die naast ‘Johannes’ ook zijn naam droegen: Joannes Paulus I en Joannes Paulus II. Daarmee verwezen ze niet alleen naar beide grootheden van het Nieuwe Testament, maar ook naar de twee pausen die het concilie geleid hadden. [En dan?]

Bron: Kerknet


Vrijmetselaar Annibale Bugnini en zijn 6 protestantse adviseurs die de Novus Ordo gefabriceerd hebben...

Montini als indiaan - 12 september 1974
Montini als een valse joodse hogepriester met zijn efodje...
De maçonnieke graftombe van de moeder van Montini, Giudetta Alghisi, te Verolavecchia, nabij Brescia.




De geruchten over de al dan niet vermeende homoseksuele escapades van Montini in Milaan en in het Vaticaan werden zo groot, dat hij er zelfs publiekelijk op moest reageren...
Montini ontkende natuurlijk alles... Waar hebben we dat nog gehoord?

3 opmerkingen:

Anoniem zei

Jürgen Mettepenningen heeft hier totale brol geschreven- "tussen de soep en de patatten", zoals mijn oude leraar nederlands bij zeer slordige opstellen pleegde te zeggen.

Het artikel staat vol fouten:
(Een totale opsomming bespaar ik U en mij; een kleine selectie dan toch):
-Niet 2, maar 1 navolgende paus v. P. Paulus VI werd zalig en heilig gesproken: P. Johannes Paulus II (P. Johannes XXIII was zijn voorganger)
-Montini werd door P. Pius XII uit Rome verwijderd en naar Milaan gestuurd, en wel in verband met de modernistische rebellie (Nouvelle Théologie enz.) die reeds in de jaren 50 zeer virulent was (en overigens door de ondertussen totaal vergeten Vlaming en Jezuietengeneraal Jean-Baptiste Janssens zeer krachtig bestreden werd)
-De vele trucs die door de squadra belga en vooral Suenens bij het concilie aangewend werden, kann men zeer mooi bij M. Lamberights en op "VolgConcilie" op kerknet lezen (het is dan wel onnozel terzelfdertijd ernaast zulke brolartikels te publiceren)
-Van de "settimana nera" en de Nota praevia explicativa wordt hier niets gezegd; het is echter uiterst belangrijk voor het pauselijk primaat sedertdien.
-Mettepenningen vernoemt "Nostra Aetate", verzwijgt de sterke ontgoocheling van de israelieten en de druk van de arabische kerkleiders; en noemt niet de 4 belangrijkste documenten (Constitutionen) daaronder Lumen Gentium met dogmatische inhoud.

Anoniem zei

-De liturgiehervorming van P.Paulus VI v.1965 stelt de novus Ordo op in het latijn; het gebruik van de volkstaal is daar secundair en alleen voor de kleinste delen voorgezien (dat nog ijdens het concilie de liturgische beeldenstorm losging, verraste P. Paulus VI en vele kardinalen totaal); P. Paulus VI zal dan wel reeds in 1968 ingrijpen bij de nederlanstalige bisschoppen (de vlaamse incluis!) om de dan 617 (!) verschillende hooggebeden te verbieden en op respect voor de geautoriseerde Liturgie te wijzen (Het resultaat hebben we kunnen beleven).
(Overigens: ook Danneels komt steevast met de foutieve uitspraak voor de pinnen dat het concilie de mis in de volkstaal ingevoerd had)(als vroegere liturgieprofessor zou hij dit toch beter moeten weten)
-Humanae vitae was een zeer goede encykliek; Mettepenningen verzwijgt dat Suenens deze encykliek van in het begin saboteerde (hij was van bij het begin van het concilie al de Promotor van de geboortebeperking en van de kunstmatige verhoeding).
P.Paulus VI voelde zich terecht van zijn "vriend" Suenens totaal in de rug geschoten wat hun relatie totaal brouilleerde.
Juist is dat P. Paulus vI daarna geen encyclieken meer schreef en de roomse kerk sedertdien helemaal liet zwalpen (overigens ook de reden waarom P. Johannes Paulus II gekozen wird op nog relatief jonge leeftijd)
-En waar geen woord overgezegd wordt (maar wel zeer verdienstelijk een foto door @The Guardian Angel gepublicerd wordt):
de totale eenzaamheid van P. Paulus VI na 1968, zijn radeloosheid bij de zware orkaan die over de Hl. Kerk ging, en zijn totale ontgoocheling door het versagen en verraad van zijn verwachte vrienden en bekenden:
1974 stierf de parijse kardinaal Jean Daniélou SI, jezuiet en patristieker, in de woning van een franse prostituée (zeer zuur bemerkt van de franse jezuieten "J.D. est mort dans l'épectase de l'Apôtre" (hier kann men ook het franse woordenboek "Le Grand Robert" met succes raadplegen)) en
1975 ontdekte men via carbonpapieren in de vuilnismand v. aartsbisschop Annibale Montini dat hij in engst contact met de italiaanse grootmeester v.d. vrijmetselarij stond en bij de liturgiehervorming alles wat in zijn mogelijkheden stond, gedaan had (om de liturgie naar de knoppen te krijgen); Bugnini werd dan stante pede uit zijn ambt gezet en naar Iran vervracht en is weinige maanden later aan een slepende ziekte gestorven.
Nomen est omen: zijn voornaam (it.) Annibale-nederl.: Hannibal) bevat het woord "Bal/Baal/Bel", de grote concurrent van Jahweh in het Oude Testament en ook in de woorden "Belial" en "Belzebub" terug te vinden.
De oude Vondel was een zeer wijze man (dat kann men van Mettepenningen nu niet zeggen)
Of nu de lange eenzaamheid bij het pausambt en het geweldige Sion devastata nu een grond zijn voor een zaligverklaring, schijnt me zeer dubieus.
Er is zoveel zeer dubieus in deze dagen.

Anoniem zei

De homoseksuele escapades van Montini staan mooi in het boek van Luigi Villa te lezen.

S.E. Mons. Mario OLIVERI - Vescovo emerito di Albenga-Imperia

S.E. Mons. Mario OLIVERI - Vescovo emerito di Albenga-Imperia

Raymond Kardinaal Burke: ‘We have to judge acts’

Raymond Kardinaal Burke: ‘We have to judge acts’

We Stand In Support of Padre Stefano Manelli

We Stand In Support of Padre Stefano Manelli

Raymond Kardinaal Burke

Raymond Kardinaal Burke
Curie-Kardinaal en Prefect van de 'Hoogste Rechtbank van de Apostolische Signatuur', zei op 13 december 2013: "Het 'Evangelii Gaudium' van Bergoglio behoort NIET tot het Pauselijke Magisterium"

Paus Benedictus XVI

Paus Benedictus XVI

Een meditatie over het Heilig Misoffer