maandag 31 december 2012

Over het 'godsdienstige' nihilisme van het protestants/boeddhistische Taizé

In 1949 en 1950 brengen 'broeder' Roger en 'broeder' Max een bezoek aan Paus Pius XII en aan de Substituut, Mgr. Montini, de toekomstige Paus Paulus VI. Bij het contact met Paus Pius XII zijn zij zodanig onder de indruk, dat ze op het punt staan zich tot het Katholicisme te bekeren.

Maar de Substituut, Mgr. Montini, spreekt tot hen een heel andere taal, vol ontroering en bewondering voor de gemeenschap, zonder enige oproep tot bekering, wel integendeel... Taizé moest niet breken, Taizé was een brug tussen twee werelden, het was de providentiële roeping van de gemeenschap om zich tussen beide in te blijven situeren, niet van over te gaan van de ene naar de andere en de banden met het calvinisme te verbreken, enz.

Hun onconfortabele positie van noch protestants noch Katholiek te zijn, wat door de integralisten aan beide zijden met achterdocht werd bekeken, zou weldra de voorwaarde tot succes blijken te zijn, vermits ze benaderd zouden worden door de pioniers van de oecumene aan beide kanten.

Door het Concilie wordt de toenadering van Taizé tot Rome voorgoed gestopt. Afgezanten van Paus Johannes XXIII en van het Franse episcopaat verzoeken Taizé te zeggen welke verwachtingen het heeft aangaande het Concilie. Dominee Schutz, die zich gisteren nog als in een tang geklemd voelde tussen het protestantisme en het Katholicisme, ziet zich plotseling bevrijd: men vraagt hem wat Rome moet doen om zich met het protestantisme te verzoenen! Plotseling is hij alom bekend.

De Voorzitter van de Oecumenische Raad van Kerken bezoekt Taizé. Johannes XXIII ontvangt dominee Schutz en nodigt hem uit op het Concilie als waarnemer. Dominee Schutz vermenigvuldigt het aantal reizen over de hele wereld, ontvangt de Franse bisschoppen om van gedachten te wisselen over het Charter van de 'Nieuwe Kerk' zoals het Concilie dit zal moeten uitwerken. Hij bezoekt de Grieks-orthodoxe clerus, wordt zeer goed onthaald door de jonge Spaanse geestelijkheid, zelfs het patriarchaat van Moskou stuurt zijn vertegenwoordiger naar Taizé! 'Broeder' Roger stelt vast dat hij overal centraal staat en uitgegroeid is tot de hoop van de progressieven.

Het hoogtepunt van deze oecumenische periode is ontegensprekelijk de inwijding van de kerk van de Verzoening, in augustus 1962, in aanwezigheid van een aanzienlijk aantal geestelijken van alle belijdenissen, waarbij de Katholieke hiërarchie schittert op de eerste rij. Een bord aan de ingang van de kerk drukt de hoop van Taizé uit : « Jullie die hier binnengaan, verzoen jullie : de vader met zijn zoon, de echtgenoot met zijn echtgenote, de gelovige met hem die niet kan geloven, de christen met zijn afgescheiden broeder. » Eén enkele zaak ontbreekt echter; de verzoening met God.

Voor de publieke opinie komt Taizé met een groot aureool uit het Concilie. De ontmoetingen van jongeren op de heuvel in Boergondië vermenigvuldigen zich, aangekondigd en gevierd door de pers en de Katholieke jeugdbewegingen. In 1964 schat men het aantal bezoekers op ca. 150.000, hetzij meer dan 400 per dag. Vanaf 1970 strijken op geregelde tijdstippen massa’s jongeren neer op « la colline inspirée ». Wat trekt hen aan? « De geest van Taizé »; de 'verbroedering' onder de jeugd.

Maar, dit fenomeen is niet zo spontaan als het lijkt. Het is het resultaat van propaganda, van een organisatie. De infrastructuur van de Katholieke Kerk (parochies, colleges, jeugdbewegingen etc.) speelt ten volle mee om de Katholieke jongeren die hen zijn toevertrouwd naar Taizé te kanaliseren.

In Taizé komen slechts jongeren. Men heeft de ouderen laten verstaan, dat ze niet gewenst zijn. Deze ophemeling van de jeugd bezorgt de jongeren een gevoel van emancipatie, een verleidelijke schijn van creatieve verantwoordelijkheid, waarin ze met vreugde baden. Hier voelen ze zich de baas, en ze vieren feest met de onbezorgdheid die de jeugd kenmerkt, zonder remmingen. Ze koesteren de illusie dat zij het zijn die met al hun leeftijdsgenoten samen een nieuwe en broederlijke wereld scheppen.

Dit ongebonden, ongecontroleerde samenzijn van meisjes en jongens in een sfeer van emotionaliteit leidt onvermijdelijk tot losbandigheid. Na de geestelijke ontmoetingen overdag volgen de lichamelijke ontmoetingen ’s nachts. Als de meest natuurlijke zaak van de wereld. “Er is in elk menselijk wezen een nood aanwezig aan totale intimiteit die streeft naar bevrediging door, laten we het maar toegeven, lichamelijke vereniging.” noteert dominee Schutz. De 'broeders' zeggen dat ze er niets aan kunnen doen; het baart hen ook geen grote zorgen. Overigens nemen ze er zelf hoegenaamd niet aan deel. Maar ze zien er geen obstakel in voor het waaien van de 'geest' op de heuvel.

Het 'godsdienstig' nihilisme van Taizé heeft een absolute vernietigende kracht op het vlak van de cultuur, het domein waarin elk menselijk aspect geworteld is, de godsdienstige dogma’s, de rituele praktijken, de morele gewoontes en gedragingen. Ik ken niets dat verleidelijker en sterker is dan Taizé om uit de harten en de zielen alle godsdienstige en morele overtuigingen te bannen die men geërfd heeft van zijn familie of van de Kerk heeft ontvangen. Daar op die heuvel van Taizé ontdoen ze zich lichtzinnig van dit alles om toegang te krijgen tot die 'wonderlijke' gemeenschap.

Onderhuids leeft in Taizé de pretentie de gist te zijn, de onvergelijkbare zuurdesem voor de oecumenische opgang, want Taizé is als enige vrij van elke bijzondere traditie, van elk dogma, van elke verstarde omkadering. Taizé is het tegenbeeld van het Katholicisme. Dit laatste verwezenlijkt de volkomen eenheid van gedachten, eredienst en wetten. Taizé propageert de lege en utopische eenheid van een wereldwijde gemeenschap in 'liefde en vrijheid'. Ziedaar het 'godsdienstig' nihilisme van Taizé.

Bron: A.D.N.

5 opmerkingen:

Anoniem zei

Taizé is het stokpaardje van de duivel om het overjaars "hippiesme" (ja, en niet het hippisme = paardensport) generatie na generatie te laten parasiteren op de onbeschermde jeugd en ze voor de rest van hun leven te verderven. En de "katholieke" verantwoordelijken drijven hen als onmondig vee in die moderne moloch.

Anoniem zei

Ook als Taizé-aanhanger kan ik het volkomen eens zijn met deze zéér goede analyse, op 1 detail na : Taizé is niet tegengesteld aan het Katholicisme, het vormt er een aanvulling op. Ik ken heel wat mensen die juist dank zij Taizé het mysterievolle karakter van het Christendom zijn gaan inzien en via Taizé tot het Katholicisme gekomen zijn.

The Guardian Angel zei

@ vorige Anoniem,

Dan heb je een bijzondere genade van God ontvangen.

Taizé is echter géén 'aanvulling' op het Katholicisme. De gehele Waarheid is te vinden binnen de Kerk en alleen maar binnen de Kerk.

Sommigen omschrijven Taizé als een vorm van Katholicisme-light.

Maar, elke vorm van Katholicisme-light is protestantisme.

De Pausen die Taizé gesteund hebben, zagen Taizé echter als een opstapje voor de ongelovigen om tot het Ware Geloof te komen.

Wat echter onaanvaardbaar is, is dat bisschoppen jongeren die praktiserend Katholiek zijn, naar Taizé sturen.

Dat is misdadig!

Anoniem zei

De Taizé-aanhanger van de 2de commentaar is geen eigenbenoemd aanhangsel aan het "katholicisme" maar dan toch een paard van Troje dat zijn gebakken lucht niet verkocht krijgt aan ware Katholieken. Men is katholiek of men is het niet. De Taizé-goeroes willen niet katholiek worden en blijven dus parasieten op de Katholieke Kerk. Modernisten blijven altijd wit tegen zwart zeggen. Dat de Taizétisten maar eens de anti-modernisteneed van de Katholieke Kerk lezen. En men toetst op de katholiciteit. "Katholicisme" is een neologisme van de -isten : modernisten, communisten en alle soortgelijke tisten. En ja, de Paus is niet in alles onfeilbaar, maar WEL in al wat niet in strijd is met wat de Kerk altijd heeft voorgehouden en niet kan veranderen. Martelaren als die van Gorcum hebben niet voor niets hun leven geofferd voor hun trouw aan het enig ware Geloof.

Anoniem zei

Sterk he, "aanvulling op katholicisme".

Wat een waanzin!!!

een goed voornemen voor 2013 zou zijn eerst eens na te denken voor men de mond open doet, want niet iedereen slikt dergelijke soundbites.

S.E. Mons. Mario OLIVERI - Vescovo emerito di Albenga-Imperia

S.E. Mons. Mario OLIVERI - Vescovo emerito di Albenga-Imperia

Raymond Kardinaal Burke: ‘We have to judge acts’

Raymond Kardinaal Burke: ‘We have to judge acts’

We Stand In Support of Padre Stefano Manelli

We Stand In Support of Padre Stefano Manelli

Paus Benedictus XVI

Paus Benedictus XVI

Een meditatie over het Heilig Misoffer